แผนร้ายรักของท่านประธาน

2 ชีวิตที่ผ่านมา“พี่โชคะ คือพลอยลินต้องไปหาหมอ ๆ บอกว่าเป็นเส้นเอ็นร้อยหวายฝอยฉีกขาด ถ้าหากพลอยอยากจะขอยืมเงินพี่โชสักหมื่นจะได้ไหมคะ พลอยเห็นมีคลีนิคที่เปิดรักษาโรคกระดูกและข้อโดยเฉพาะค่ารักษาน่าจะประมาณ 7,000 - 8,000 บาท” พลอยลินทำใจกล้าหน้าด้านโทรไปขอความช่วยเหลือจากแฟนที่คบกันมาเกือบ ๆ 3 ปี“พลอยพี่ขอโทษด้วยนะ ช่วงนี้พี่ก็ลำบากเหมือนกันคงช่วยพลอยไม่ได้”“ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ พลอยเข้าใจ”เมื่อไม่กี่วันก่อนเธอเห็นแฟนหนุ่มโพสต์รูปภาพรถยนต์ไฟฟ้ายี่ห้อดังราคาประมาณเกือบสิบล้านบาทในหน้า ไอจี เธอไม่เคยกดคอมเมนต์หรือกดหัวใจใด ๆ เพราะไม่อยากทำให้อีกฝ่ายลำบากใจ ถึงแม้จะคบกันมาเป็นปีแต่เธอก็ไม่เคยเรียกร้องสถานะใด ๆ จากเขา และนี่ก็คงเป็นครั้งสุดท้ายที่จะเอาเวลามีค่าของตัวเองมาเสียกับผู้ชายห่วย ๆหลังจากตื่นนอนพลอยลินเดินเท้ากะเผลกเข้าห้องน้ำหลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จกำลังจะกดชักโครกก็ต้องตกใจเมื่อเห็นเลือดในโถงชักโครก ‘เราเป็นอะไร ทำไมถึงมีเลือด’เธอตัดสินใจกลับไปร้านขายยาอีกครั้งและเล่าอาการให้เภสัชฟัง เภสัชบอกว่าเธอเครียดไม่ค่อยทานข้าวเลยทำให้ยาที่ทานไปกัดกระเพาะ‘แต่คุณหมอบอกว่ายานี้ไม่กัดกระเ

4 ความไว้ใจห๊า!เมื่อกี้พี่พูดว่าอะไรนะ แล้วพี่เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงปลายสายดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์“เปล่า นี่ไม่ได้เป็นอะไรเลย แต่คนที่โดนชนเหมือนเขาจำอะไรไม่ได้เลยพามาอยู่ที่นี่ไปก่อน”“ห๊า!! พี่ไปเอาใครมาอยู่ด้วยได้ไง เผื่อเขาทำไม่ดีไม่ร้ายจะทำอย่างไรพี่เป็นผู้หญิงนะ แล้วยิ่งอยู่คนเดียว สมัยนี้คนเรามันไว้ใจกันได้ที่ไหน” เสียงดังจนพลอยลินรีบปรับระดับเสียงโทรศัพท์เพราะกลัวว่าคนที่มาอาศัยด้วยจะได้ยิน“เขาไม่ใช่คนเลวหรอก ถ้าหากเป็นคนเลวตอนนี้พลอยก็คงไม่รอดแล้ว”“พี่ไปหาเชื่อใจคนไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าได้อย่างไร ถ้าหากกวีไม่มาทำงานที่ต่างจังหวัดนะ ปานนี้กวีไปไล่มันออกจากห้องพี่แล้ว” น้ำเสียงขุ่นเคืองปนด้วยความเป็นห่วง“ไม่ต้องห่วงนะ แค่บอกกวีไว้เฉย ๆ เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน”“เห็นไหมพี่ก็ไม่ไว้ใจมัน ถ้าหากพี่ไว้ใจมันก็คงไม่โทรหากวีหรอกใช่ไหม”“ไม่คุยกับกวีแล้ว คุยกับเธอไม่รู้เรื่องเดี๋ยวจะกลับไปทำงานต่อ”พลอยลินตัดสายทิ้ง ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยเห็นกวีหงุดหงิดเหมือนครั้งนี้ไม่รู้ว่าวันนี้เขาเป็นอะไรบ่ายแก่ ๆ เมื่อทำงานทุกอย่างเสร็จ พลอยลินเปิดประตูห้อง ก็พบว่าคนพี่นอนหลับปุ๋ย เธอไม

