แอบแซ่บหมาเด็ก(Nc20+)

แสงไฟสีทองสลัวจากโคมไฟแบรนด์เนมราคาแพง ขับเน้นให้ห้องรับแขกสไตล์มินิมอลของคอนโดมิเนียมสุดหรูใจกลางเมืองในยามค่ำคืนดูเงียบสงบเกินกว่าที่ควรจะเป็น...

‘ลลิษา’ หรือ ‘มายู’ สาวสวยในวัย 27 ปี กำลังขดตัวอยู่บนโซฟาผ้าสีเอิร์ธโทน เธอใช้หมอนอิงกดทับแนบหูเอาไว้แน่น ลลิษาไม่ได้กำลังดื่มด่ำกับความเงียบสงบ แต่ใบหน้าเนียนใสของเธอนั้นกลับเริ่มแดงก่ำด้วยความหงุดหงิดจากเสียงที่ดังแว่วมาจากห้องนอนห้องหนึ่ง…

“อ๊าา...ปอนด์...แรงอีกนิด!...ซี๊ดดด...ดีมากเลย…อ๊ะ!”

ตั่บ! ตั่บ!

“ซี๊ดดด...ฉันจะเสร็จแล้ว…โอ๊ะ!”

T-T

“หึ! ไอ้พวกบ้า!”

แต่ถึงจะทำอย่างไร เสียง ‘กิจกรรม’ จากห้องนอนใหญ่ที่อยู่ถัดไปไม่ไกลก็ยังคงเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ

“ซี๊ดด...แรงขึ้นอีกสิ”

เสียงหวานพร่าที่คุ้นเคยของ ‘ยี่หวา’ เพื่อนสนิทที่สุดของเธอดังแทรกผ่านความเงียบ ตามมาด้วยเสียงทุ้มต่ำของ ‘ณฐนนท์’ เพื่อนสุดรักอีกคน ที่กำลังขยับจังหวะเข้าหากันอย่างรุนแรงลั่นห้อง

T-T… ลลิษาหลับตาลง พลางนึกสมเพชตัวเองในใจ เธออายุ 27 ปีแล้ว หน้าที่การงานก็ดี คอนโดก็หรูระดับเพนท์เฮ้าส์ แต่สิ่งที่ขาดหายไปคือ ‘คนข้างกาย’ ในขณะที่เพื่อนรักทั้งสองคนกลับมาใช้ห้องของเธอเป็นรังรักชั่วคราวเพื่อเสพสมกามอารมณ์

“...”

เวลาผ่านไปราวห้านาที...ที่เหมือนนานเป็นชั่วโมงสำหรับคนโสดอย่างลลิษา เสียงครวญครางเริ่มเร่งเร้าและดังขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขีดสุด มันโหยหวนเสียจนลลิษาที่พยายามข่มใจมานานเริ่มตบะแตก!

ลลิษาลุกพรวดขึ้นก่อนจะก้าวยาวๆ ไปที่หน้าประตูห้องนอนแล้ววาดเท้าถีบประตูไม้ราคาแพงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง

ปัง!!

“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!..พวกแกหยุด!!”

ลลิษาตะโกนดังสุดเสียง!

“...???”

เสียงทุกเหตุการณ์ในห้องนั้นเงียบลงทันที ราวกับถูกปิดสวิตช์ ลลิษายืนหอบหายใจอยู่ที่หน้าประตูด้วยความโมโหผสมความหงุดหงิดที่อัดอั้นมานาน

และ...

3 นาทีต่อมา...

ประตูห้องนอนค่อยๆ แง้มเปิดออก ยี่หวาและณฐนนท์เดินก้มหน้าออกมาด้วยสภาพเหมือนผ่านมรสุมรบมา เสื้อผ้าที่สวมใส่อย่างลนลานดูยับย่น ใบหน้าของทั้งสองแดงก่ำไปถึงใบหู ทั้งจากแรงอารมณ์ที่ค้างคา และความเขินอายที่ถูกขัดจังหวะกลางคัน -..-

“...”

ลลิษากอดอก จ้องมองเพื่อนเลิฟทั้งสองด้วยสายตาคาดโทษก่อนจะโพล่งออกมา

“แกสองคนจะร้องโหยหวนให้เสียงดังไปถึงดาวอังคารเลยหรือไง!”

