ใครบอกตี๋ติ๋ม

ใครบอกตี๋ติ๋ม

last updateLast Updated : 2026-09-16
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
53Chapters
510views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คุณเคยแอบชอบใครสักคน ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้าเขาเลยไหมคะ? นั่นแหละคือปัญหาที่ “น้อยหน่า” กำลังเผชิญอยู่ น้อยหน่าเป็นสตรีมเมอร์สาวสาย 18+ จากเดิมที่เธอแค่เล่นเกมเพื่อคลายเครียด ใครจะไปคิดว่ามันจะพาเธอถลำลึก จนก้าวเข้าสู่โลกของการโรลเพลย์ในเกม และที่ไม่คาดคิดที่สุดคือ เธอดันตกหลุมรักใครบางคนที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า เธอชอบเขา รักเขา และพยายามนัดเจอหลายครั้ง แต่เขากลับปฏิเสธทุกครั้ง แต่บนโลกนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยบังเอิญ เมื่อคอมพิวเตอร์เครื่องโปรดที่เธอรักและหวงแหนที่สุดเกิดเสียขึ้นมา น้อยหน่าจึงจำใจต้องขอความช่วยเหลือจากแฟนเก่า เพราะไม่อยากให้ความลับของเธอถูกเปิดเผย แต่ใครจะไปคิดว่า พี่ชายในเกมที่แสนดี แท้จริงแล้วจะเป็นแฟนเก่าสุดติ๋มคนนั้น ที่ตอนนี้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ทั้งเจ้าเล่ห์ นิสัยเสีย ชอบแกล้ง

View More

Chapter 1

01 “สตรีมเมอร์สาว”

Léa s’est mariée.

Le marié n’est pas Louis, le fiancé qu’elle avait aimé depuis huit ans.

C’était en effet un homme qu’elle avait rencontré il y a moins de cinq minutes et dont elle ne savait que des informations essentielles.

« Vous pouvez encore regretter maintenant. »

L’homme dans le hall d’attente du Bureau des affaires civiles l’a rappelé en jetant un coup d’œil cynique à Léa.

Léa a pincé dans sa main le coin de son manteau, qui était sur le point d’être frotté, et le visage froid et sans émotion de Louis lui est revenu à l’esprit.

Il y a trois jours, Louis, qui l’avait toujours évitée comme un serpent, a pris l’initiative de l’inviter à dîner. Au moment où elle avait reçu le coup téléphonique, elle avait naïvement pensé qu’après huit ans de dévouement, il est finalement tombé amoureux d’elle.

Elle s’est habillée avec soin pour le rendez-vous, mais ce qui l’attendait là-bas n’était pas seulement Louis, mais aussi Siena, qui est assise sur le fauteuil roulant avec Louis souriant gentiment à côté.

Siena était en effet la cousine de Léa.

Avant qu’elle ne puisse comprendre la situation et leur relation, Louis a lâché une autre bombe dans son cœur.

« Donne ton rein à Sienne et je t’épouserai. »

Léa était bouleversée comme touchée par le tonnerre et a regardé Louis avec incrédulité.

Le regard de l’autre homme était toujours froid et dégoûté, comme s’il n’était pas face à sa fiancée, qui l’aimait pendant huit ans, mais face au meurtrier qui avait tué son père.

Léa est tombée tout d’un coup dans une grotte de glace.

Elle et Louis étaient fiancés depuis leur enfance, et à l’âge de seize ans, lorsqu’elle était retournée en Chine, elle avait été tombée amoureuse de Louis d’une manière incontrôlable.

Au cours de ces huit dernières années, pour bien s’occuper de lui, elle avait appris à faire la lessive et la cuisine ; pour devenir son épouse qualifiée, elle a appris à jouer du piano, à jouer aux échecs, à calligraphier et à peindre ; même si elle savait qu’il la détestait, elle l’aimait toujours comme un papillon de nuit volant vers une flamme.

Ce qu’elle voulait, c’était seulement qu’un jour, il pouvait comprendre son amour sincère et qu’il la marierait.

Mais la réalité était complètement le contraire : non seulement Louis ne l’aimait jamais, mais aussi il était tombé amoureux de sa cousine.

Il allait même jusqu’à s’engager à épouser une femme qu’il n’aimait pas pour sauver la vie de son amour.

