วิวาห์รักร้าว

เสียงพิธีกรในงานฉลองมงคลสมรสทำหน้าที่ดำเนินการบนเวที กระทั่งถึงคำถามที่ทุกคนรอคอย ด้วยความอยากรู้ว่าเจ้าสาวมีวิธีมัดใจเจ้าบ่าวอย่างไร

เพราะกิติมาศักดิ์เรื่องเข้าถึงยาก พูดน้อย ถือตัว ทำให้สาว ๆ ที่เข้ามาขายขนมจีบต่างรับประทานแห้วกันทั่วหน้า

แต่แล้ววันหนึ่งคนที่ประกาศเกล้าไว้ว่า

‘คนเราไม่จำเป็นต้องมีแฟนก็ได้’

อยู่ ๆ วันหนึ่งก็ลุกขึ้นมาเดินหน้าจีบรุ่นน้องปีหนึ่ง ทำในสิ่งที่ขนาดตัวเองยังไม่คิดว่าตัวเองจะทำมัน เพราะที่ผ่านมาเขาอยู่ได้ ไม่ได้รู้สึกขาดหรือโหยหาความรู้สึกพวกนั้น ความรู้สึกที่มีใครสักคนไว้คลอเคลีย ไว้อยู่ข้าง ๆ ไว้โทรหาไลน์หาบอกฝันดีก่อนนอนและตื่นเช้ามาเจอกัน

ที่ผ่านมาต่อให้เพื่อนในกลุ่มจะพาไปเจอสาว ๆ สักกี่คนก็ไม่เคยอยู่ในสายตา ‘ปรินซ์’ ผู้ชายที่โคตรจะหวงความโสด หวงตัวแบบสุด ๆ

นอกจากไม่โหยหาความรู้สึกพวกนั้นแล้วเขาไม่ชอบดูแลใคร ไม่ชอบให้ใครมารุ่มร่าม ยิ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัวเขายิ่งหวงเป็นพิเศษ เพราะแบบนี้จึงไม่คิดจะเปิดใจให้ใคร

จนกระทั่งเจอผู้หญิงคนนี้ คนที่สวมชุดเจ้าสาวแบบที่เราทั้งคู่ฝันด้วยกัน จูงมือเข้าสู่ประตูวิวาห์…รัก

“ไม่มีเลยค่ะ” อันดา หญิงสาวรูปร่างดี หน้าตาสวยเข้ารูปอย่างไม่มีที่ติ เอ่ยตอบคำถามพิธีกร

เธอไม่มีวิธีมัดใจอะไรเลย ก็แค่ทำตามหัวใจตัวเองนำทาง เปิดใจให้เขา และตั้งใจรักผู้ชายคนนี้สุดหัวใจ

“เก็บเป็นความลับรึเปล่าครับ กลัวสาวๆ ฟังอยู่จะเอาไปใช้รึเปล่าน้า” พิธีกรแซวเจ้าสาวคนสวยทันที ใครๆ ก็หมายปองปรินซ์กันทั้งนั้น แต่กำแพงที่สูงลัดฟ้าเลยยอมแพ้กันนักต่อนักและตอนนี้ก็มีเจ้าสาวตัวจริงเรียบร้อยแล้ว

“ก็แค่ตั้งใจรักให้ดีที่สุดค่ะ” แค่นั้นเลยจริงๆ

“แล้วเจ้าบ่าวล่ะครับ อยากบอกความในใจอะไรกับเจ้าสาวคนสวยบ้าง”

“ผมก็จะตั้งใจรัก มั่งคง ไม่เปลี่ยนแปลงต่อผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม ผู้หญิงที่ชื่ออันดา…” เสียงนุ่มเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “จะเป็นเจ้าสาวเพียงคนเดียวของผมและผมจะรักตลอดไป”

.

.

.

ปัจจุบัน…

คนที่บอกว่า ‘รัก’ ตลอดไป ตอนนี้กลับไม่อ่านข้อความผู้หญิงที่เขาประกาศคำนั้นต่อหน้าแขกในงาน

ห้องแชทคุณสามี

อันดา : ประชุมไม่เสร็จอีกเหรอคะ

อันดา : รอเข้านอนพร้อมพี่นะคะ

หญิงสาวลุกจากโซฟาห้องรับแขก มองดูนาฬิกาเลยเวลาเที่ยงคืนมาสิบห้านาทีแล้ว ใบหน้าของเธอเก็บอาการไม่อยู่ มันแสดงออกทุกความรู้สึกออกมา

“…รักงั้นเหรอ”

ถ้ารักกันแล้วทิ้งให้เธอโดดเดี่ยวแบบนี้ อย่ารักกันเลยดีกว่า!!