جميع فصول : الفصل -الفصل 10

-JINLA TALK-“น้าจาสวัสดีค่า”“อย่ามาทำเสียงหวาน น้าไม่หลงกลจีนอีกแล้ว ช่วยจีนทีไรน้าโดนยายดุตลอด”“อย่าพูดแบบนั้นสิคะ จีนรู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้ ที่ทำให้น้าจาโดนดุ”“ไม่ต้องมาเนียนทำเป็นรู้สึกผิด น้ารู้จักจีนดี ยังไงน้าก็ไม่สักให้แล้ว”“อย่าใจร้ายกับหลานสาวคนเดียวสิคะ จีนอุตส่าห์วาดแบบมาให้ด้วย เตรียมพร้อมมาอย่างดี”“เต็มตัวแล้วจีน มันเลอะเทอะหมดแล้ว”“สรุปน้าจาจะไม่สักให้จีน”“ใช่”“งั้นจีนก็จะไปสักร้านอื่นแทน ไปนอนโชว์แผ่นหลังให้ช่างสักคนอื่นดู”“จิลลา”“นี่นะคะแบบ” ฉันยิ้มกว้าง และเดินมารอน้าชายที่เตียงสัก บทสนทนาข้างต้นคือคำพูดของฉันและน้องชายของแม่ นั่นก็คือน้าของฉัน น้าจาเปิดร้านสัก แต่ตามตัวแทบไม่มีรอยสักซึ่งมันก็คงปกตินั่นแหละมั้งชื่อของฉันคือ ‘จีน จิลลา ศิวะวานนท์’ ฉันมีพี่ชายแท้ ๆ ที่เกิดจากแม่พ่อคนเดียวกันหนึ่งคน และมีพี่ชายอีกหนึ่งคน มีน้องชาย น้องชาย น้องชายและน้องสาวน่าจะครบแล้วนะ หรือไม่ครบกันนะ โทษทีที่ต้องพูดแบบนี้ เพราะฉันเป็นคนไม่ค่อยจำอะไรมากมายนักเลือกจำ และเลือกทำเฉพาะที่อยากทำพี่ชายคนโตสุดของตระกูลศิวะวานนท์คือ ‘พี่ทิว’ พี่ชายที่ขยันมาหาฉันมาก ๆ ชอบซื้อของม

‘นี่คือเพื่อนของจีน พวกนี้จะดูแลจีนระหว่างที่พี่ไม่อยู่ จะไม่มีใครทำร้ายจีนได้’มันเป็นคำพูดของพี่ทิว เมื่อ 4 ปีก่อน พี่ทิวพาผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันกับฉันมาแนะนำให้ฉันรู้จัก จะมีที่ห่างกันก็คือปอง แต่เพราะปองเรียนเก่ง ปองจึงเรียนเทียบเท่ากับพวกฉันพี่ทิวบอกว่านี่คือเพื่อนที่ไว้ใจได้มากที่สุด และจะเรียนกับฉันไปตลอด ไม่ว่าฉันจะตัดสินใจเรียนที่ไหนปัจจุบันพวกนี้ก็เลยเป็นเพื่อนฉัน เกือบ 5 ปีได้แล้วมั้งเพื่อนที่ดี เพื่อนแบบที่ฉันไม่เคยมีมาในชีวิตเมื่อ 3 ปีก่อนฉันเคยสงสัยว่าทำไมฉันถึงไม่มีเพื่อนผู้หญิงเลย ถามน้าจา หรือตายาย พ่อแม่ ปู่ย่า หรือแม้กระทั่งพี่ชายทั้งสอง ทั้งพี่เคลิ้ม และพี่ทิว ถามทุกคนก็ไม่มีใครตอบฉันได้แต่แล้วความสงสัยของฉันก็ถูกคลี่คลายด้วยตัวของฉันเองเมื่อปีก่อนอีกเช่นกันตั้งแต่นั้นมารอยสักก็เริ่มผุดขึ้นตามร่างกายของฉันทีละรูป ทีละรูปและรูปกลางหลังคือรูปใหญ่สุดและแน่นอนว่ามันคือผลงานที่ฉันภูมิใจมากๆฉันอายุ 20 ปี เรียนวาดรูปที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ตอนที่เข้าฉันแค่ไม่รู้ว่าตัวเองอยากเรียนอะไร ก็เลยเลือกวาดรูป ไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่วาดออกมาตามจินตนาการของฉันฉันอยากจะเรี

“ก็แค่หงุดหงิดน่ะ แล้วทำไมตื่นเร็วจังครับ” ผมฉีกยิ้มให้กับผู้หญิงตรงหน้า“ก็คีย์ไม่อยู่ให้แอมนอนกอดไง ไม่มีคีย์แล้วนอนไม่หลับ” เธอตอบและขยับตัวมาสวมกอดผม“แอมไม่ควรอ้อน ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”“ก็ที่แอมอ้อน เพราะอยากเจ็บตัวน่ะสิ” เธอเปิดทางมาขนาดนี้ มีเหรอที่ผมจะไม่พุ่งชน ในเมื่อผมมันไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว ถ้าผมดี ผมคงไม่มีผู้หญิงคนนี้อยู่ข้างกาย ทั้งที่นิ้วมือยังสวมแหวนหมั้นแสดงตัวว่ามีเจ้าของชัดเจนขอแนะนำตัวแบบสั้น ๆ ว่าผมชื่อ ‘คีย์ วรเวช เกียรติดำรง’ เรียนทันตะ ปี 6 ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาที่โคตรยุ่ง และโคตรเครียด แต่ผมก็พยายามผ่านไปให้ได้แน่นอนว่าผู้หญิงที่ผมโทรหาเมื่อครู่คือคู่หมั้นของผม ‘จิลลา ศิวะวานนท์’ ผู้หญิงที่สวย น่ารัก อ่อนหวาน งี่เง่า น่ารำคาญ เอาแต่ใจ และรักผมเกินไปเธอเป็นคู่หมั้นที่ผมไม่ต้องการจะมี แต่เพราะผมไม่มีสิทธิ์เลือก เธอถึงได้เป็นคู่หมั้นของผม“สรุปวันหยุดยาวนี้คีย์จะกลับไปหาเด็กนั่นใช่ไหม” แอมเอ่ยถามหลังจากที่ผมกับเธอทำเรื่องที่ทำกันจนคุ้นชินเสร็จแล้ว“อย่าเรียกจีนแบบนั้น จีนเป็นคู่หมั้นของคีย์ ให้เกียรติคู่หมั้นคีย์ด้วย” ผมว่ากล่าวพร้อมลุกออกจากเตียงคู่หมั้นของผม ผมว่

