Just Like Cloud By Billionaire

Ahh—”

Napapikit ako habang bumibigat ang paghinga ko.

Ang silid ay madilim, tanging ilaw mula sa bedside lamp ang nagbibigay ng gintong anino sa aming mga katawan. Tahimik ang bahay. Walang ibang ingay kundi ang sabay naming paghinga—mabilis, magulo, puno ng hindi masabing pangangailangan.

Ramdam ko ang init niya sa harap ko.

Ang bigat ng presensya niya.

Ang paraan ng pagdikit ng katawan niya sa akin na parang matagal na niya itong gustong gawin.

Ang mga kamay niya ay nasa baywang ko—mahigpit, kontrolado, pero may pag-iingat. Para bang bawat galaw ay tinatanong muna kung kaya ko pa.

Pero kaya ko.

Gusto ko.

Sa bawat paglapit niya, parang may apoy na kumakalat mula sa ilalim ng balat ko paakyat sa dibdib ko. Ang mga daliri ko ay nakakapit sa balikat niya, at sa bawat marahang paggalaw niya, napapangiwi ako sa sarap na hindi ko alam na kaya palang maramdaman ng katawan ko.

Hindi ito pagmamadali.

Hindi ito marahas.

Ito ay mabagal. Tiyak. Mapang-angkin.

At sa bawat sandaling iyon, pakiramdam ko ako lang ang mundo niya.

“Kaylee…” bulong niya sa may tainga ko.

Ang boses niya ay mababa, paos, puno ng init na lalong nagpapahina sa tuhod ko.

Naramdaman ko ang labi niya sa leeg ko—marahan, pero may diin. Parang gusto niyang tandaan ko ang bawat dampi. Parang gusto niyang markahan ang bawat segundo.

Napakapit ako lalo sa kanya.

Hindi ko alam kung saan ako magsisimula kung kailangan kong ilarawan ang pakiramdam.

Parang bumibilis ang tibok ng puso ko kasabay ng bawat paggalaw niya.

Parang umiinit ang hangin sa paligid namin.

Parang nawawala ang lahat—ang mansion, ang pagitan ng estado, ang mga taong huhusga, ang nakaraan ko sa probinsya.

Sa sandaling ito, wala akong pangalan.

Hindi ako katulong.

Hindi ako mahirap.

Isa lang akong babae.

At gusto niya ako.

Napahinga ako nang malalim nang maramdaman ko ang paraan ng pagdikit niya sa akin—mas malapit, mas mariin. Parang gusto niyang ipaalam sa akin na totoo ito. Na hindi ito panaginip.

“Sabihin mo kung gusto mong huminto,” mahina niyang sabi.

Umiling ako agad.

Ayokong tumigil.

Ayokong matapos.

Dahil sa bawat galaw niya, mas nararamdaman ko ang sarili ko.

Mas nararamdaman kong buhay ako.

Ang mga kamay niya ay gumagalaw sa likod ko, dahan-dahang hinahaplos ang balat ko na para bang natututo siya ng bagong lenggwahe—ang lenggwahe ng pagnanasa.

At ako, hindi ko na kayang pigilan ang mga ungol na lumalabas sa labi ko.

Hindi ko alam kung kailan ako naging ganito.

Sa probinsya, ang mundo ko ay simple. Malinis ang hangin. Tahimik ang gabi.

Walang ganitong init.

Walang ganitong uri ng pagnanasa.

Habang patuloy siyang gumagalaw sa akin, biglang pumasok sa isip ko ang lumang bahay namin.

Ang kahoy na dingding.

Ang banig na hinihigaan ko.

Ang mga gabing nakatingin ako sa kisame, iniisip kung hanggang saan ako dadalhin ng pangarap ko.

Hindi ko akalaing aabot ako rito.

Sa isang silid na may malambot na kama.

Sa yakap ng isang lalaking hindi ko dapat mahalin.

Sa init na hindi ko dapat hinahanap.

“Look at me,” bulong niya.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.

Ang titig niya ay mabigat.

Hindi lang pagnanasa ang naroon.

May paghanga.

May pangangailangan.

May takot.

Parang natatakot din siyang mawala ako.

At doon ko naramdaman ang mas mapanganib na bagay.

Hindi ang pagnanasa.

Kundi ang posibilidad na masaktan.

Sa bawat pagdikit niya, sa bawat pag-ungol ko, alam kong hindi lang katawan ko ang iniaabot ko.

Pati puso.

At iyon ang mas delikado.

Mas bumilis ang paggalaw namin. Mas naging desperado ang paghinga. Mas naging magulo ang mga halik.

Napahawak ako sa buhok niya habang nararamdaman ko ang pagtaas ng init sa loob ko—isang alon na papalapit nang papalapit.