Et il savait bien que Léa voulait de tout son cœur devenir sa femme, mais il a choisi de faire leur mariage une transaction de business.

Il s’agissait là d’une véritable humiliation !

L’amour qui remplissait son cœur s’était transformé maintenant en haine.

Tout ce à quoi elle pouvait penser maintenant c’était de les tuer.

Mais elle savait bien qu’elle n’avait même pas la capacité de se défendre.

Cette nuit-là, les mots froids de Louis résonnaient encore à ses oreilles.

« Maintenant je te dis ça comme un ordre. Si tu n’es pas d’accord, je peux faire en sorte que tu ne deviennes même pas mon épouse, non plus un membre de la famille Robert. »

Léa a serré les poings et s’est complètement laissée appuyer contre la chaise froide.

Bien que trois jours se soient écoulés depuis cette affaire, elle n’a pas pu réprimer sa colère et son désespoir la piquait chaque fois qu’elle y pensait.

Elle était sûre que Louis ne plaisantait jamais.

En tant que futur héritier de la plus grande famille de la Cité Nord, il était si puissant qu’il disposait de tous les moyens pour atteindre toujours son but.

S’il n’y avait pas le vieux Monsieur Robert, il ne lui proposerait même pas de se marier en échange, mais qu’il l’attacherait directement à la table d’opération.

Par conséquent, pour se protéger, il lui fallait trouver quelqu’un à épouser et briser l’idée de Louis.

Léa a dégluti et a fermement dit : « Je ne regrette pas. »

Après avoir dit cela, elle a levé les yeux pour regarder l’homme qui se trouvait à son côté.

Cet homme en face d’elle s’appelait Maxime Robert, avec le même nom de famille que Louis.

Elle avait lu ses informations transmises par l’agence matrimoniale, et il n’avait aucun lien avec la famille Robert. Ce n’était qu’un simple employé.

Le seul lien était que l’entreprise pour laquelle il travaillait, appartenait à la famille Robert.

Cet homme, dont le profil semblait médiocre, avait un visage beau qui bouleversait le monde, un grand corps aux épaules larges et aux hanches étroites, si parfait qu’on ne pouvait lui trouver le moindre défaut.

Lorsque Léa l’avait vu pour la première fois, elle avait pensé qu’il était PDG d’une société cotée en bourse.

« Mlle Dubois. »

Le regard inquisiteur de Léa était exagérément avide, et les lèvres de Maxime se sont plissés légèrement, sa voix était aussi chevrotante.

Cela chatouillait beaucoup le cœur de Léa.

Léa a repris ses esprits et a maladroitement lissé ses cheveux sur ses tempes, bloquant ses joues rouges et brûlantes.

Maxime a fixé son regard sur son geste maladroit pour cacher son embrassement. Il a continué avec un sourire mystérieux, « Tu te souviens encore de l’alliance entre nous ? »

« Oui, bien sûr… » Léa a dit mot pour mot sous le regard de Maxime, « Notre contrat de mariage est pour une période de trois ans, pas d’interférence dans la vie privée pendant notre mariage, pas d’amour l’un pour l’autre, et si l’une des parties tombe amoureuse de l’autre, le contrat de mariage sera immédiatement résilié. »

Maxime a acquiescé avec satisfaction.

Léa était perplexe : « Pourquoi demandez-vous comme ça tout d’un coup ? »

Maxime a frotté le bout de ses doigts et a légèrement baissé la tête, révélant le grain de beauté rouge foncé au bout de ses yeux. « J’ai peur que Mlle Dubois tombe amoureuse de moi. »

Léa est devenue sans voix pendant un instant.

Après avoir pris plusieurs respirations profondes, elle a dit avec sourire ironique : « Ne vous inquiétez pas, je n’aime pas les hommes. »

À l’avenir, elle ne tomberait amoureuse de personne.

Elle ne laisserait pas un homme comme ça lui faire à nouveau de mal.

Maxime a haussé les sourcils, ses pupilles sombres étaient noires comme d’encre renversée. Il la fixait pour un long instant avant de relever le menton en signe de satisfaction : « C’est bon, allons-y ! »

Le sujet a changé si vite que Léa est restée figée avant de réaliser que c’était à leur tour.

Elle s’est levée et a vu les jeunes mariés passer, carte en main et sourire au coin des yeux.