^_<>^' ณฐนนท์เกาท้ายทอยตัวเองแก้เขิน พยายามปรับเสียงให้ปกติ

“แกเป็นอะไรมายู ฉันสองคนก็ทำแบบนี้กันเป็นประจำอยู่แล้วป่ะ?”

“นั่นสิ มายู...”

ยี่หวาเสริมพลางจัดระเบียบเส้นผมที่ยุ่งเหยิง

“นี่แกเป็นบ้าอะไรของแก อยู่ดีๆ มาถีบประตูห้องฉันทำไม ตกใจหมดเลยนะเนี่ย”

“ฉันหนวกหูเสียงแกไงยี่หวา! แกจะร้องครางอะไรนักหนา เสียวมากเลยหรือไงฮะ! ถึงได้ลืมไปว่านี่ยังมีคนนั่งอยู่อีกคนนึงน่ะ!”

ลลิษาตวาดกลับอย่างเหลืออด

ยี่หวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ แล้วมองเพื่อนสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาหยอกล้อ

“นี่แกอิจฉาฉันสองคนใช่ป่ะมายู...แกถึงได้วีนแตกขนาดนี้”

“อิจฉา? ฉันจะไปอิจฉาพวกแกทำซากอะไรวะ”

ลลิษาตอบโต้ทันควัน พลางสะบัดหน้าหนีด้วยความอารมณ์ขุ่นมัว

“...?”

ณฐนนท์เลิกคิ้ว ขยับยิ้มกวนประสาท

“ถ้าแกไม่อิจฉา แกจะทำแบบนี้ทำไมมายู...หรือว่า...ฉันสองคนทำให้แกมีอารมณ์วะ? อืม...คราวหน้าแกจะเข้ามานั่งดูพวกฉันสองคนเอากันในห้องนี้เลยก็ได้นะ จะได้หายค้าง”

“ไอ้บ้า! แกมันหน้าไม่อายไอ่ปอนด์”

ลลิษาด่ากลับเสียงเขียว

“ฉันไม่ต้องไปนั่งดูให้เสียสายตาหรอก แค่ฉันนั่งตรงนี้ก็ได้ยินแกสองคนโหยหวนเหมือน*หมาติดเป้งกันอยู่แล้ว หัดปิดประตูหรือเกรงใจเจ้าของที่ซะมั่ง!”

“เอ๊า ก็ปกติฉันก็...” ยี่หวาพยายามจะแย้ง

“แกหยุดพูดไปเลยยี่หวา”

ลลิษาหันไปเอ็ดเพื่อนสาว

“ฉันแบ่งห้องให้แกเช่าร่วมกับฉัน ไม่ได้หมายความว่าแกจะเอาไอ้ปอนด์มา*ตำกันได้ตลอดเวลาแบบนี้ทุกวี่ทุกวันนะ!”

-..- ณฐนนท์ถอนหายใจยาว

“ฉันก็ไม่ได้มาทุกวันป่ะมายู นานๆ ครั้งเอง ฉันว่าแกเริ่มมีปัญหากับอารมณ์ตัวเองแล้วว่ะ แกเป็นวัยทองหรือเปล่าวะเนี่ย หรือจริงๆ แล้ว...แกต้องหาแฟนสักคนนะ?”

“นั่นสิมายู แกอายุ 27 แล้วนะ...”

ยี่หวาเปลี่ยนสีหน้าเป็นเห็นใจแบบทีเล่นทีจริง

“เอ่อ...ฉันไม่ได้จะ*ขยี้แกนะ แต่ว่าแกเป็นแบบนี้มันทำให้พวกฉัน...ลำบากนะ”

“แฟน? พวกแกจะให้ฉันหาแฟน แล้วมันหาได้ง่ายๆ เหมือนหาซื้อของเซเว่นมั้ยล่ะ!” ลลิษา*ว๊ากใส่

“ก็แกเสือกเรื่องมากเองไงมายู”

ณฐนนท์สวนกลับทันควันพลางมองรูปร่างของเพื่อนสาวอย่างพิจารณา ‘ความสวยระดับมิสแกรนด์ขนาดนี้’

