LOGINคุณเคยแอบชอบใครสักคน ทั้งที่ไม่เคยเห็นหน้าเขาเลยไหมคะ? นั่นแหละคือปัญหาที่ “น้อยหน่า” กำลังเผชิญอยู่ น้อยหน่าเป็นสตรีมเมอร์สาวสาย 18+ จากเดิมที่เธอแค่เล่นเกมเพื่อคลายเครียด ใครจะไปคิดว่ามันจะพาเธอถลำลึก จนก้าวเข้าสู่โลกของการโรลเพลย์ในเกม และที่ไม่คาดคิดที่สุดคือ เธอดันตกหลุมรักใครบางคนที่ไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า เธอชอบเขา รักเขา และพยายามนัดเจอหลายครั้ง แต่เขากลับปฏิเสธทุกครั้ง แต่บนโลกนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นโดยบังเอิญ เมื่อคอมพิวเตอร์เครื่องโปรดที่เธอรักและหวงแหนที่สุดเกิดเสียขึ้นมา น้อยหน่าจึงจำใจต้องขอความช่วยเหลือจากแฟนเก่า เพราะไม่อยากให้ความลับของเธอถูกเปิดเผย แต่ใครจะไปคิดว่า พี่ชายในเกมที่แสนดี แท้จริงแล้วจะเป็นแฟนเก่าสุดติ๋มคนนั้น ที่ตอนนี้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ทั้งเจ้าเล่ห์ นิสัยเสีย ชอบแกล้ง
View More“ฟอกซ์ ฟอกซ์คลับ ยินดีให้บริการค่า!~ ♡”
เสียงหวานใสของ น้อยหน่า ดังผ่านไมโครโฟนสำหรับสตรีมเมอร์ พร้อมรอยยิ้มสดใสที่เธอตั้งใจส่งให้กล้องเว็บแคมโดยเฉพาะ รอยยิ้มนั้นเป็นเหมือนเครื่องหมายการค้าของเธอเวลาสตรีม เพราะเธอรู้ดีว่าผู้ชมจำนวนมากหลงเสน่ห์ความร่าเริงของเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่เปิดไลฟ์
กล้องเว็บแคมค่อย ๆ จับภาพตั้งแต่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่ขยับตามคำพูด ก่อนจะเลื่อนเฟรมภาพลงมาถึงช่วงลำตัว หน้าอกอวบอึมที่แทบจะทะลั่กออกจาก ชุดบอดี้สูทบันนี่สีแดง และเอวคอดกิ่วของเธอ
น้อยหน่ารู้ดีว่ามุมกล้องนี้ทำให้รูปร่างของเธอดูโดดเด่นที่สุด และถึงแม้บางครั้งเธอจะรู้สึกเขินก็ตาม แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันคือเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ยอดผู้ชมของเธอสูงขึ้นเรื่อย ๆ
น้อยหน่า สตรีมเมอร์สาย 18+ วัย 21 ปี เธอเป็นที่รู้จักในหมู่ผู้เล่นเกมโรลเพลย์
เกมที่ผู้เล่นแต่ละคนจะสวมบทบาทสมมติใช้ชีวิตในโลกเสมือนจริง ซึ่งบางครั้งโลกเสมือนนั้นกลับทำให้ผู้คนรู้สึกเป็นตัวของตัวเองได้มากกว่าชีวิตจริงเสียอีก
และบทบาทที่น้อยหน่าเลือกเล่นก็คือ ผู้จัดการบาร์ในคลับกลางเมือง บทบาทที่ทำให้เธอได้ใช้ทั้งความขี้เล่น ไหวพริบ และความสามารถในการเอาใจคนอื่นอย่างเต็มที่ จนหลายคนแทบลืมไปว่านี่เป็นเพียงตัวละครในเกมเท่านั้น
ในเซิร์ฟเวอร์แห่งนี้ เธอใช้ชื่อว่า PieCarrotX หรือที่ผู้เล่นส่วนใหญ่มักเรียกเธอว่าพาย ซึ่งเป็นชื่อเล่นที่ฟังดูน่ารักและเข้ากับบุคลิกของเธอจนติดปากคนดูแทบทุกคน
“หากคุณลูกค้าอยากให้น้อง ๆ คนไหนบริการบอกได้เลยน้า~ ตอนนี้น้อง ๆ พร้อมให้บริการทุกท่านค่า”
น้อยหน่าพูดด้วยน้ำเสียงสดใสขณะตัวละครของเธอยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ในเกม มือของเธอขยับเมาส์ไปมาอย่างคล่องแคล่ว และในใจเธอก็แอบคิดไปด้วยว่าวันนี้ดูเหมือนจะมีผู้เล่นใหม่เข้ามาเยอะกว่าปกติ ซึ่งนั่นหมายความว่ารายได้จากโดเนทคืนนี้อาจจะดีไม่น้อย