Mais ses yeux étaient remplis d’une couleur plus sombre.

Elle avait imaginé plus d’une fois la scène de mariage d’elle et Louis.

Même en allant rencontrer Maxime, elle avait hésité à se marier.

Mais au moment où elle avait atteint la porte du café, elle avait reçu un appel de Louis.

Au téléphone, Louis lui avait demandé avec impatience : « Quand seras-tu à l’hôpital pour signer les papiers ? »

En entendant cela, Léa a étonnamment trouvé qu’elle n’avait pas du tout été fâchée et avait même envie de rire un peu.

Comment Louis pouvait-il être si sûr qu’elle ferait tout pour l’épouser ?

Elle avait instantanément perdu son hésitation et était devenue plus déterminée à se marier avec Maxime.

« Qu’est-ce qu’il y a ? » La voix de Maxime a tiré Léa de ses souvenirs.

Elle a expiré un long souffle avec une larme au coin de l’œil, mais son regard était clair : « Rien. »

Désormais, Louis et elle n’avaient plus rien à voir l’un avec l’autre.

À cette idée, elle avait même un sentiment de soulagement.

Maxime sentait bien que la jeune fille en face de lui avait un cœur lourd, mais il n’a pas posé de questions.

Il avait eu besoin d’une femme.

L’agence matrimoniale lui avait introduit Léa.

Ils s’entendaient tout de suite, sans se soucier de l’avenir ni avoir besoin de poser des questions sur le passé.

Une demi-heure plus tard, ils avaient tenu leur acte de mariage dans la main.

En voyant l’acte de mariage, Léa a posé sa main sur les reins et a poussé un petit soupir de soulagement.

Avec cet acte de mariage, Louis ne pouvait pas la forcer à échanger le mariage contre un rein.

Pour l’instant, elle était considérée comme sauvée.

Mais ...

Elle a pensé à ses parents et les longs cils de Léa s’abaissent légèrement.

En ce qui concerne le mariage, elle n’avait pas eu le temps d’en parler à qui que ce soit, y compris à ses parents.

Et ces derniers avaient toujours souhaité qu’elle épouse Louis.

Surtout après le changement soudain de la famille Dubois, qui était passée de l’une des quatre grandes familles de la Cité Nord à une famille ordinaire, ils avaient encore intensifié leurs intentions, s’attendant à ce qu’elle épouse Louis et ramène la famille Dubois à la position d’une des quatre grandes familles.

Si ses parents savaient qu’elle avait trouvé un homme ordinaire au hasard pour se marier, ils seraient certainement furieux.

« Ensuite, il est temps de rendre visite à tes parents. » Maxime a glissé le certificat de mariage dans sa poche et a levé le poignet, révélant la montre en or sous sa chemise blanche.

Même s’il ne s’agissait que d’un faux mariage, la procédure devait être respectée.

Léa était horrifiée. « Maintenant ? »

