kabanata 4

UNANG PAGKIKITA KAY KAPITAN ALEX — ISTRIKTO, TAHIMIK, AT MAY NAKAKATAKOT NA TINGIN

Ang gabi ay dumating nang mabilis, ngunit ang trabaho ni Yana ay hindi pa tapos.

May bagong insidente na nangyari: isang batang babae na pangalang Zia, limang taong gulang, ay biglang nagkakasakit ng matinding lagnat at pangangati sa balat. Ang kanyang ina ay nag-aalala nang husto, umiiyak habang hawak ang kamay ng bata.

“Nurse, please — gumaling na po si Zia!” sigaw ng ina. “Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa kanya!”

Agad na tumakbo si Yana papunta sa bata. Tinignan niya ang lagnat ni Zia — umabot na ito sa 39.5 degrees Celsius. Ang kanyang balat ay may pulang pulang pantal na parang pangangati.

“Lumayo lang po muna kayo para makapagtatrabaho ako,” sabi ni Yana sa ina, ngumingiti para pakalmahin ito. “Huwag po kayong mag-alala, gagawin ko ang lahat para gumaling si Zia.”

Binigyan niya si Zia ng gamot para sa lagnat at pangangati, at kumuha ng sample ng dugo para suriin. Habang siya ay nagtatrabaho, dumating si Ms. Dela Cruz at Liza para tumulong.

“Anong nangyayari sa bata?” tanong ni Ms. Dela Cruz.

“Matinding lagnat at pangangati, Ma’am,” sabi ni Yana. “Kukuha ako ng sample ng dugo para suriin kung may impeksyon.”

“Magandang ideya,” sabi ni Ms. Dela Cruz. “Bilisan mo — baka lumala pa ang kalagayan niya.”

Ilang sandali lang, narinig nila ang tunog ng mga yapak na papalapit. Lumabas sila ng kwarto at nakita nila si Kapitan Alex na nakatayo sa harap ng medical bay, ang kanyang mga mata ay matalim at puno ng pag-aalala.

“Anong nangyari?” tanong ni Kapitan Alex, ang kanyang boses ay mababa ngunit malakas. “Bakit may pasyenteng may matinding sakit?”

“May batang babae na may matinding lagnat at pangangati, Kapitan,” sabi ni Ms. Dela Cruz. “Si Yana ay nagtatrabaho na para gumaling siya.”

Kapitan Alex ay tumingin kay Yana, ang kanyang tingin ay nakakatakot. “Alam mo ba ang ginagawa mo, nurse?” tanong niya. “Bakit ngayon lang nangyari ito? Hindi ba ninyo iniinspeksyon ang mga pagkain o tubig dito sa barko?”

“Kapitan, hindi pa po natin alam ang dahilan ng sakit ng bata,” sabi ni Yana, ngunit sa loob niya ay kinakabahan. “Kukuha pa po ako ng sample ng dugo para malaman natin kung ano ang sanhi.”

“Kukuha pa?!” sigaw ni Kapitan Alex. “Baka huli na kapag nakakuha ka ng sample! Ang buhay ng bata ay nasa iyong mga kamay — dapat mong alam ang ginagawa mo agad!”

“Kapitan, pinaghirapan ko po ang aking pag-aaral,” sabi ni Yana, biglang nagtapang. “Alam ko po ang aking trabaho. Gagawin ko ang lahat para gumaling si Zia.”

Ang mga mata ni Kapitan Alex ay nagdilim. “Hindi ako nagtatanong ng ‘pinaghirapan’ — nagtatanong ako ng ‘kaya mo ba?’ Ang barkong ito ay hindi para sa mga taong hindi alam ang ginagawa nila. Kung hindi mo kayang gawin ang trabaho mo, maaari kang umalis.”

“Kapitan, sige na po,” sabi ni Ms. Dela Cruz, humaharang sa pagitan nila. “Si Yana ay gumagana ng maayos. Hayaan ninyong tapusin niya ang kanyang trabaho.”

Kapitan Alex ay tumingin kay Yana ng ilang sandali pa, parang may gustong sabihin ngunit hindi niya masabi. Pagkatapos, tumalikod siya at nagpatuloy sa paglalakad. Yana ay napahinga ng maluwag — ang kanyang kamay ay nangangatog, at ang kanyang puso ay tumibok nang mabilis.

“Wag mong intindihin si Kapitan,” sabi ni Liza, hawak ang kanyang kamay. “Madalas siyang ganito — istrikto para lang sa kaligtasan ng lahat. Hindi niya sinasadya na saktan ka.”

“Oo nga,” sabi ni Ms. Dela Cruz. “Basta gumawa ka ng maayos ang iyong trabaho, walang problema. Bilisan mo na ang pagsusuri ng dugo ng bata.”

Matapos ilang oras, natapos ang pagsusuri. Ang resulta ay lumabas: ang dugo ni Zia ay may malaking dami ng isang uri ng bacteria na hindi karaniwan. Hindi nila alam kung saan nanggaling ito.

“Paano nangyari ‘to?” tanong ni Liza. “Hindi naman tayo nagkakaroon ng ganitong bacteria dito sa barko.”

“Kailangan nating mag-imbestiga,” sabi ni Yana. “Kung may isa pang pasahero na magkakasakit nito, malubha na ang problema.”

Habang sila ay nag-uusap, nakita ni Yana si Carl na nakatayo sa labas ng medical bay, tumitingin sa kanila. Nang makita siya ni Yana, ngumiti siya at tumalikod. Yana ay nagtaka — bakit parang laging naroon si Carl tuwing may insidente?

Gabing iyon, pagod na pagod si Yana. Bumalik siya sa kanyang kwarto at tiningnan ang bintana. Ang dagat ay madilim at tahimik, ngunit ang kanyang isip ay puno ng katanungan: saan nanggaling ang bacteria? Bakit nagalit si Kapitan Alex nang ganun? At anong lihim ang meron si Carl?

Ngunit bago pa man niya maipagpatuloy ang pag-iisip, narinig niya ang tunog ng katok sa pinto. Binuksan niya ito at nakita si Kapitan Alex na nakatayo sa labas, ang kanyang mukha ay mas mahinahon kaysa kanina.

“Yana,” sabi niya, ang boses ay mababa. “Ang bata — gumaling na ba siya?”

“Oo po, Kapitan,” sabi ni Yana. “Ang lagnat niya ay bumaba na, at ang pangangati ay lumalaan na.”

“Mabuti,” sabi ni Kapitan Alex. “Pasensya ka na sa nangyari kanina. Ako lang ay nag-aalala sa kaligtasan ng mga pasahero. Hindi ko sinasadya na saktan ka.”

“Okay lang po, Kapitan,” sabi ni Yana. “Naiintindihan ko.”

Kapitan Alex ay tumingin sa kanya ng ilang sandali pa, tapos ay tumalikod. “Mag-ingat ka,” sabi niya bago umalis.

Yana ay napangiti — kahit na istrikto si Kapitan Alex, may bahagi sa kanya na mabait. At sa kabila ng lahat, may kakaibang pakiramdam siya sa kanya na hindi niya maipaliwanag.