ตอนที่ 4: พายุในแก้วกาแฟ และบททดสอบของความโชคดี

เช้าวันจันทร์ที่ 5 ธันวาคม (หลังจากหยุดวันอาทิตย์ไปเพียงวันเดียวและเธอไม่ได้ออกไปไหนเลย) บรรยากาศในออฟฟิศของธันดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยรังสีความกดดันมากกว่าปกติ แสงแดดสีทองของเดือนธันวาคมที่ส่องผ่านกระจกเข้ามาไม่ได้ช่วยให้จิตใจของเธอเบิกบานขึ้นเลยแม้แต่น้อย เพราะทันทีที่ก้าวเท้าเข้าแผนก เธอก็พบกับระเบิดลูกใหญ่ที่วางรออยู่

“ธัน ทำไมไฟล์งานที่ส่งให้ฝ่ายผลิตมันถึงเป็นเวอร์ชันเก่าล่ะ โรงพิมพ์เขาตีกลับมาหมดเลยนะ” เสียงของหัวหน้าแผดลั่นจนคนทั้งแผนกหันมามองเป็นตาเดียว ธันหน้าถอดสี 

“เวอร์ชันเก่าเหรอคะ แต่ธันส่งไฟล์ Final ที่แก้ไขล่าสุดไปให้คุณกิ๊ฟตั้งแต่วันศุกร์แล้วนะคะ”

“แต่กิ๊ฟบอกว่าคุณไม่ได้ส่งอะไรมาเลย เขาเลยต้องดึงไฟล์จากในระบบกลางไปส่งเอง แล้วมันก็ผิด”

ธันรีบเปิดอีเมลของตัวเองเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ แต่แล้วหัวใจของเธอก็ร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อพบว่าอีเมลฉบับนั้นถูกตีกลับ  เนื่องจากไฟล์แนบมีขนาดใหญ่เกินไปและอินเทอร์เน็ตออฟฟิศที่ล่มบ่อยครั้งในช่วงที่เธอจะกดส่ง ทำให้มันค้างอยู่ในกล่องจดหมายออกโดยที่เธอไม่ทันสังเกต ความโชคร้ายยังไม่จบเพียงเท่านั้น เมื่อเธอพยายามจะอธิบาย กิ๊ฟ เลขาสาวหน้าห้องหัวหน้าก็เดินเข้ามาสมทบด้วยสายตาเหยียดหยาม

“กิ๊ฟเช็กดีแล้วนะคะบอส คุณธันเขาไม่ได้ส่งมาจริง ๆ ค่ะ"

"สงสัยมัวแต่รีบกลับไปเที่ยวจนลืมตรวจเช็กงานหรือเปล่าคะ งานเสียหายแบบนี้กิ๊ฟก็ช่วยอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน”

ธันได้แต่ยืนอึ้งคำพูดของกิ๊ฟเหมือนน้ำกรดที่ราดลงบนแผล ความผิดพลาดที่เกิดจากเทคนิคกลายเป็นความประมาทเลินเล่อในสายตาทุกคน พอยิ่งจะอธิบายเสียงซุบซิบจากโต๊ะข้างๆ ก็ลอยมาเข้าหูอย่างจงใจ

“ก็นะ...วันอีฟเธอก็ซวย วันทำงานเธอก็ยังซวย ทำงานกับคนดวงตกนี่มันเหนื่อยจริงๆ ลามไปถึงไฟล์งาน ลามไปถึงอินเทอร์เน็ตเลยมั้งเนี่ย”

“นั่นสิ ได้ข่าวว่าตอนมาสมัครงานวันแรกลิฟต์ก็ค้าง ชื่อธันวาแท้ๆ แต่ทำไมพาแต่ความหนาวเหน็บมาให้คนอื่นก็ไม่รู้เนอะ”

คำพูดเหล่านั้นทำให้ธันรู้สึกเหมือนตัวหดเล็กลงเรื่อยๆ ตลอดทั้งวันเธอต้องก้มหน้าก้มตาแก้ไขงานใหม่ทั้งหมดคนเดียว ท่ามกลางสายตาที่มองมาอย่างไม่ไว้วางใจ ราวกับเธอเป็นตัวถ่วงของแผนกยิ่งรีบมือก็ยิ่งสั่น จนเธอดันทำกาแฟหกใส่เอกสารสำคัญอีกชุดหนึ่งจนต้องเริ่มทำใหม่หมด ความซวยซ้ำซ้อนนี้ทำให้เธออยากจะมุดแผ่นดินหนีไปให้พ้น ๆ จากเดือนธันวาคมเสียตอนนี้

ความมั่นใจที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาเพียงน้อยนิดจากเมื่อวันเสาร์พังทลายลงเหมือนปราสาททรายที่โดนคลื่นยักษ์ซัดหายไปในพริบตา เธอยืนกำสายกระเป๋าสะพายแน่นในลิฟต์ขณะเลิกงาน ขอบตาร้อนผ่าว และในหัวมีแต่คำว่า

 ‘นั่นไงล่ะ... สุดท้ายเธอก็หนีเดือนธันวาคมไม่พ้นหรอก’

กริ๊ง...