“Jay—” naputol ang pangalan niya sa gitna ng paghinga ko.

Parang may sumabog sa loob ko.

Isang alon ng sarap ang dumaloy sa bawat ugat ko.

Napapikit ako habang pinipigilan ang malakas na sigaw.

Ramdam ko ang paghigpit ng yakap niya sa akin, parang ayaw niya akong pakawalan kahit tapos na ang bagyo.

Ilang segundo kaming nanatiling magkadikit, parehong hinahabol ang hininga.

Tahimik.

Pero hindi awkward.

May kakaibang lambing sa paraan ng paghaplos niya sa buhok ko pagkatapos.

“Okay ka lang?” tanong niya, mas mahina na ang boses.

Tumango ako.

Pero sa loob ko, magulo.

Dahil habang nakahiga ako sa ilalim niya, naisip ko kung gaano kalayo na ang narating ko mula sa probinsya.

Mula sa babaeng nakatingin lang sa langit.

Ngayon, nasa ilalim ako ng ilaw ng isang silid na hindi ko akalaing magiging bahagi ng buhay ko.

Ang pagitan ng pagiging simple at ng mundong ginagalawan niya ay parang manipis na ulap.

Madaling maglaho.

Madaling masira.

At habang yakap niya ako, alam kong maaaring ito ang simula ng pinakamagandang bagay sa buhay ko—

o ng pinakamalaking pagkawasak.

Ngunit sa sandaling iyon, pinili kong huwag mag-isip.

Pinili kong damhin ang init niya.

Ang bigat ng katawan niya sa akin.

Ang paraan ng paghinga niya na parang ako ang dahilan.

Dahil minsan, kahit alam mong maaaring masaktan ka—

may mga sandaling sulit ang pagtalon.

Kahit sa gitna ng ulap.

Bumalik ang alaala ko noong araw na tahimik at ginusto ko ang maging maayos ang sarili.

Sa probinsya, mas malinaw ang langit.

Hindi dahil mas asul ito, kundi dahil walang humahadlang sa paningin mo. Walang matatayog na gusali. Walang billboard na nagtatago sa araw. Walang ilaw ng siyudad na sumasapaw sa mga bituin.

Kapag gabi, kita mo ang buong kalawakan—parang paalala na may mas malawak na mundo kaysa sa kinagisnan mo.

Ako si Kaylee Sydney Carnegie.

Dalawampung taong gulang. Anak ng isang pamilyang hindi mayaman, hindi rin kilala. Lumaki sa maliit na bahay na gawa sa kahoy at pawid, katabi ng palayan na tila walang katapusang berde.

Ang bahay namin ay may dalawang silid, isang lamesang kahoy na matagal nang may bitak sa gitna, at isang bintanang palaging bukas dahil wala naman kaming aircon na kailangang ikulong ang lamig.

Tuwing umaga, gigising ako sa amoy ng sinangag at sa mahinang ubo ng tita ko.

Siya ang nagpalaki sa akin mula nang mawala ang mga magulang ko. Siya ang nagturo sa akin magtanim, magluto, magtiis. At higit sa lahat—mangarap.

“Hindi habang buhay ganito, hija,” madalas niyang sabihin habang nagkakape kami sa labas ng bahay. “May talino ka. May diskarte. Huwag mong sayangin.”

Ngayon, ako naman ang kailangang bumuhay sa kanya.

Habang naglalaba ako sa likod ng bahay, nakalubog ang kamay ko sa malamig na tubig at sabon, iniisip ko ang Maynila.

Ang lungsod na puno raw ng ilaw.

Puno ng oportunidad.

Puno ng mga lalaking nakasuot ng mamahaling relo at may mga matang hindi kailanman tumingin sa babaeng tulad ko.

Hindi ko pa siya nakikilala noon.

Pero minsan, kapag nakahiga ako sa banig at nakatingin sa kisame na gawa sa yero at kahoy, may imahe sa isip ko.

Isang lalaking hindi ko kilala.

Matalim ang tingin. Tahimik. Parang sanay na makuha ang gusto niya.

Hindi siya ngumumingiti nang basta-basta. Hindi rin siya nagsasalita nang marami. Pero kapag tumingin siya, parang alam niyang mas mataas ang mundo niya kaysa sa akin.

Napapangiti ako sa sarili ko.

Ang babaw ng pangarap.

Hindi lalaki ang kailangan ko.

Kundi diploma.

Hindi madali ang buhay sa probinsya.

May mga araw na sapat ang kinikita ko sa pagtitinda ng gulay sa palengke. May mga araw na kulang pa sa pangbili ng gamot ng tita ko.

May mga gabing magigising ako sa gitna ng dilim, hindi dahil sa ingay—kundi dahil sa kaba.