6 เกือบเจอกวีพยายามคิดหาเหตุผลให้พลอยลินไล่ไอ้พี่ธินออกไป แต่ก็คิดไม่ออกว่าจะใช้เหตุผลอะไรดี เขารู้สึกไม่ค่อยดี ตงิดในใจแต่ก็ยังหาหลักฐานไม่ได้ ถ้าหากจะบอกว่า พี่ธินนั้นชอบพลอยลินแต่สายตาที่เขามองพลอยลินก็ธรรมดา ไม่ได้มีแววหื่นกระหายเหมือนตัวเอง แต่ก็นั่นแหละเป็นใครก็ไม่รู้จะให้มาอยู่ได้ไง สมัยนี้ยิ่งอันตรายมีข่าวออกถมไปยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้มใจคิดหาทางไม่ตก“เป็นอะไรเหรอ ดูกวีเครียด ๆ เครียดเรื่องงานหรือเปล่า”“ป่ะ ปล่าวครับไม่มีอะไร คิดเรื่องงานนิดหน่อย”“เดี๋ยวเราไปกินเนื้อ ย่างในห้างกันนะ ร้านนี้ดังมากเพิ่งมาเปิด” พลอยลินหันไปบอกอธินซึ่งนั่งที่เบาะด้านหลัง เขาพยักหน้ารับ โดยไม่พูดอะไรก่อนสายตาจะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถยนต์“ถ้าหากมึงไม่เอาเงินที่บ้านไปทำธุรกิจจนเจ๊ง วิวก็คงไม่เครียดจนเข้าโรงพยาบาลอย่างนี้หรอก ตอนนี้วิวยังอยู่ห้องไอซียูแล้วมึงอยู่ไหนต้องเหี้ยแค่ไหนถึงจะทำแบบนี้ได้” ทันทีที่อธินเห็นข้อความของพี่ชายภรรยาเขายกเลิกนัดทางธุรกิจที่เฝ้ารอมาเป็นปีแล้วรีบไปโรงพยาบ

8 แยกทางเมื่อนอนไปได้สักพัก พลอยลินรู้สึกว่ามีด้นใหญ่กำลังขยาย เสียดสีเข้ากับกางเกงขาสั้นที่เธอสวมอยู่ สัญชาตญาณรู้ทันทีว่าสิ่งนั้นคืออะไร“กำลังทำอะไร” ร่างบางยันตัวขึ้น“ก็กำลังจัดการกับเจ้านี่อยู่”เธอเห็นอธินกำลังใช้มือขวากุมน้องชายของเขาไว้ไม่ให้ไปรุกรานบริเวณก้นเธอ แล้วหันกลับมาถามคนตัวเล็ก“กอดพอหรือยัง” ขณะแขนซ้ายยังคงวางพาดลำตัวเธอไว้” ด้วยอาการประหม่า“พอแล้ว ขอบคุณมาก”“ค่ะ! เธอต้องพูดค่ะ ลงท้ายด้วย ทำไมวันนี้ช่างแตกต่างจากวันแรกที่เจอกันจัง แต่ก่อนทั้งมารยาทดี พูดก็เพราะ ส่วนตอนนี้…” อธินเม้มปากแน่น ตัดสินใจไม่พูด“ตอนนี้ทำไม” คนน้องขึงตากลมโตถาม“ปะ เปล่าก็น่ารักอีกแบบ”อธินสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวเวลาพลอยลินโกรธ ถึงแม้เมื่อกี้เธอจะแกล้งเขาก็ตาม“เดี๋ยวฉันคิดว่า พรุ่งนี้ฉันย้ายออกจากที่นี้ดีกว่า ไม่อยากให้เธอมีปัญหา”“เหรอ…” อยู่ ๆ ก็รู้สึกใจหายขึ้นมา ถ้าหากจะขอร้องให้อยู่ต่อ ก็กลัวเขาจะนำเอาภัยอันตรายมาให้ ชีวิตเธอยังมีแม่ที่ต้องเลี้ยงดูไม่สามารถเป็นอะไรไปได้ตอนนี้“ค่ะ” คนน้องขานรับสั้น ๆ ก่อนจะล้มตัวนอนดังเดิม‘ถึงไม่จากกันวันนี้วันข้างหน้าก็ต้องจากกันเหมือนเดิม จากกัน

10 ความหลังของอธิน“ขับรถไหวหรือเปล่า” อธินเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของอีกฝ่าย“ไหวค่ะ แต่ปวดหัวนิดหน่อย”“เดี๋ยวพี่ขับให้” พลอยลินเดินไปเปลี่ยนที่นั่งกับอธิน ซึ่งอธินเองก็แปลกใจว่าทำไมเธอถึงยอมให้เขาขับรถเธอง่าย ๆ แต่ก็นั่นไม่ใช่เวลามาถามตอนนี้ อธินขับรถกลับบ้านจำทางได้อย่างแม่นยำ เมื่อถึงห้องพักเธอก็ขอตัวไปพัก อธินมองพลอยลินด้วยสายตาเป็นห่วง“มึงคิดจะทำอะไร” เสียงปลายสายจากโทรศัพท์ อธินหาโทรศัพท์เครื่องเก่าของตัวเองไม่เจอทำให้ทุกคนเป็นห่วงมาก ในที่สุดเขาก็ได้โทรศัพท์เครื่องใหม่รุ่นล่าสุด ที่คนซื้อทั้งไหว้ทั้งวิงวอนให้เขารับ เพราะถ้าหากติดต่อเขาไม่ได้อีกคงเกิดปัญหาใหญ่“ไม่ได้ทำอะไร” เสียงทุ้มต่ำตอบ แต่ดวงตายังคงมองผ่านผ้าม่านสีขาวเข้าไปยังห้องของพลอยลินที่ยังคงเปิดไฟสว่างจ้า ผ่านจากระเบียงจากห้องนั่งเล่นที่อธินยืนคุยโทรศัพท์“มึงคิดว่ามีเวลาว่างทั้งชาติ มานั่งเก็บของเก่าขาย ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ หรือแต่งนิยายน้ำเน่าหลอกผู้หญิงคนหนึ่งอย่างนั้นเห