“ไม่รู้สิคะ เขาโทรมาก็ไม่ได้ถามเรื่องนั้น ไม่สิ เราไม่ได้คุยอะไรกันเลยมากกว่า โทรมาเหมือนหวงเวลา โทรแบบนั้นไม่รู้จะโทรทำไม” พูดแล้วก็นึกโมโห ทำมาพูดใส่ว่าไม่ได้ว่างเหมือนฉัน“ก็คีย์มันเรียนหนัก จีนนี่ก็แปลก คีย์ไม่โทรก็บ่น พอโทรก็ไปหาเรื่องทะเลาะกับเขา”“เข้าใจค่ะว่าเรียนหนัก แต่สามเดือนคุยกันทีก็เกินไป และยิ่งไม่เจอกันเลยปีกว่ามันก็เกินไปนะคะ เข้าใจว่ายุ่ง แต่บางทีก็… ช่างเถอะค่ะ จีนเข้าใจค่ะ พี่หมอคีย์ทำเพื่อความฝันของตัวเอง แต่ถ้าความฝันที่ฟันฝ่าอุปสรรคมากมายมาตั้งหลายปีมันพังลง…จะเป็นยังไงนะ คริคริ”“หยุดคิดไปไกลถึงขนาดนั้นเลยนะจีน เอาแค่พอดี แต่อย่าไปทำลายอนาคตของคีย์ จีนก็รู้ว่าคีย์มันทุ่มเทกับการเรียนทันตะมากแค่ไหน อย่าไปกวนพี่เขาถึงขั้นนั้น ไม่งั้นน้าจะบอกแม่เรานะ”“น้าจาอายุเท่าไหร่แล้วคะ ทำไมขี้ฟ้องจัง จีนก็แค่ลองคิดเล่น ๆ แค่นั้นเอง จีนไม่ทำลายอนาคตพี่หมอคีย์หรอกค่ะ จีนไม่ทำแบบนั้นกับพี่หมอคีย์แน่นอน จีนไม่ใช่คนใจร้ายเหมือนพี่หมอคีย์นะคะ” ฉันตอกย้ำพอเป็นพิธี ฉันรู้ว่าน้าจาพยายามเป็นกลางกับทุกฝ่ายแต่เรื่องความเป็นกลาง ความยุติธรรม พูดกับฉันไม่ได้อยู่แล้ว ฉันไม่สนใจ“ยังไงก็

คิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากันมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเริ่มมองสำรวจร่างกายของฉันนิ้วโป้งยื่นมาแตะบริเวณเยื้องขมับข้างขวาที่ใบหน้าของฉัน พร้อมเพ่งพินิจด้วยสายตาที่ดุดันขึ้นทีละนิดผ่านไปประมาณ 1 นาทีก็เกิดการตั้งคำถามขึ้นมา“ตามเนื้อตามตัวนี่คืออะไรจีน” นี่คือสิ่งที่เขาเอ่ยถาม“พี่หมอคีย์นี่ประหลาด เป็นถึงหมอฟันไม่รู้จักรอยสักเหรอคะ” และแน่นอนว่าฉันสวนกลับพร้อมตบท้ายด้วยรอยยิ้มร้ายเดียงสา เอ้ย! ไร้เดียงสาสิ“จิลลา!” พี่หมอคีย์ดึงแมสปิดปากออกแล้วตะคอก ริมฝีปากอวบอิ่มรับกับใบหน้าขาวใสมาก ๆ ฉันเกลียดความหล่อของพี่หมอคีย์“โอ๋ ๆ อย่าซีเรียสสิคะ ก็แค่สักคลายเครียดเองค่ะ จีนแค่เหงา ๆ ช่วงที่พี่หมอยุ่ง ๆ” ฉันรีบจับมือหนาขึ้นมาประสานและทำหน้าอ้อนตอแหลซะจริง จิลลาคนดี หึ!“คลายเครียดอะไรเต็มตัวไปหมดจิลลา ผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนเขาทำกัน”“คนดีวัดกันที่รอยสักเหรอคะ ตรรกะป่วยหรือเปล่าคะพี่หมอคีย์ คนมีรอยสักใช่ว่าจะเป็นคนดีไม่ได้ เผลอ ๆ คนชั่วก็ชอบทำตัวดูดีกลบความผิดของตัวเองด้วยซ้ำ”“พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น แต่จีนเป็นคู่หมั้นของพี่ จีนไม่ควร… โอเค กลับกันเถอะ” พี่หมอคีย์หยุดพูด และเปลี่ยนเรื่องพูดเมื่อฉ