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
53 Chapters
01 “สตรีมเมอร์สาว”
“ฟอกซ์ ฟอกซ์คลับ ยินดีให้บริการค่า!~ ♡”เสียงหวานใสของ น้อยหน่า ดังผ่านไมโครโฟนสำหรับสตรีมเมอร์ พร้อมรอยยิ้มสดใสที่เธอตั้งใจส่งให้กล้องเว็บแคมโดยเฉพาะ รอยยิ้มนั้นเป็นเหมือนเครื่องหมายการค้าของเธอเวลาสตรีม เพราะเธอรู้ดีว่าผู้ชมจำนวนมากหลงเสน่ห์ความร่าเริงของเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่เปิดไลฟ์กล้องเว็บแคมค่อย ๆ จับภาพตั้งแต่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่ขยับตามคำพูด ก่อนจะเลื่อนเฟรมภาพลงมาถึงช่วงลำตัว หน้าอกอวบอึมที่แทบจะทะลั่กออกจาก ชุดบอดี้สูทบันนี่สีแดง และเอวคอดกิ่วของเธอน้อยหน่ารู้ดีว่ามุมกล้องนี้ทำให้รูปร่างของเธอดูโดดเด่นที่สุด และถึงแม้บางครั้งเธอจะรู้สึกเขินก็ตาม แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ยอดผู้ชมของเธอสูงขึ้นเรื่อย ๆน้อยหน่า สตรีมเมอร์สาย 18+ วัย 21 ปี เธอเป็นที่รู้จักในหมู่ผู้เล่นเกมโรลเพลย์เกมที่ผู้เล่นแต่ละคนจะสวมบทบาทสมมติใช้ชีวิตในโลกเสมือนจริง ซึ่งบางครั้งโลกเสมือนนั้นกลับทำให้ผู้คนรู้สึกเป็นตัวของตัวเองได้มากกว่าชีวิตจริงเสียอีกและบทบาทที่น้อยหน่าเลือกเล่นก็คือ ผู้จัดการบาร์ในคลับกลางเมือง บทบาทที่ทำให้เธอได้ใช้ทั้งความขี้เล่น ไหวพริบ และความสามารถในการเอาใ
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
02 "เรื่องของเรา"
ติ๊ง[อดฟังเสียงน้องพายเลย]ติ๊ง[พี่สาว ผมอยากเอ็นพี่สาวครับ T^T]น้อยหน่าไม่ได้สนใจข้อความพวกนั้น เธอรีบปิดสตรีมทันที ก่อนที่จะกดโทรศัพท์มือถือส่งข้อความบางอย่างเข้าไปในห้องแชทส่วนตัวระหว่างเธอกับเฮียธีร์PieCarrotX…..ได้ส่งรูปภาพ[น้องพายยินดีให้บริการคุณลูกค้าแล้วค่า!~ ♡]ข้อความถูกส่งเข้าห้องส่วนตัวพร้อมรูปภาพ ซึ่งเป็นภาพที่เธอเตรียมไว้สำหรับลูกค้าพิเศษเท่านั้น…ซึ่งลูกค้าคนพิเศษมีเพียงคนเดียว นั่นกึคือเฮียธีร์ พี่ชายในเกมที่เธอตกหลุมรักเขาและเปิดใจคุยกับเขามาตลอดสองปี แต่ก็ยังไม่สมหวังสักทีภาพที่น้อยหน่าส่งไปเป็นภาพเธอในชุดบันนี่สีแดงในวันนี้ แต่ท่าทางในรูปภาพคือการถ่ายรูปหน้ากระจก โทรศัพท์มือถือปิดหน้า แต่เรือนร่างกลับอวดสู่สายตา ระหว่างเธอกับเขา ต่างคนต่างไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน ได้ยินแค่เสียงเท่านั้น“ยั่วกันตั้งแต่ค่ำเลยนะพาย”“เฮีย...พายเปล่าสักหน่อย เฮียนั่นแหละที่แกล้งพาย”“แกล้งยังไงคะ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังสนุกกับการหยอกเธอ…จู่ ๆ เธอก็ส่งรูปมายั่วเขาแบบนี้ มันน่าจริง ๆ“ใครใช้ให้เฮียมากวนเวลาทำงานพายเล่า อีกอย่างตอนนี้ก็ไม่ค่ำแล้วซักหน่อย นี่สี่ทุ่มแล้วนะ...”เ
