Desiring My Runaway Billionaire Uncle

Islaine's Point of View

Hindi ko kayang tingnan ang aking sarili sa harap ng salamin habang inaayusan ako ng buhok ng aking hairstylist. May sapat na liwanag naman galing sa ilaw na nakapalibot sa amin, pero parang naninilim ang aking paningin. I've been holding back my tears the moment I sat in this make up chair and I have to hold a little longer para hindi masira ang make up na nilagay sa mukha ko.

“Ikaw 'ata ang pinakamagandang bride na inayusan ko,” dinig kong sabi ng hairstylist, pero parang wala lang iyon sa akin. Pumasok lang iyon sa kanan at kaagad ding lumabas sa kaliwa.

I can't pay attention to whatever she says since my brain is already preoccupied. I tried to distract myself by recollecting some of my favorite unforgettable memories, but the most disgusting scene I ever witnessed in my entire life kept playing in my head.

“Fūck it! You're so tight!”

“I will keep on poūnding your sweet pūssy until you beg me to stop.”

Ilan lang iyon sa mga salitang narinig kong sinabi ni Mathias, my fiancé, habang umuulos sa nakatihaya at nakabukakang wedding coordinator namin kagabi. They were both naked, sweats dripping all over their body as they shamelessly enjoyed themselves on a bed.

Dapat sana ay sumigaw ako at sinugod sila. Pero nanatili lang akong nakatago sa likod ng pinto—nakasilip at nakatakip ang bibig habang pinapakinggan ang malakas nilang palitan ng ungol. Ayon sa paniniwala, bawal daw magkita ang babae at lalaki sa gabi bago ang kasal nila. Sinunod namin iyon ni Mathias kung kaya'y sa condo namin siya magpapalipas ng gabi. Pero dahil hindi ko kayang matiis na hindi siya makita, I swallowed enough courage, para i-surprise siya. Turns out, ako pala itong masu-surprise. He was supposed to be spending the night with his groomsmen, not with our wedding coordinator. Nang hindi ko na kayang pakinggang ang kababuyan nila, napagdesisyunan kong umalis na sa condo at umuwi sa bahay na tinitirhan namin para mag-empake. I didn't cry. Hindi ko hinayaang may masayang na butil ng aking luha para sa lalaking katulad niya. I was supposed to run away last night, but I thought of giving them my bittersweet revenge during our wedding.

“Ma'am?” Isang tapik. “Ma'am!” Tapik ulit.

Saka lang ako nahimasmasan sa pangalawang tapik sa aking balikat ng hairstylist. Hindi ko alam kung malakas iyon, pero sapat na iyon para makuha nito ang atensyon ko.

“Uhm . . .” naguguluhan kong sabi, napasulyap sa kaniya pero hindi siya tinitingnan sa mata, “you were saying?”

Napangiti lang siya at saka naglakad ulit patungo sa aking likuran. “Ang sabi ko po, tapos na.”

Napatingin ako sa salamin hindi para tingnan ang aking sarili, kung hindi para tingnan ang repleksyon niya.

“Excited na excited na siguro kayo sa kasal niyo,” dagdag pa nito. She was right and wrong. Yes, I am excited, pero hindi para sa kasal.

Kalaunan, sabay kaming napasulyap sa pinto nang marinig ang boses ng wedding coordinator.

“Ready for your gown, Ma'am?” malumanay at magalang nitong tanong. Ibang-iba sa pagal niyang mga ungól kagabi.

Napakuyom ako bilang pagpipigil lalo na't malapit lang sa akin ang hair blower. Baka mahampas ko ito sa kaniya.

“Yes, I am,” nakangiti ko namang sagot at napatayo.

Hinintay niya ako sa may pintuan kung kaya'y dali-dali akong lumapit sa kaniya. Dahil suot ko na ang aking bridal sandals, sinadya kong apakan siya—pinatama ang heel sa paa niya. Nilagpasan ko siya na parang walang nangyari at nang mapalingon ako sa kaniya, nakaupo na ito habang hinahawakan ang naapakan niyang paa.

The left corner of my lips raised as satisfaction filled my stomach. Napaisip ako kung alin ang mas masakit—Mathias' dīck or the heel? I can vouch that it's the latter.