เสียงกระดิ่งร้าน December Lab ดังขึ้น แต่คราวนี้มันดูแหบพร่าและหนักอึ้ง ธันเดินเข้าไปในร้านด้วยสภาพที่ไหล่ห่อเหี่ยว ใบหน้าหมองคล้ำและไร้ชีวิตชีวา เธอไม่ได้มองหาแสงไฟหรือดวงดาวเหมือนวันก่อน แววตาของเธอตอนนี้มีเพียงความว่างเปล่า

ธันย์ กำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมออเดอร์ให้ลูกค้าคนหนึ่ง แต่พอเห็นสภาพของธัน เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่สดใสของเขาเปลี่ยนเป็นความห่วงใยทันที เขาเร่งทำออเดอร์นั้นให้เสร็จแล้วรีบเดินตรงมาหาเธอที่โต๊ะประจำมุมเดิม

“วันนี้... คุณไปเจอพายุลูกใหญ่มากเลยใช่ไหมครับ” 

ธันย์ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด เขาสังเกตเห็นรอยคราบกาแฟเล็กๆ ที่แขนเสื้อของเธอ และดวงตาที่บวมแดงจากการแอบไปร้องไห้ในห้องน้ำออฟฟิศธันเงยหน้ามองเขา น้ำตาที่กลั้นไว้ทั้งวันคลอเบ้าจนมองภาพตรงหน้าพร่ามัว 

“คุณธันย์ค่ะ... ฉันว่าโปรเจกต์ Dear December ของคุณมันไม่ได้ผลหรอกค่ะ"

"ความโชคดีของคุณมันสู้ความซวยของฉันไม่ได้จริงๆ ฉันเป็นคนดวงตกอย่างที่เขาว่ากันนั่นแหละ ใครอยู่ใกล้ก็ซวยไปหมด”

เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟังด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทั้งเรื่องไฟล์งาน เรื่องกิ๊ฟ และเรื่องที่เพื่อนร่วมงานนินทา 

“ฉันไม่อยากให้คุณมาลำบากเปลี่ยนเรื่องร้ายๆ ให้ฉันแล้วล่ะค่ะ เพราะมันไม่มีวันเปลี่ยนได้... "

"โลกมันเกลียดฉัน และฉันก็เกลียดตัวเองในเดือนนี้ที่สุดเลย”

ธันย์นิ่งฟังจนจบ มือของเขาที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์กำแน่นด้วยความรู้สึกเจ็บแทน เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับไปหลังเคาน์เตอร์แล้วกลับมาพร้อมกับ 'เอสเพรสโซ่ช็อตเดียว' เข้มจัดที่ไม่มีนมหรือน้ำตาลเจือปนเลยแม้แต่นิดเดียว

“ดื่มนี่ก่อนครับ”

“มันไม่ขมไปเหรอคะ ตอนนี้ใจฉันก็ขมมากพอแล้วนะคะ...” ธันตัดพ้อ

“ขมครับ ขมที่สุดเท่าที่ผมจะชงได้” ธันย์นั่งลงฝั่งตรงข้าม 

“ชีวิตคนเราก็เหมือนกาแฟแก้วนี้แหละครับคุณธัน บางวันมันก็ขมปี๋จนอยากจะเททิ้ง แต่รู้ไหมครับว่าความขมเนี่ยแหละที่ทำให้เราตื่นตัวและเห็นความจริงได้ชัดที่สุด”

ธันจิบกาแฟแก้วนั้นเข้าไปเพียงนิด รสชาติขมฝาดพลุ่งพล่านไปทั่วปากจนเธอต้องหลับตาปี๋ แต่เมื่อความขมค่อยๆ จางไป รสหวานลึกๆ  ที่ซ่อนอยู่ที่โคนลิ้นกลับเด่นชัดขึ้นมาอย่างประหลาด

“คุณธันครับ คุณฟังผมนะ ความผิดพลาดครั้งนี้มันไม่ใช่เพราะคุณ 'ซวย' แต่มันคือเหตุสุดวิสัยที่มนุษย์ทุกคนมีสิทธิ์เจอ"

