kabanata 5

: UNANG ARAW SA TRABAHO — PAGKAKAKILALA SA MGA PASYENTE AT LIHIM NI CARL

Ang araw na sumunod ay mas mahinahon kaysa sa nakaraang gabi.

Si Yana ay gumising ng maaga para ihanda ang medical bay bago dumating ang mga pasahero. Binigyan niya ng gamot ang mga may sakit na naunang dumating, at sinuri ang kalagayan ni Zia — ang batang babae na nagkakasakit ng matinding lagnat. Ang bata ay gumaling na ng husto, ngumingiti na at naglalaro sa kanyang ina.

“Salamat po talaga, Nurse Yana!” sabi ng ina ni Zia. “Kung hindi dahil sa inyo, baka lumala pa ang kalagayan ni Zia. Ikaw ay ang pinakamabait na nurse na nakilala ko.”

Yana ay napangiti. “Wala pong anuman, Ma’am. Masaya akong nakatulong ako.”

Habang siya ay nag-aayos ng mga gamot, dumating si Carl — ang matandang lalaki na nagbigay sa kanya ng payo noong isang araw. Siya ay nakasuot ng puting polo at pantalon, at ang kanyang mga mata ay parang may lihim na gustong sabihin.

“Yana, kamusta ka na?” tanong ni Carl, ngumingiti. “Nakita ko ang batang babae — gumaling na siya, ‘di ba?”

“Oo po, Kuya Carl,” sabi ni Yana. “Gumaling na siya ng husto. Salamat po sa pagtanong.”

“Mabuti ‘yan,” sabi ni Carl. “Ang mga bata ay napakahina. Kailangan nating alagaan sila.”

Habang sila ay nag-uusap, napansin ni Yana na si Carl ay tumitingin sa paligid ng medical bay, parang tinitingnan kung may nakikinig sa kanila. Pagkatapos, bumababa ang kanyang boses at nagsalita: “Yana, may ibang bagay akong gustong sabihin sa ‘yo. Ang insidente kahapon — hindi iyon isang simpleng sakit. May dahilan kung bakit nangyari ito.”

Yana ay nagtaka. “Anong ibig ninyong sabihin, Kuya Carl?”

“Ang barkong ito ay may mga taong gumagawa ng hindi magagandang bagay,” sabi ni Carl. “Mga taong handang gumawa ng lahat para sa pera, kahit na may masasaktan. Ang bacteria na nasa katawan ng bata — hindi iyon nangyari ng aksidente. Ipinakilala ito dito.”

“Paano mo po nalaman ‘yan, Kuya Carl?”

Carl ay tumahimik na lang, ngumingiti. “May mga bagay akong alam na hindi mo pa alam, Yana. At baka sa hinaharap, kailangan mong malaman ang lahat. Basta tandaan mo — huwag kang magtitiwala sa lahat ng tao dito sa barko. Kahit na ang mga taong mukhang mabait ay maaaring may lihim.”

Pagkatapos nong sinabi niya, tumalikod siya at nagpatuloy sa paglalakad. Yana ay napaisip — anong ibig sabihin ni Carl? Sino ang mga taong gumagawa ng hindi magagandang bagay? At bakit siya nagbabala sa kanya?

Matapos ng ilang oras, dumating si Liza at Mang Kiko sa medical bay para tumulong. “Yana, may bago tayong pasahero na may sakit,” sabi ni Liza. “Isang matandang babae na may pananakit ng tiyan.”

Agad na lumapit si Yana sa matandang babae. Tinignan niya ang kanyang kalagayan — ang babae ay nahihirapang huminga, at ang kanyang tiyan ay masakit kapag hinahawakan. “Anong nararamdaman ninyo, Inay?” tanong ni Yana.

“Masakit ang tiyan ko, nurse,” sabi ng matandang babae, umiiyak. “Hindi ako makakain o uminom ng tubig.”

Binigyan niya ang babae ng gamot para sa pananakit ng tiyan, at kumuha ng sample ng dugo para suriin. Habang siya ay nagtatrabaho, nakita ni Yana si Kapitan Alex na naglalakad sa labas ng medical bay. Nang makita siya ni Yana, tumitingin siya sa kanya ng ilang sandali at ngumiti — isang maliit na ngiti na nakakapukaw ng kaba at kilig.

Pagkatapos ng pagsusuri, natuklasan nila na ang matandang babae ay may impeksyon din — parehong uri ng bacteria na nasa katawan ni Zia. Yana ay nagtaka — paano nangyari na dalawang pasahero ang magkakasakit ng parehong sakit?

“Kailangan nating mag-imbestiga agad,” sabi ni Yana kay Liza. “Kung may isa pang pasahero na magkakasakit nito, magiging problema na talaga tayo.”

“Oo nga,” sabi ni Liza. “Ngunit paano tayo mag-iimbestiga? Wala tayong alam kung saan nanggaling ang bacteria.”

“May isang tao na maaaring makatulong sa atin,” sabi ni Yana. “Si Kuya Carl. Parang alam niya ang lahat tungkol sa barko.”

“Carl? ‘Yung matandang lalaki na palaging narito?” tanong ni Liza. “Parang may lihim din siyang pinagtatago. Baka hindi tayo makapagtiwala sa kanya.”

“Siguro po,” sabi ni Yana. “Ngunit kailangan nating subukan. Wala na tayong ibang pagpipilian.”

Gabing iyon, Yana ay naglakad sa deck para hanapin si Carl. Nakita niya siyang nakatayo sa tabing dagat, tiningnan ang malawak na dagat. Lumapit siya sa kanya at nagsalita: “Kuya Carl, may tanong ako sa ‘yo. Ang dalawang pasaherong nagkakasakit — may kinalaman ba sila sa mga taong gumagawa ng hindi magagandang bagay na sinasabi mo?”

Carl ay tumingin sa kanya, ang kanyang mga mata ay malalim at misteryoso. “Yana, hindi pa panahon para malaman mo ang lahat,” sabi niya. “Ngunit kapag dumating ang araw na kailangan mong malaman, handa akong tumulong sa ‘yo. Basta tandaan mo — mag-ingat ka palagi. Ang barkong ito ay hindi ligtas.”

Pagkatapos nong sinabi niya, tumalikod siya at umalis. Yana ay napaisip — anong ibig sabihin ni Carl na “hindi pa panahon”? At kailan niya malalaman ang buong katotohanan?

Ngunit sa kabila ng lahat, may lakas siya na hindi niya alam na mayroon siya. Alam niya na kailangan niyang malaman ang totoo, hindi lang para sa mga pasahero, kundi para sa sarili niya rin. Ang barkong ito ay ang kanyang huli nitong pagkakataon — at hindi niya hahayaan na sirain ito ng mga lihim na ito.