ระบบของเกมอนุญาตให้ผู้เล่นพูดคุยกันผ่านเสียง หากตัวละครอยู่ใกล้กันมากพอ ทำให้บรรยากาศในบาร์เสมือนจริงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงเพลงที่เปิดคลออยู่เบา ๆ จนบางครั้งน้อยหน่าก็เผลอลืมไปเหมือนกันว่านี่ไม่ใช่สถานที่จริง
“มีบริการแบบไหนบ้างครับ”
เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นจากตัวละครที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเคาน์เตอร์ น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนกำลังลองเชิงมากกว่าจะถามด้วยความสงสัยจริง ๆ
“มีแบบเอ็นปกติและเอ็นวีค่า~”
น้อยหน่าอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองเหมือนพนักงานต้อนรับมืออาชีพ ในขณะเดียวกันเธอก็คิดในใจว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นผู้เล่นใหม่ เพราะคำถามแบบนี้มักมาจากคนที่เพิ่งเข้ามาในเซิร์ฟเวอร์ไม่นาน
บาร์ที่เธอดูแลเป็นบาร์ 18+ มีบริการเด็กเอ็นออนไลน์ เอ็นปกติคือพูดคุยรับฟังลักษมณะคล้ายกับโฮส แต่ถ้าเอ็นวีไอพี...พวกเราจะทำมากกว่าพูดคุย โดยผู้เล่นที่รับหน้าที่นั้น ๆ จะได้รับค่าจ้างเป็นสกุลเงินในเกม เพื่อเอาไว้ซื้อไอเทมราคาสูง หรือไม่ก็สามารถเอาไปแลกขายตามกลุ่มได้
“สนใจเอ็นวีผู้จัดการได้ไหมครับ”
“เอ้ แต่ผู้จัดการไม่รับงานน้า ลองมองหาน้อง ๆ คนอื่นดีไหมคะ”
น้อยหน่าตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ ให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย แม้เธอจะเป็นสตรีมเมอร์สาย 18+ ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำอะไรกับใครก็ได้นี่หน่า
ติ๊ง
[รับเลยครับพี่สาว ผมอยากเห็นพี่สาวเอ็น]
ติ๊ง
โดเนทเพิ่ม 1,000 [น้องพายรับเอ็นวีเลย]
ติ๊ง
[อยากเห็นน้องพายเอ็นวี]
ข้อความโดเนทจากคนดูในไลฟ์เด้งขึ้นมาแทบไม่หยุด ทำให้น้อยหน่าหลุดยิ้มออกมา เพราะถึงแม้เธอจะพยายามวางตัวเหมือนเป็นแค่การเล่นสนุกในเกม แต่ยอดโดเนทเหล่านี้ก็เป็นรายได้ก้อนสำคัญสำหรับเธอจริง ๆ แม้ว่าที่บ้านจะไม่ได้ขัดสน...แต่ไม่ว่าใครกลิ่นเงินก็หอมหวานเสมอ เธอเองก็เช่นกัน
“ขอโทษนะครับ พอดีว่าวันนี้ผู้จัดการนัดกับผมแล้ว” เสียงทุ้มอีกเสียงดังขึ้นแทรกกลางวงสนทนา
“ผมอยากให้ผู้จัดการดูแลครับ”
น้อยหน่าเหลือบมองชื่อผู้เล่นที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แล้วเธอก็หลุดยิ้มออกมาทันที
เฮียธีร์ ลูกค้าประจำที่มักจะโผล่มาในไลฟ์ของเธอแทบทุกคืน และอีกฝ่ายยังเป็นถึงพี่ชายในเกมที่น้อยหน่ารู้จักมาเกือบสองปีแล้ว
“อื้มมมม...ซูเปอร์คาร์สามคันไหวไหมคะ” น้อยหน่าพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อเหมือนกำลังเล่นเกมต่อรอง ทั้งที่ในใจเธอรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่มีทางถอยง่าย ๆ แน่
“…” อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังคิด
“กี่สิบคันผมก็ให้ได้ครับ”