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
03 "พ่อคนดุ"
“มาคุยเรื่องของเราดีกว่าเนอะ”“เรื่องอะไรคะ” ธีร์ถามยิ้ม ๆ แววตาเจ้าเล่ห์เหมือนกำลังรอดูว่าเธอจะงัดไม้ไหนออกมาเล่น เพราะเขาเริ่มจับทางได้แล้วว่ายามที่เธออ้อนเสียงหวานแบบนี้มักจะมีอะไรซ่อนเร้นอยู่“เฮีย...เมื่อไหร่พายจะได้เจอเฮียอ่า” ทั้งที่ถามคำนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ในใจก็ยังแอบหวังว่าเขาจะตอบจริงจังสักครั้ง เธออยากเจอเขา…แต่เขากลับไม่เคยรับปากเลยสักครั้งนี่สิ“หื้ม พายอยากเจอเฮียขนาดนั้นเลยเหรอคะ?”“เฮียมาเจอพายหน่อยได้ไหม น้า” น้อยหน่าลากเสียงออดอ้อน ศีรษะเอียงนิด ๆ ตามนิสัย ทั้งที่รู้ว่าตัวเองงอแง แต่ก็ยังอยากลองเผื่อเขาจะใจอ่อน…อยากเจอเฮียธีร์ใจจะขาดแล้ว“ช่วงนี้เฮียเบื่อ ๆ ถ้ามีแมวมาเล่นด้วยสักตัวก็คงดี” ธีร์พยายามเปลี่ยนเรื่อง ไม่ให้เธอเข้าประเด็นนัดเจออีกหลังหน้าจอ ตี๋ ชายหนุ่มรูปร่างสูงนั่งเอนอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่ง เสื้อฟิตแนบลำตัวเผยกล้ามเนื้อแน่น ผมยาวไม่เป็นทรงถูกรวบด้วยที่คาดผม เผยใบหน้าคมเข้มกับแววตาเจ้าเล่ห์ เขามองทุกท่าทีของเธอด้วยความพอใจ ทั้งที่ไม่เคยคิดจะเจอจริง ๆ เพราะในใจยังมีแค่แฟนเก่าคนเดียวแต่ถึงอย่างนั้น เขาก็อยากเล่นกับเธออีกอยู่ดี :)“ให้พายเป็นแมวให้เฮียดีไห
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
04 "เฮีย"
“อยู่ใกล้ ๆ พ่อจะเอา...ตบปากแตก” เขาพูดกึ่งดุกึ่งหยอก น้ำเสียงเหมือนขู่แต่ความจริงก็คิดเช่นนั้นธีร์ถอดเสื้อตัวเองออก เผยให้เห็นหน้าอกแกร่ง ระหว่างเธอกับเขาต่างโชว์เรือนร่างใส่กัน แต่กลับไม่เคยเห็นหน้า...ไม่มีความหวาดกลัว มีแต่ความตื่นเต้นและเร้าใจน้อยหน้าเดินออกไปอีกมุมหนึ่งที่กล้องจับไม่ได้ เธอกลับมาพร้อมกับไอศกรีมแท่งรสตอเบอร์รี่ แท่งยาว สีชมพู“เฮีย...”“หื้ม?”“แผล็บ! พายอยากกินไอติมเฮีย” เธอแลบลิ้นนิด ๆ ก่อนจะค่อย ๆ หยิบไอศกรีมแท่งนั้นสอดเข้าไปในร่องอก หนีบมันไว้และก้มหน้าโลมเลียอย่างยั่วยวน ทำเอาแกนกายคนมองแข็งขืนขึ้น ส่วนหัวสั่นหงึก ๆ ในหัวจินตนาการว่าเธอกำลงอมให้เขาอยู่“อื้ออออ อ่อก” น้อยหน่าแตะลิ้นเลียไอศกรีม สองมือช้อนหน้าอกให้รัดไอศกรีมแน่น ๆ ไม่ให้ร่วง ภาพทุกอย่างอยู่ในสายตาธีร์“ฮร้า พาย” มือหนารูดรั้งแกนกายตัวเอง เขาปรือตามองภาพเธอในหน้าจอ พายกำลังเอาของเขาเข้าปาก พร้อมกับเรียกเสียงไม่เป็นภาษา“เอียอา (เฮียขา) ”ฟรึ่บ! ฟรึ่บ!ทุกอย่างคือจินตนาการของคนสองคนที่ไม่ได้สัมผัสกันแต่มองเห็นกันกระจ่าง ภาพที่คนหนึ่งชัก อีกคนดูดเลียไอศกรีมเหมือนกำลังอมให้ ภาพ ๆ นี้แฟนคลับของพาย
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
05 "คนที่สบายใจ"
