kabanata 3

: PAGPASOK SA BARKO — PAGKAKAKILALA SA MGA KASAMAHA

Ang unang araw ng trabaho sa MS Pacifica ay mas kahirap kaysa sa inaasahan ni Yana.

Matapos na ang barko ay tuluyan nang lumayo sa Maynila, ang dagat ay naging malawak at tahimik — ngunit ang kanyang trabaho ay naging abala. Ang medical bay ay puno ng mga pasahero na may sakit: may batang nahihilo sa paggalaw ng barko, may matandang may sipon at ubo, may babae na may pananakit ng ulo.

“Yana, tulungan mo ako dito!” tawag ni Liza, hawak ang isang batang lalaki na umiiyak. “Nahihilo siya at nasusuka.”

Agad na lumapit si Yana, kumuha ng panyo at pinunasan ang mukha ng bata. “Okay lang ka, anak?” tanong niya, ngumingiti para pakalmahin ito. “Huwag kang matakot, nandito kami para tulungan ka.”

Binigyan niya ang bata ng gamot para sa pagkahilo, at ilang sandali lang ay tumahimik na ito. Ang ina ng bata ay nagpasalamat ng marami: “Salamat po, nurse. Mabait kayo talaga.”

Yana ay napangiti. Sa kabila ng pagod, may kagalakan na nararamdaman siya — ang pakiramdam na nakatulong siya sa iba. Ito ang dahilan kung bakit niya gustong maging doktor noon, at kahit na nurse na lang siya ngayon, nararamdaman niya pa rin ang parehong kagalakan.

Pagkatapos ng tatlong oras ng trabaho, nagkaroon sila ng maikling pahinga. Lumabas sila ng medical bay at pumunta sa deck, kung saan nakikita ang malawak na dagat. Ang hangin ay malakas at malinis, at ang araw ay sumasikat nang malakas.

“Ang ganda ng dagat, ‘no?” sabi ni Liza, umiinom ng tubig. “Minsan, kapag pagod na ako sa trabaho, pumupunta ako rito para huminga ng sariwang hangin. Nakakapagpahinga ng isip.”

“Oo nga,” sabi ni Yana, tiningnan ang dagat. “Parang lahat ng problema mo ay nawawala kapag nakatingin ka sa dagat.”

“Hey, kayo na rito!” sigaw ni Mang Kiko, lumapit sa kanila na may dalang dalawang piraso ng tinapay. “Inihanda ko ito para sa inyo. Gutom na kayo siguro pagkatapos ng trabaho.”

“Salamat po, Mang Kiko!” sabi ni Liza, kumuha ng tinapay. “Ikaw talaga ang pinakamabait na mgahero sa barko.”

Mang Kiko ay tumawa ng malakas. “Hindi naman. Basta kasama ko kayo, masaya na ako. Yana, ikaw ang bagong nurse, ‘di ba? Kumusta ka na sa barko?”

“Okay lang po, Mang Kiko,” sabi ni Yana. “Medyo pagod, pero masaya ako na nakakatulong sa mga pasahero.”

“Mabuti ‘yan! Kailangan lang ng pasensya at sipag dito. Kapag may kailangan ka, sabihin mo lang sa akin. Tutulungan kita.”

Habang sila ay kumakain at nagkukwento, dumating si Jun, ang technician. Tahimik lang siya, ngunit nakikinig sa kanilang usapan. “Yana, may bago akong kagamitan sa medical bay,” sabi niya. “Papaturoin kita kung paano gamitin ito mamaya. Para mas madali mong magawa ang iyong trabaho.”

“Salamat po, Jun,” sabi ni Yana. “Napakalaking tulong ‘yon.”

Habang sila ay nagkukwento, nakita ni Yana si Kapitan Alex na naglalakad sa deck, kasama ang ilang opisyal ng barko. Ang kanyang tingin ay nakatuon sa dagat, parang may malalim na iniisip. Nang ang kanyang mga mata ay tumapat kay Yana, nagtama sila ng tingin sandali — ngunit agad na siyang tumingin palayo.

“Parang napansin ka ni Kapitan,” bulong ni Liza. “Baka nag-aalala siya kung gumagana ka ng maayos.”

“Siguro po,” sabi ni Yana, ngunit sa loob niya ay may kakaibang pakiramdam. Parang hindi lang tungkol sa trabaho ang iniisip ng kapitan.

Matapos ang pahinga, bumalik sila sa medical bay. May bagong pasahero na dumating: isang matandang lalaki na nakasuot ng puting barong, may malalim na mga mata at mahabang buhok na puti. Siya ay nakahiga sa kama, parang nahihilo.

“Anong pangalan mo, kuya?” tanong ni Yana, lumapit sa kanya.

“Carl,” sabi ng matandang lalaki, ngumingiti. “Carl Santos. Nahihilo ako sa paggalaw ng barko. Maaari mo bang tulungan ako?”

“Oo po, Kuya Carl,” sabi ni Yana. Binigyan niya siya ng gamot para sa pagkahilo, at tinignan ang kanyang presyon ng dugo. “Okay lang po ang presyon ninyo. Kailangan ninyong matulog ng maayos at uminom ng maraming tubig.”

“Salamat, nurse,” sabi ni Carl, ngumingiti. “Ikaw ay napakabait. Anong pangalan mo?”

“Yana po, Kuya Carl.”

“Yana,” ulit ni Carl. “Magandang pangalan. Parang may kakaibang kahulugan.”

“Salamat po.”

Habang si Yana ay nag-aayos ng mga gamot, napansin niya na si Carl ay tumitingin sa kanya nang malalim. Parang alam niya ang lahat tungkol sa kanya. “Yana, may payo ako sa ‘yo,” sabi ni Carl, bumababa ang boses. “Ang barkong ito ay hindi lamang isang lugar ng paglalakbay. May mga lihim dito na hindi mo dapat malaman. Huwag mong hanapin ang mga bagay na hindi mo kayang hawakan.”

Yana ay nagtaka. “Anong ibig ninyong sabihin, Kuya Carl?”

Ngunit si Carl ay tumahimik na lang, ngumingiti. “Wala. Basta tandaan mo ang sinabi ko. Mag-ingat ka palagi.”

Pagkatapos nong araw, pagod na pagod si Yana. Bumalik siya sa kanyang kwarto, humiga sa kama, at tiningnan ang bintana na nakatingin sa dagat. Ang mga salita ni Carl ay tumatak sa kanyang isip — anong lihim ang meron ang barko? At bakit siya nagbabala sa kanya?

Ngunit bago pa man niya maipagpatuloy ang pag-iisip, nakatulog na siya. Ang unang araw sa trabaho ay tapos na — at alam niya na ang mga susunod na araw ay magiging mas kahirap pa. Ngunit handa na siyang harapin ang lahat — dahil ang barkong ito ay ang kanyang huli nitong pagkakataon, at hindi niya ito ipapahamak.