“เฮีย~” น้อยหน่าลากเสียงยาวอย่างคนที่รู้ทัน...เฮียคงหวงแหละ ถึงได้มากันท่าคนอื่นแบบนี้
“ขอโทษน้า~ วันนี้ผู้จัดการมีนัดแล้วค่า” เธอหันไปพูดกับผู้เล่นคนอื่นในบาร์ด้วยน้ำเสียงอ้อนเล็ก ๆ พอเฮียธีร์มาทีไร น้อยหน่ามักจะเสียอาการทุกที เธอเลือกเขามากวว่าคนอื่น รวมถึงแฟนคลับในไลฟ์เสียอีก
“เชิญเข้าห้องส่วนตัวได้เลยค่ะคุณลูกค้า~” เธอพูดต่อก่อนจะกดคำสั่งย้ายห้องในเกม
ฟรึ่บ!~
ตัวละครของเธอหายวับไปจากโถงบาร์ทันที น้อยหน่าล็อกเอ้า เตรียมปิดสตรีม และพลันใดนั้นเสียงข้อความก็ดังระรัว
ติ๊ง
[น้องพาย อย่าปายยยยย]
“เฮ้ย!” เจ้าของร้านตะโกนเสียงดัง กลายเป็นว่าตอนนี้น้อยหน่าโดนปิดประตูใส่และยืนอยู่ในร้าน แต่เป็นโซนนอก ไม่ให้เข้าไปข้างในเหลือจะเชื่อ...โดนหลบหน้าไม่พอ แถมยังโดนปิดประตูใส่อีกน้อยหน่าที่มีความอดทนมากพอ ตอนนี้คิ้วเธอกระตุก กำหมัดแน่น อยากจะตะโกนด่าออกไป แต่ยังไม่ทันได้ปริปาก เสียงของชายหนุ่มข้าง ๆ ก็ตะโกนแซงหน้าเธอไป“ไอ้ตี๋ เปิดประตู! ร้านกูนะเว้ย!” ไม่ว่าเปล่า เขายังทุบประตูร้านระรัว น้อยหน่าถอยหลังออกมานิดหนึ่งอย่างตกใจ“เอ่อ...ใจเย็น ๆ ก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวกระจกร้านแตก”เจ้าของร้านหันไปตะโกนอีก“เฮ้ยไอ้ติ๋ม! มึงไม่เปิดกูจะพังประตูเข้าไปแล้วนะ!”“พังมาเลย ร้านพี่ไม่ใช่ร้านผม” เสียงตอบกลับมาจากด้านในอย่างเย็นชา ทั้งร้านเงียบลงทันที น้อยหน่ายืนนิ่ง ความรู้สึกบางอย่างจุกขึ้นมาในอก เธอก้มมองพื้นนิดหนึ่งก่อนจะพูดเบา ๆ“ถ้าเขาไม่อยากเจอ เดี๋ยวหนูกลับก่อนก็ได้ค่ะ”“อ้าว...ไม่อยู่รออีกนิดล่ะ” เจ้าของร้านทำหน้าลำบากใจ ปกติน้องชายเขาไม่ใช่คนแบบนี้ ไม่รู้ว่าอีนังหนูนี่ไปทำไรให้ไอตี๋โกรธเขา“ไม่เป็นไรค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” น้อยหน่าส่ายหัวเบา ๆ เธอหันหลังเดินออกไป พยายามทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรแกร
น้อยหน่ามาหยุดยืนอยู่หน้าร้านบอร์ดเกมเล็ก ๆ ตรงหัวมุมซอย ร้านเดิมที่เธอเคยมากับตี๋ตอนสมัยเรียนมัธยมป้ายร้านไม้สีซีดยังแขวนเอียง ๆ อยู่ตรงที่เดิม โต๊ะไม้ด้านในที่มองผ่านกระจกก็ยังเหมือนเดิมแทบทุกอย่าง เหมือนเวลาที่นี่แทบไม่ได้เดินไปไหนเลย‘ร้านยังเหมือนเดิมเลยแฮะ…’น้อยหน่ามองเข้าไปด้านในผ่านกระจกใส ใจเธอเต้นแรงขึ้นมาเสียงหัวเราะตอนสมัยมัธยม เสียงเถียงกันเรื่องกติกาเกม เสียงที่ตี๋เคยสอนเธอเล่นเกม ทุกอย่างวนเวียนเข้ามาในหัว เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่จะตั้งสติได้ว่าทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว เรื่องของเธอกับตี๋มันจบไปนานแล้ว‘ขอให้อยู่ทีเถอะ’กริ๊ง เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้นเบา ๆ ตอนเธอผลักประตูเข้าไปกลิ่นกาแฟจาง ๆ กับเสียงพูดคุยของกลุ่มนักศึกษาหลายโต๊ะลอยเข้ามาในทันทีเด็กผู้ชายที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์หันมามองเธอ ก่อนจะยิ้มกว้างแบบคนขายของที่คุ้นเคยกับการต้อนรับลูกค้า“โอ๊ะ พึ่งมาครั้งแรกเหรอครับ เชิญด้านในได้เลยคร้าบ พี่คนสวย”น้อยหน่ารีบโบกมือปฏิเสธทันที“อ่ะ ไม่เป็นไรค่ะ แต่เออ…ช่วยเรียกตี๋ให้หน่อยได้ไหมคะ”“หื้อ ได้ครับ~”จากนั้นก็หันไปตะโกนเข้าไปด้านในร้านเสียงดังลั่น“พร