17:45 น.น้อยหน่ายืนรอแม่อยู่ที่หน้าคอนโดด้วยความเบื่อหน่าย แม่บอกว่าจะมารับตอนหกโมงเย็น แต่แทนที่จะให้เธอรอในห้อง แต่ท่านกลับบอกให้มายืนรอจะได้ไม่เสียเวลาเธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถ่ฟีดแก้เซ็ง ในแฟนเพจของเธอไม่มีอะไรสำคัญมาก มีแต่พวกอาหวังที่คอมเม้นท์คุกคามเธอหลังจากที่เธอพึ่งอัพรูปสุดเซ็กซี่ในอ่างอาบน้ำไป น้อยหน่ากลับไม่ได้มีความคิดหวาดกลัวแม้แต่น้อย ก็มันเป็นงานของเธอนี่หน่าพอเล่นไปเบื่อ ๆ ก็อดคิดถึงคนที่อยู่ในเกมไม่ได้ ไม่รู้ว่าเวลานี้เฮียธีร์จะออนอยู่รึเปล่า…จะคิดถึงกันไหมแต่อีกใจน้อยหน่าก็คิด เวลาที่เธอจะไปเจอพ่อทีไรก็อึดอัดใจทุกทีถ้ามีเพื่อนคุยด้วยก็คงจะดีไม่น้อย คิดได้แบบนั้นน้อยหน่าก็ไม่รอช้ารีบทักไปหาเฮียธีร์ของเธอทันที[เฮีย][ว่าไงคะ] ข้อความตอบกลับมาแทบจะทันที ทำให้น้อยหน่าหลุดยิ้ม เพราะถึงจะเป็นแค่ตัวอักษรสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีใครสักคนอยู่ข้าง ๆ[พายไม่อยากไปเจอพ่อเลย][อย่างอแงสิคะ ไปแปปเดียว เดี๋ยวก็ได้กลับแล้ว][เฮ้อ พายอึดอัดอ่า...เวลาพ่อนัดไปเจอทีไรไม่เคยมีเรื่องดี ๆ เลย]น้อยหน่าระบายความในใจออกไป ดวงตาเธอมองรถที่วิ่งผ่านไปมาอย่างเหม่อลอย เพราะในค
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
06 "อึดอัด"
“สวัสดีค่ะ พ่อ แม่” น้อยหน่าทักขึ้นทันทีที่เห็นทั้งสองคนนั่งอยู่ในรถ พยายามทำเสียงให้ดูสดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ในใจจะเริ่มรู้สึกตึงเครียดตั้งแต่วินาทีแรกที่ขึ้นรถ พ่อกับแม่ของเธอยังแต่งตัวยศเหมือนเดิม ชุดเดรสยาวสง่า กับชุดสูททางการเฮ้อ ก็คุณหญิงอร ภรรยาท่าน ส.ส นี่เนอะ“ขึ้นรถเถอะลูก”“ค่ะแม่”บรรยากาศบนโต๊ะอาหารถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียดตั้งแต่ยังไม่เริ่มมื้อจริงจัง โต๊ะอาหารถูกจัดอย่างดี กลิ่นหอมลอยคลุ้งชวนกิน แต่กลับไม่มีใครแตะต้องมันเลยรอบข้างเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบทสนทนาของโต๊ะอื่น ตัดกับโต๊ะของพวกเขาที่เงียบผิดปกติ ตั้งแต่ขึ้นรถจนมาถึงร้าน น้อยหน่ากับพ่อแทบไม่ได้คุยกัน มีเพียงแม่ที่พยายามชวนคุยเมื่ออาหารถูกวางเต็มโต๊ะ พ่อที่เงียบอยู่นานก็เริ่มพูดขึ้นพร้อมกับเริ่มกินอาหาร“ช่วงนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง” ผู้เป็นพ่อถามโดยไม่หันมามองลูกแม้แต่น้อย ราวกับพูดคุยกับลมมากว่าลูก“ก็เรื่อย ๆ ค่ะ” น้อยหน่าตอบสั้น ๆ พยายามให้เสียงของตัวเองดูนิ่งที่สุด เพราะเธอรู้ดีว่าคำถามแบบนี้มักจะมีประโยคถัดไปตามมาเสมอ“ผลการเรียนดูแล้วก็ยังพอใช้ได้ แต่ควรโฟกัสให้มากกว่านี้หน่อย ได้ยินมาว่าช่วงนี้แก
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
07 "ความซวย"