------

Kahit na nakaupo, randam ko ang bigat ng suot kong wedding dress. The first time that I wore this after its completion, all I felt was comfort. Binibilang ko pa nga ang araw kung kailan ko ito maisusuot ulit dahil gustong-gusto ko ang pakiramdam no'n. Pero ngayon, binibilang ko na ang minuto kung kailan ko ito mahuhubad. Kung wala lang videographer at photographer, baka pumasok ako ng sasakyan na hindi ito suot.

Napatingin ako sa rear view mirror ng sasakyan nang pumasok na ang driver ng bridal car. Napangiti pa ito sa akin at napasipol, may sinunusundang tono ng kanta.

“Sa wakas, dumating na rin ang pinakahihintay mo, Ma'am,” wika nito at pagkatapos ay binuhay na ang makina ng sasakyan. “Wala na itong atrasan, ha?”

Kaagad din naman akong napasagot, “Wala na. Buo na ang desisyon ko.”

Habang binabaybay namin ang daan, tumunog ang aking cellphone at kinuha ko iyon mula sa pouch na nakapatong sa katabi kong upuan. Someone's calling and I'm expecting it to be my mom.

And I was right.

“Islaine, are you on your way now? Everything is set already,” sambit nito sa kabilang linya. Naririnig ko ang parang bulungan, mukhang nandoon na nga talaga ang mga dadalo.

“Yes, Mom. I'll be there at the expected time of arrival,” sagot ko naman. Napangiti ako para magmukhang masaya, bago sumeryoso uli ang mukha.

“Okay, darling. I'll inform the coordinator,” tugon naman nito. The word coordinator is now considered a curse in my vocabulary. “I love you.”

“I love you too, Mom,” sagot ko bago ibaba ang tawag.

Napatingin ako sa kalsada. Everything is familiar.

“Ma'am malapit na po tayo,” wika ng driver. Hindi na ako sumagot dahil alam ko naman na iyon.

Napalingon ako sa aking likuran at nakita ang nasa dalawang sasakyan na papunta rin sa venue.

Galing kay Mathias ang text. “I can't wait to see you, babe.”

Nag-type lang ako ng reply, pero hindi ko na muna iyon s-in-end. Sa halip, ibinaling ko ulit ang aking atensyon sa kalsada. Nakikita ko na sa kalayuan ang simbahan. Napahawak ako sa aking engagement ring. Naglaro ulit sa aking isipan noong araw na nag-propose siya sa akin sa concert ng isang international artist. I was the happiest girl during that night. Napahinga na lang ako nang malalim nang maramdaman ang nagbabadyang pagtulo ng aking luha.

“Not worth it,” I reminded myself.

Napasulyap na lang ako muli sa rear view mirror at saktong napatingin sa akin ang driver.

“Kuya, 'yong bouquet at 'yong envelope,” wika ko nang unti-unti nang bumagal ang takbo ng sasakyan. Inabot din naman sa akin ng driver ang hinihingi ko.

Sobrang lapit na namin sa simbahan. Kaagad kong tinanggal ang aking engagement ring. at pagkatapos ay ibinaba ang bintana ng sasakyan. May nakikita akong may nakabantay sa labas, naghihintay sa aking pagbaba. Kumaway pa ang mga ito, lalo na ang videographer na nakahanda nang kunan ako kapag bumaba na.

Napangiti naman ako, pero sa halip na mapahinto, saglit lang na bumagal ang takbo ng sasakyan sa tapat ng simbahan para magkaroon ako ng pagkakataon na itapon ang bouquet, engagement ring at ang mga litrato na nasa loob ng envelope kanina. Guess what those pictures were? Siyempre, ang mga kuha ko habang may kababuyang ginagawa si Mathias at ang wedding coordinator. Pagkatapos no'n, pinaharurot na ng driver ang sasakyan—ang isa sa mga kasabwat ko.

Nakahinga ako nang maluwag. Ngayon ay oras na para magpakalayo-layo at hindi na magpakita pa sa kanila.

Habang mabilis ang takbo ng sasakyan namin, nag-ring na naman ang aking cellphone.

Tumatawag si Mathias.