“แหม่ เด็กดีจริง ๆ”แม่ของตี๋หัวเราะอย่างถูกใจก่อนจะลุกขึ้น ไม่ได้เซ้าซี้ออะไรต่อ เพราะกลัวว่าลูกค้าจะเข้าร้าน วันนี้วันพระ คนเยอะนิดนึง เลยจะรีบไปเรียกลูกชายให้“งั้นนั่งรอตรงนี้ก่อนนะลูก เดี๋ยวแม่ไปเรียกตี๋ให้”“ขอบคุณค่ะคุณแม่”หญิงวัยกลางคนเดินไปทางขึ้นบันไดบ้าน ตะโกนเรียกเสียงดัง“ตี๋! มีเพื่อนมาหา!”เงียบ...ไม่มีเสียงตอบ แม่ของตี๋ขมวดคิ้ว“เอ…ไปไหนของเขานะ”จู่ ๆ เด็กผู้ชายอีกคนก็โผล่หน้าออกมาจากหลังบ้าน“พี่ตี๋ออกไปข้างนอกแล้วครับแม่”“ไปไหนอีกล่ะ”“น่าจะไปร้านบอร์ดเกมครับ”แม่ของตี๋ถอนหายใจ“โธ่เอ๊ย เด็กคนนี้นะ มีเพื่อนมาหาถึงบ้านแท้ ๆ ยังออกไปเล่นอีก” แม่ของตี๋ถอนหายใจ น้อยหน่าที่ได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นด้วยความเกรงใจ“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ เดี๋ยวพายไปหาเขาที่นั่นก็ได้ค่ะ”“เดี๋ยวก่อนลูก เดี๋ยวให้เด็กไปตามมันมาให้ก็ได้”น้อยหน่าส่ายหน้า เธอไม่อยากรบกวนแม่ของตี๋ไปมากกว่านี้ และดูที ตี๋คงหลบหน้าเธอเป็นแน่ ยังไงเธอก็ต้องไปตามตัวเขาให้ได้“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ ร้านนั้นพายพอจะรู้จักอยู่ ตอนสมัยมัธยมเคยมาบ้างค่ะ”“แน่ใจนะลูก” แม่ของตี๋มองเธออย่างลังเล“แน่ใจค่ะ” เธอยกมือไหว้อีกครั้ง“ขอโ
“สวัสดีค่ะ…ขอโทษนะคะ ที่นี่บ้านของตี๋ มงคลใช่หรือเปล่าคะ”น้อยหน่ายืนอยู่หน้าร้านขายสังฆทานขนาดใหญ่ในตลาดสด พลางรวบรวมความกล้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามออกไป เสียงของเธอฟังดูสุภาพ แต่ในใจกลับเต้นแรงบ้านหลังนี้เธอจำได้ดีถึงจะไม่ได้เคยเข้ามาข้างใน แต่สมัยเรียนมัธยมเธอเคยนั่งรถผ่านเส้นนี้บ่อย ๆ ร้านสังฆทานขนาดใหญ่ที่มีพระพุทธรูปเรียงอยู่เต็มหน้าร้าน และมีธูปเทียนลอยกลิ่นจาง ๆ อยู่ในอากาศแบบนี้ จำยังไงก็ไม่มีทางจำผิดผู้หญิงวัยกลางคนที่กำลังจัดชุดสังฆทานอยู่หน้าร้านเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มใจดีแบบคนที่คุ้นเคยกับการต้อนรับลูกค้า“ใช่จ้ะ หนูมาหาใครเอ่ย”น้อยหน่ากำถุงขนมในมือแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะตอบ“หนูเป็นเพื่อนตี๋นะคะ”“อ๋อ เพื่อนตี๋สินะ มาหาตี๋ใช่ไหม”เธอมองน้อยหน่าตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังพิจารณา ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้น“เข้ามานั่งก่อนสิลูก ยืนอยู่หน้าร้านแดดมันร้อน เดี๋ยวจะเป็นลม”น้อยหน่าหันไปมองแดดที่ส่องอยู่บนพื้นปูนหน้าร้านอย่างเกรงใจ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ“ขอบคุณค่ะ”เธอเดินตามเข้าไปในร้านอย่างระมัดระวังด้านในร้านเต็มไปด้วยของใช้ทางศาสนา ทั้งชุดสังฆทาน ธูป เทียน หนังส