“อย่าลืมที่พ่อเขากำชับล่ะ” แม่เอ่ยเตือนทันทีหลังจากที่น้อยหน่าลงจากรถ“ค่ะแม่ สวัสดีค่ะ” น้อยหน่าตอบพร้อมยกมือไหว้ ก่อนจะปิดประตูรถแล้วโบกมือลา สีหน้าของเธอยังยิ้มอยู่ แต่ทันทีที่รถของพ่อแม่ขับออกไป ความยิ้มนั้นก็จางหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนคนที่เพิ่งปลดหน้ากากออกจากใบหน้าน้อยหน่าเดินเข้ามาในคอนโดของตัวเองอย่างเหนื่อยล้า“เฮ้อ...เหนื่อยจัง” เธอพึมพำออกมาเบา ๆ ขณะถอดรองเท้าไว้หน้าประตู ความรู้สึกอึดอัดจากบทสนทนาบนโต๊ะอาหารยังคงทำให้น้อยหน่าอึดอัด‘ไปไหนของเขากันนะ’ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวขณะเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง เพราะตั้งแต่เธอส่งข้อความหาเฮียธีร์ไป เขาก็ยังไม่ตอบเลยสักทีแอ๊ด…เสียงประตูห้องเปิดออกช้า ๆ“พะพาย!” น้อยหน่าอุทานเสียงหลงทันทีที่เหลือบไปเห็นภาพตรงหน้า หัวใจเธอกระตุกวูบ เพราะบนโต๊ะคอมแมวเปอร์เซียสีขาวของเธอกำลังยืนอยู่ข้างแก้วน้ำที่ล้มคว่ำ และน้ำกำลังไหลกระจายไปทั่วเมี๊ยว! แมวตัวป่วนร้องตอบอย่างไร้เดียงสา หางฟูสะบัดไปมาเหมือนไม่รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งก่อหายนะอะไรไว้“พะพายทำอะไรกับคอมแม่เนี่ย!” น้อยหน่าร้องแทบจะกรี๊ดพร้อมรีบวิ่งเข้าไปที่โต๊ะ ใจของเธอเต้นแรงจนแทบหลุ
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
08 "แฟนเก่า"
“ขอคิดก่อน”“ฮืออออ”“อย่าพึ่งงอแงสิ” มีนดุเบา ๆ แต่ก็รู้ดีว่าเพื่อนคงเครียดจริง“ก็ฉันเครียดนิ ไอดงไอดีฉันก็บันทึกไว้ในนั้น ฉันจำไม่ได้หรอกนะ” น้อยหน่าบ่นออกมาอย่างสิ้นหวัง เพราะเธอเป็นคนที่ชอบให้คอมจำรหัสทุกอย่างไว้ให้“เฮ้อ แปปนึงนะ” มีนพูดก่อนจะเงียบไปเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง“อื้อ” น้อยหน่าตอบเสียงอ่อย มือยังลูบหัวพะพายที่กำลังนั่งมองเธอตาใสเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลย พะพายนะ ก่อเรื่องให้แม่ปวดหัวไม่นานนัก เสียงของมีนก็ดังขึ้นอีกครั้ง“อ่ะ มงคลไง” มีนพูดขึ้นเหมือนเพิ่งนึกออก“มงคลไหน” น้อยหน่าถามทันที เพราะชื่อมันคุ้นแต่ก็ไม่อยากคิดไปทางนั้น“ตี๋แฟนเก่าแกอ่ะ ตอนนี้มันเรียนวิศวะคอม ลองไปขอให้มันช่วยดูไหมล่ะ” มีนตอบอย่างสบาย ๆ ต่างจากน้อยหน้าที่ได้ยินคำว่าแฟนเก่า ก็คิ้วกระตุก“จะดีเหรอ ตอนนั้นฉันจบกันไม่สวยอ่า” น้อยหน่าพูดเบาลงทันที ความทรงจำเก่า ๆ ผุดขึ้นมาในหัวจนเธอรู้สึกอึดอัด“แล้วจะยังมีใครที่ไว้ใจได้อีกเหรอ”“....”“ฉันไม่รู้จักใครแล้วนะที่ซ่อมคอมเป็น”“เฮ้อ” น้อยหน่าถอนหายใจอย่างจนมุม รอบตัวเธอไม่มีใครที่ส่อมคอมได้ แล้วมีนที่รู้ความลับเธอก็ไม่รู้จักใครอีกแล้ว แล้วแบบนี้เธอจ
last updateLast Updated : 2026-08-05
Read more
09 "ตี๋ติ๋ม"