Paano kung hindi ako makapagtapos?

Paano kung manatili ako rito, habang tumatanda ang tita ko at ako ang nagiging sandalan niya?

Hindi ako natatakot sa hirap.

Sanay na ako roon.

Ang kinatatakutan ko ay ang manatili.

Ang hindi sumubok.

Isang hapon, habang nakaupo ako sa gilid ng pilapil at pinagmamasdan ang paglubog ng araw, may lumapit sa akin na kaklase ko noong high school.

“May kilala ako sa Maynila,” sabi niya. “Naghahanap ng kasambahay. Papag-aralin ka raw kapalit ng trabaho.”

Tumigil ang mundo ko sa isang segundo.

Maynila.

Ang salitang matagal ko nang binubulong sa hangin.

Umuwi akong tahimik noong gabing iyon.

Habang kumakain kami ng tita ko, hindi ko agad masabi ang balita. Para bang kapag binigkas ko ito, magiging totoo na ang lahat.

“Tita…” mahina kong tawag.

Tumingin siya sa akin, may pagod sa mga mata pero may lambing pa rin.

“May opportunity po sa Maynila.”

Hindi siya agad nagsalita.

Tinitigan niya lang ako. Parang sinusukat kung handa na ba akong lumipad.

“Gusto mo?” tanong niya.

Tumango ako.

Takot ang nasa dibdib ko, pero mas malakas ang pagnanais.

Gusto kong makita ang mundo.

Gusto kong maranasan ang buhay na hindi umiikot sa taniman at palengke.

Gusto kong patunayan na hindi hadlang ang pinanggalingan para maabot ang pangarap.

Kinabukasan, maaga kaming nag-empake.

Isang maliit na maleta. Ilang damit. Lumang sapatos. Isang notebook na puno ng pangarap at plano.

Habang isinasara ko ang zipper, parang may humihila sa akin pabalik.

Ang bahay.

Ang palayan.

Ang malinaw na langit.

“Sigurado ka na ba, hija?” tanong ng tita ko habang hawak ang kamay ko sa terminal.

Tumango ako, pero ramdam ko ang panginginig ng daliri ko.

“Babalik po ako,” sabi ko. “Hindi ako mawawala.”

Sa bus papuntang Maynila, nakadikit ang noo ko sa bintana.

Habang unti-unting nawawala ang mga palayan at napapalitan ng konkretong kalsada, pakiramdam ko may bahagi sa akin ang naiwan.

Pero may bahagi ring nagising.

May kakaibang init sa dibdib ko.

Hindi pa pagnanasa.

Hindi pa pag-ibig.

Pero isang gutom.

Gutom na maging higit pa.

Gutom na maranasan ang mundong hindi para sa akin.

Iniisip ko ang mga taong makikilala ko roon.

Mga estudyanteng sanay sa branded na bag at English na pananalita.

Mga pamilyang may malalaking bahay at malamig na sahig.

Mga lalaking hindi kailanman titingin sa isang katulong.

Napangiti ako nang bahagya.

Hindi ko kailangan ang atensyon nila.

Hindi ko kailangan ang paghanga nila.

Ang kailangan ko ay pagkakataon.

Pero sa kaibuturan ng puso ko, may maliit na bahagi na nagtatanong—

Paano kung may isang taong tumingin sa akin hindi dahil sa awa, kundi dahil nakita niya ako?

Hindi bilang mahirap.

Hindi bilang probinsyana.

Kundi bilang babae.

Mabilis kong inalis ang isip na iyon.

Hindi ako pupunta sa Maynila para umibig.

Pupunta ako roon para magtagumpay.

Habang papalapit ang bus sa lungsod, nag-iba ang kulay ng langit.

Hindi na ito kasing linaw ng sa probinsya.

May halong usok. May halong ingay. May halong ilaw na hindi natural.

Ngunit sa kabila ng lahat, nanatili itong langit.

At sa unang pagkakataon, napagtanto ko—

Hindi mahalaga kung gaano kalawak ang mundo ng ibang tao.

May sarili rin akong langit.

Kailangan ko lang itong maabot.

At kahit hindi ko pa alam, sa lungsod na iyon, makikilala ko ang isang lalaking tila sanay mamuhay sa taas ng mga gusali.

Isang lalaking hindi pa tumitingin sa akin.

Isang lalaking magtuturo sa akin kung gaano kalalim ang pagitan ng pagiging simple at pagiging sapat.

Pero bago ang lahat ng iyon—

Isa muna akong babae sa bus.

Hawak ang pangarap.

Nakatingin sa langit.

At handang patunayan na kahit ang isang ulap mula sa probinsya ay kayang sumabay sa hangin ng siyudad.