“หน้าตาแกก็สวย หุ่นก็เอ็กซ์จัดขนาดนี้ แกเลือกเกินไปจนไม่มีใครเขาอยากจะมาเอาแกแล้วมั้ง”

“หนุ่มๆ ในบริษัทแกก็ไม่เอา นักธุรกิจต่างชาติที่เข้ามาจีบ แกก็ไม่เอา แกมันเรื่องมากอย่างที่ไอ้ปอนด์พูดจริงๆ นะมายู”

ยี่หวาส่ายหัวอย่างระอาใจ

“ก็มีแต่พวกสายหื่น จ้องจะ*งาบฉันตลอดนั่นแหละ ไม่เห็นมีใครจะเข้าตาหรือทำให้ฉันรู้สึกถูกใจได้สักคน”

“เอ๊า! ผู้ชายมันก็ต้องมีอารมณ์แบบนี้กันทุกคนเปล่าวะมายู”

ณฐนนท์ยักไหล่

“หรือแกจะให้ผู้ชายแค่มาจับมือแกแล้วสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองต่อหน้าแกงั้นเหรอ?”

“ฉันว่าแกลดสเปกลงหน่อยก็ได้มั้งมายู ดูอย่างฉันดิ ไม่ต้องเลือกอะไรมากชีวิตก็มีความสุขแล้ว”

ยี่หวาเสนอแนะด้วยรอยยิ้ม

“แกไม่ได้เลือก มาตั้งแต่มัธยมแล้วมั้ยยี่หวา!” ลลิษาโต้กลับ

“พอแกแตกเนื้อสาว แกกับไอ้ปอนด์ก็จับคู่กันแล้ว เพื่อนเอาเพื่อน...แกสองคนไม่กระดากใจกันบ้างหรือไงวะ?”

“กระดากอะไรวะมายู ฉันสองคนรักกันนะเว้ย!”

ณฐนนท์เถียงกลับทันที

“ฉันกับไอ้ยี่หวาคบเป็นแฟนกันมา 10 ปีแล้วเนี่ย อีกสักสองปีถ้าฉันเก็บเงินครบตามเป้า ฉันก็จะไปขอยี่หวาแต่งงานแล้ว มีแต่แกนี่แหละที่น่าเป็นห่วงที่สุด”

“นั่นดิ...อายุ 27 แล้วนะ อีกแค่สามปี แกก็จะสามสิบแล้วนะมายู ยิ่งนานไปฮอร์โมนทางเพศของแกจะเสื่อมลงเรื่อยๆ นะเว้ย เดี๋ยวก็แห้งเหี่ยวตายคาคอนโดหรอก”

ลลิษาชะงักไปครู่หนึ่ง ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อเธอเริ่มคิดตามคำพูดของเพื่อนรักทั้งสองที่พากันกรอกหูซ้ำๆ

หากมองจากภายนอก ชีวิตของลลิษาคือคำนิยามของ ‘ความสำเร็จ’ เธอและยี่หวาทำงานในตำแหน่งระดับสูงของบริษัทพัฒนาซอฟต์แวร์ข้ามชาติที่ทรงอิทธิพล ลลิษาดำรงตำแหน่งหัวหน้าทีมวิศวกรซอฟต์แวร์ที่ดูแลระบบโครงสร้างพื้นฐานด้านความปลอดภัยให้กับธนาคารระดับโลก ส่วนยี่หวาคือผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ที่เนรมิตหน้าตาของแอปพลิเคชันให้ล้ำสมัย

รายได้ต่อปีของพวกเธอทะลุ 8 หลักไปไกล ลลิษาไม่มีหนี้สิน ไม่มีภาระครอบครัวที่ต้องดูแล (เพราะเธอเป็นลูกสาวคนสุดท้องที่น่าเป็นห่วงที่สุด...และกำลังเป็นภาระของครอบครัวเพราะความโสดของเธออีก) คอนโดเพนท์เฮ้าส์ที่เธอนั่งอยู่นี้คือหลักฐานของความพยายามตลอดหลายปีที่ผ่านมา

แต่นั่นแหละ...ทำไมคนที่มีครบทุกอย่างแบบเธอ ถึงยังไม่มีใครเดินเข้ามาในชีวิตอย่างจริงๆ จังๆ เสียทีนะ

..........................