02 ผนึก

“มาขู่ฟ่อ ๆ เป็นงูอะไรตรงนี้จีน” เสียงของหนึ่งในเหล่าเพื่อนสนิททั้งหลายของฉันร้องทัก

“เสือกอะ” ฉันหันไปทำหน้ากวน ๆ ใส่เพื่อนในกลุ่ม

“สาบานว่านั่นปากผู้หญิง สาบานว่าคำนั้นพ่นออกจากปากคุณหนูจิลลา” เพื่อนอีกคนของฉันทำหน้ากวนยิ่งกว่า

“เห็นหนังหน้าคนพูดไหมล่ะไอ้ปิง” ฉันย้อนอีกครั้ง

“ขอร้องเถอะ ลดความหยาบลงมาบ้าง เฮียทิวจะเชือดพวกกูเพราะนิสัยหยาบ ๆ ที่เพิ่มขึ้นทุกวันของคุณหนูจิลลานี่แหละ” นี่เสียงของปอง ‘ปิง’ ‘ปอง’ สองคนนี้เป็นพี่น้องกัน เกิดห่างกันปีแค่ปีเดียว แต่ความหล่อนี่สุดทั้งคู่

“พี่ทิวไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้น อย่าใส่ร้ายพี่ชายกูสิ” ฉันทำเป็นพูดไปงั้นนั่นแหละคะ ฉันรู้ดีว่าพี่ชายคนนี้ของฉันเป็นยังไง

ซึ่งแน่นอนว่าฉันเพิ่งจะรู้เมื่อหนึ่งปีก่อน รู้ชัดทุกอย่าง

และถึงเขาจะเป็นคนดีหรือไม่ดี เขายังเป็นพี่ชายคนโตที่น่ารักสำหรับฉันเสมอ เหมือนกับเวลาที่ฉันตัดสินใจจะทำอะไร พี่ทิวมักยอมรับในการตัดสินใจของฉันเสมอ เขาบอกว่าฉันเป็นน้องสาวที่เขารักมากที่สุด และเขาจะไม่ยอมให้ใครหรืออะไรมาทำให้ฉันเสียใจอีก

“เฮ้อ… แล้วนี่ยังไง มาขู่ให้เฮียจาสักอะไรให้อีก” นี่เสียงของไอ้เปรย มันชอบรู้ทัน

หรือเพราะฉันชอบทำอะไรซ้ำ ๆ กัน มันถึงจับทางได้ก็ไม่รู้

“ของขวัญให้พี่หมอคีย์ไง” ฉันแสยะยิ้มร้าย

“ถ้าบอกของขวัญ กูสยองแทน” ไอ้ป๊อกทำท่าลูบตามขนแขนของตัวเอง

“สยองอะไร มาดูถูกของขวัญที่หนูจีนอุตส่าห์อดหลับอดนอนทำให้พี่หมอคีย์ได้ยังไง” ฉันตั้งท่าจะกัดเพื่อน

“แต่ก่อนอาจจะใช่ ของขวัญทุกชิ้นที่มึงทำ ล้วนทำด้วยใจ แต่เดี๋ยวนี้ ตั้งแต่ที่รอยสักเริ่มเกิดขึ้นทีละรูป ทีละรูป จิลลาคนนั้นก็ค่อย ๆ หายไปพร้อมกับการเกิดใหม่ของรอยสักตามร่างกายมึง” นี่เสียงของไอ้ปลื้ม ผู้ชายขี้บ่นที่สุดในกลุ่ม

“หยุด! หยุดค่ะไอ้คุณปลื้ม เลิกบ่น แล้วไปช่วยแม่มึงขายขนมจีนที่ตลาดกัน”

“ฮึ” เพื่อนชายทั้งห้าของฉันเค้นเสียงขำในลำคอพร้อมกัน

ไม่มีเพื่อนคนไหนกล้าขัดฉัน อาจจะเพราะว่าฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม หรืออาจจะเป็นเพราะการที่เหล่าเพื่อนห้า ป. รับฉันเข้ากลุ่ม เป็นเพราะพี่ทิวต้องการให้ปกป้องฉัน

แล้วคือไอ้เปรย ไอ้ป๊อก และไอ้ปลื้มมัน 3 คนไม่ใช่พี่น้องกัน แต่ที่อยู่ในกลุ่มเดียวกันแล้วชื่อ ป. ปลาเหมือนกัน ก็เพราะการรวมตัวสุดแปลก ด้วยความคิดของพี่ชายคนโตของฉัน

ซึ่งก็ไม่รู้พี่ทิวเจอพวกนี้ได้ยังไง ฉันไม่เคยถามสักครั้ง