10:48 น. มหาวิทยาลัย“เฮ้อออ” น้อยหน่าถอนหายใจ นั่งเหม่ออยู่ในห้องเรียน เธอไม่มองกระดานด้วยซ้ำ ไม่สนอาจารย์ที่กำลังสอนอยู่เลย มือเอาแต่กดเปิด ปิดหน้าจอโทรศัพท์ซ้ำไปซ้ำมา เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง ทั้งที่ลึก ๆ ก็รู้ดีว่าคนที่เธอรอคงยังไม่ตอบเร็ว ๆ นี้ หรือจริง ๆ เขาแค่ไม่อยากตอบกันแน่“สรุปเป็นไง มงคลยอมช่วยแกรึเปล่า” มีนกระซิบจากโต๊ะข้าง ๆ พลางชะโงกหน้ามามองอย่างอยากรู้ ตั้งแต่เช้าเธอก็เห็นเพื่อนจ้องโทรศัพท์ไม่วางตา คงจะเครียดมากแหละ“หึ อย่าว่าแต่จะช่วยเลย แชทยังอ่านไม่ตอบเลยด้วยซ้ำ”น้อยหน่ากลอกตา พูดเสียงหงุดหงิดยิ่งเห็นคำว่าอ่านแล้ว แต่ไม่มีข้อความตอบกลับ ความรู้สึกเหมือนถูกเมินก็ยิ่งทำให้เธอหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ อ่านแล้วก็ไม่ตอบ จะมีมารยาทหน่อยไม่ได้หรือไง“อ้าว งั้นก็ไปหาที่คณะสิ” มีนพูดเหมือนเป็นเรื่องง่าย“คณะอะไร”น้อยหน่าถามทันที ขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะชะงักไป เธอเพิ่งนึกได้ว่าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเรียนคณะอะไร เป็นแฟนเก่าอะไรของเธอกันนะ“เป็นแฟนเก่าประสาอะไรเนี่ย ไม่รู้ว่ามันเรียนอะไร” มีนส่ายหัวเบา ๆ ทั้งขำทั้งเอือม“...”น้อยหน่าเงียบไปทันที ได้แต่เม้มปากแน่น น่าอายชะมัด“ว
last updateLast Updated : 2026-08-07
Read more
10 "หวง"
เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ ประตูห้องประชุมก็เริ่มเปิดออก นักศึกษาปีสามทยอยเดินออกมาเป็นกลุ่ม ๆ เสียงพูดคุยดังขึ้นทันที บรรยากาศที่เคยเงียบเริ่มคึกคักขึ้นน้อยหน่ายืนตัวตรงขึ้นทันที ดวงตากวาดมองไปตามผู้คนอย่างตั้งใจ คนแล้วคนเล่าเดินผ่านไป…แต่ไม่มีใครเป็นเขาพอเห็นผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาคนเดียว เธอก็รวบรวมความกล้า รีบก้าวเข้าไปขวางไว้“อ่ะ ขอโทษนะคะ ตัวเองอยู่ปีสามรึเปล่าคะ” เธอถามขึ้น น้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงความรีบร้อนอยู่เล็ก ๆ“ใช่ครับ มีอะไรรึเปล่าครับ”“เอ่อ ตี๋อยู่ไหมคะ” ขอให้เจอทีเถอะ“ไม่เห็นนะครับ ลองไปดูห้องสมุดคณะหรือยัง”น้อยหน่าหลุดถอนหายใจออกมาอย่างเซ็ง ๆตี๋นะตี๋ ทำไมถึงได้ตามหายากขนาดนี้ โธ่เอ๊ย หายไปไหนของเขากันนะ“หาใครอยู่เหรอครับ” อีกคนเดินเข้ามาถาม“ตี๋ มงคล รู้จักรึเปล่าคะ”“อ๋อ ไอ้ติ๋มน่ะเหรอ” อีกฝ่ายหัวเราะเบา ๆ แต่น้อยหน่ากลับไม่ได้ตลกด้วยนี่สิ ยืนรอตั้งนาน ไม่เจอ เสียเวลา แล้วยังมาเจอคนที่นิสัยเสียชอบล้อคนอื่นอีก“เขาชื่อตี๋ค่ะ” น้อยหน่าพูดทันที สีหน้าจริงจัง จะเรียกติ๋มอะไรนักหนา คนเขามีชื่อนะที่น้อยหน่าไม่พอใจเพราะรู้ว่าคนพวกนี้ล้อเลียนตี๋ แฟนเก่าของเธอนั้นค่อนข้างเป็
last updateLast Updated : 2026-08-07
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status