"ส่วนคนที่นินทาคุณ... พวกเขาแค่หาที่ระบายความเครียดของตัวเองโดยใช้คุณเป็นเป้าหมายแค่นั้นเอง” ธันย์เอื้อมมือไปแตะที่หน้าสมุดบันทึกเบาๆ

 “ถ้าคุณยอมแพ้และยอมรับว่าตัวเองซวยตอนนี้ ก็เท่ากับคุณยอมให้คำพูดของคนพวกนั้นกลายเป็นความจริงนะ”

“แต่มันเหนื่อยนี่คะ... ทำไมต้องเป็นฉันตลอดที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้”

“งั้นลองนี่ดูครับ” ธันย์หยิบสมุด Dear December ออกมาแล้วเปิดไปหน้าวันที่ 4 ว่างเปล่า แล้วเลื่อนเปิดไปหน้า วันที่ 5 ธันวาคม

 “วันนี้ผมจะไม่ให้คุณเขียนความเศร้า แต่ผมมีภารกิจใหม่ให้คุณทำภารกิจพิสูจน์ความจริง” เขายื่นปากกาให้เธอ

 “เขียนลงไปครับว่า พรุ่งนี้คุณจะกลับไปแก้ไขงานนั้นให้ดีกว่าเดิม และจะเข้าไปอธิบายความจริงกับหัวหน้าด้วยหลักฐานที่มี ไม่ใช่ด้วยน้ำตา ผมจะช่วยคุณหาจุดที่อินเทอร์เน็ตล่มเอง ถ้าคุณทำสำเร็จ... ผมจะปิดร้านแล้วพาคุณไปเลี้ยงฉลองใหญ่เลย”

ธันมองสมุด แล้วมองหน้าธันย์ ความมั่นคงในแววตาของเขาส่งผ่านแรงบันดาลใจบางอย่างมาถึงเธอ มันเป็นความรู้สึกว่า ต่อให้คนทั้งโลกจะมองว่าเธอซวย แต่ผู้ชายคนนี้กลับมองว่าเธอคือ 'ภารกิจที่สำคัญที่สุด' ของเขา

“แล้วถ้าฉันล้มเหลวอีกละคะ ถ้าความซวยมันชนะ”

“ผมก็จะชงกาแฟขมๆ ให้คุณดื่ม แล้วนั่งอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนคุณ จนกว่าคุณจะพร้อมลุกขึ้นไปสู้อีกรอบ” ธันย์ยิ้มบาง ๆ เป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจที่เย็นเฉียบของธันเริ่มมีความร้อนผ่าวขึ้นมา

 “จำได้ไหมครับ ผมชื่อธันย์... ที่แปลว่าโชคดี ผมจะแบ่งความโชคดีของผมให้คุณเอง ต่อให้มันต้องแบ่งไปจนหมดตัว ผมก็ยอม”

คำว่า ‘ผมก็ยอม’ หลุดออกมาจากปากของเขาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเกินกว่าจะเป็นแค่คำปลอบใจลูกค้า ธันก้มลงเขียนบันทึกของวันที่ 5 ด้วยมือน้อยๆ ที่เริ่มหายสั่น 

‘ 5ธันวาคม : วันนี้พายุถล่มหนักมาก... แต่บาริสต้าที่ชื่อโชคดีบอกว่าความขมจะทำให้ฉันเห็นความจริง พรุ่งนี้ฉันจะลองสู้ดูอีกครั้ง เพราะไม่อยากให้โชคที่เขาแบ่งมาให้ต้องเสียเปล่า’

---

[ทิ้งท้ายของวัน: บันทึกของธันย์]

หลังจากธันกลับไป ธันย์นั่งลงที่โต๊ะเดิม เขาเปิดสมุดหน้าที่ 5 แล้วเขียนด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น

“4 ธันวาคม: เธอหายไปหนึ่งวันเต็มๆ และกลับมาพร้อมน้ำตาที่ทำเอาผมใจสลาย ผมเกลียดตัวเองที่ไม่ได้อยู่ข้างๆ เธอในวันที่ 5 แต่หลังจากนี้ผมจะไม่พลาดอีก ความโชคดีที่ผมมี...ช่วยคุ้มครองเธอด้วยนะ ในวันที่เธอเริ่มไม่เชื่อมั่นในตัวเอง ผมอยากเป็นคนเดียวที่ยืนยันว่าเธอคือ 'ความโชคดี' ของผมเสมอ"

ป.ล. พรุ่งนี้ผมจะแอบเตรียม 'ความประหลาดใจ' ไว้ให้เธอที่หน้าออฟฟิศ... รอดูได้เลยคุณธันวาของผม