Library
Maghanap
Home / Romance / Diligan Mo Ako, Ninong (SPG) / DMAN 30

Share

DMAN 30

Author: Yza D. C
last update Petsa ng paglalathala: 2026-10-12 23:24:06

KAREN'S P O V~

Pagmulat ko ng mga mata ko kinabukasan, unang sumalubong sa akin ang sikat ng araw na sumisingit sa pagitan ng mga kurtina. Bahagya akong ngumiti habang nakahiga sa malambot na kama, saka ko ibinaling ang tingin sa lalaking katabi ko.

Napangiti ako dahil nandoon pa rin siya. Nakahiga si Ethan sa tabi ko, nakapikit ang mga mata at tila mahimbing na natutulog. Dahan-dahan akong lumapit at isinandal ang ulo ko sa kaniyang balikat. Hindi ko mapigilang alalahanin ang nangyari kagabi.
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Nakaraang Kabanata Susunod na kabanata
Locked Chapter
Mga Comments (2)
goodnovel comment avatar
Yza D. C
Update na po later beh! Thank you sa paghihintay ...
goodnovel comment avatar
Emelyn
next chapter poe
Tignan lahat ng Komento

Pinakabagong kabanata

  • Diligan Mo Ako, Ninong (SPG)   DMAN 71

    BIANCA'S P O V~Hindi ko namalayang napangiti ako. “Ang dami mong sinasabi kapag seryoso ka.” “Pasensiya na. Gusto mo bang bumalik ako sa pang-aasar?” “Hindi!” Mabilis ang sagot ko bago ko pa napigilang mag-isip. Napatigil siya, saka dahan-dahang ngumiti. “Ay, gusto mo pala akong seryoso.” Napaawang ang bibig ko. “Hindi iyon ang ibig kong sabihin!” “Kung gayon, ano ang ibig mong sabihin?” “Ricky, huwag mo akong inisin!” Tumawa siya habang itinataas ang dalawang kamay bilang pagsuko. “Sige na. Tama na. Hindi na kita aasarin.”Pero kahit nang tumahimik siya, hindi nawala ang ngiti ko. May kakaibang saya sa dibdib ko, isang pakiramdam na matagal ko nang hindi pinapansin dahil masyado akong abala sa pag-alala sa taong hindi naman malinaw kung ano talaga ang gusto sa akin. Hindi ko kailangang ikumpara si Ricky sa iba. Hindi rin makatarungang gawin iyon sa kaniya. Siya si Ricky, at ako si Bianca. Kung may posibilidad na may mabuo sa pagitan namin, gusto kong bigyan iyon ng

  • Diligan Mo Ako, Ninong (SPG)   DMAN 70

    BIANCA’S POV Pagkalabas ko ng opisina, saka ko lamang naramdaman ang bigat ng buong araw na iyon. Hindi dahil pinagsisihan ko ang ginawa ko kay Karen, kundi dahil ngayon ko lang lubos na naunawaan kung gaano katagal kong hinayaang yurakan nila ang pagkatao ko. Dati, mas pinipili kong manahimik kaysa lumaban. Iniisip kong baka kapag hindi ko sila pinatulan, titigil din sila. Pero nagkamali ako. Habang patuloy akong umiiwas, lalo lamang silang lumalakas ang loob na saktan ako. Ngayon, ayoko nang bumalik sa ganoong Bianca. Habang naghihintay sa sasakyan, kinuha ko ang cellphone ko. Ilang sandali kong tinitigan ang pangalan ni Ricky bago ako tuluyang nag-type. Bianca: Ricky, may oras ka ba ngayon? Gusto sana kitang makausap. Hindi pa man lumilipas ang isang minuto, nag-reply na siya. Ricky: Meron. May nangyari ba? Ayos ka lang ba? Napangiti ako nang bahagya sa tanong niya. Kahit simpleng mensahe lang iyon, may kung anong gaan na naramdaman ko. Hindi siya nagtanong dahil gu

  • Diligan Mo Ako, Ninong (SPG)   DMAN

    BIANCA'S P O V~“Hindi mo ako puwedeng tanggalin!” sigaw niya. “Matagal na akong nagtatrabaho rito! Marami akong nagawa para sa kumpanyang ito!” “Kung may mabuti kang nagawa, makikita iyon sa mga rekord mo. Pero hindi nito binubura ang mga paglabag na ginawa mo.” “Bianca, pakiusap!” Ngayon ay nanginginig na ang boses niya. “May kailangan akong bayaran. Kailangan ko ang trabahong ito. Hindi mo puwedeng basta na lang kunin sa akin ang lahat!” Tiningnan ko siya nang matagal. “Ang taas-taas ng tingin mo sa sarili mo, Karen. Kung umasta ka, para bang pag-aari mo ang kumpanyang ito. Para bang lahat ng taong narito ay mga utusang maaari mong sigawan, insultuhin, at utusan na gawin ang lahat ng gusto mo.” Napalunok siya. “Akala mo, dahil manager ka, wala nang puwedeng kumontra sa iyo. Akala mo, dahil mas maayos ang damit mo at mas mahal ang mga gamit mo, mas mababa na ang halaga ng mga taong hindi mo gusto.” Lumapit ako nang isang hakbang. “Pero hindi mo pag-aari ang kumpa

  • Diligan Mo Ako, Ninong (SPG)   DMAN 68

    BIANCA'S P O V~ Hindi ako kumibo. Lumapit ang assistant ko at iniabot sa akin ang folder. Tinanggap ko iyon at binuksan, tinitiyak na naroon ang mga dokumentong kailangan ko. Pagkatapos, humarap ako sa lahat ng empleyado. “Magandang umaga sa inyong lahat,” huminga muna ako ng malalim bago nagsalita. “Sa mga hindi pa nakakakilala sa akin, ako si Bianca Geronimo. Ako ang may-ari ng kumpanyang ito.” Parang may bumagsak na mabigat na bagay sa gitna ng departamento.May isang empleyadong napasinghap. Ang iba naman ay agad na yumuko. Ang dalawang babaeng nanakit sa akin ay namutla, samantalang si Karen ay nanatiling nakatitig sa akin na para bang umaasang sasabihin kong nagbibiro lang ako. “Hindi ito maaaring mangyari,” bulong niya. Itinaas ko ang isang dokumento mula sa folder. “Ang mga papeles na ito ang nagpapatunay sa pagmamay-ari ko. Maaari ninyong ipasuri ang mga ito sa legal department kung may pagdududa kayo.” Walang umimik. “Hindi ako pumunta rito para takutin ang

  • Diligan Mo Ako, Ninong (SPG)   DMAN 67

    BIANCA'S P O V~Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy sa paglalakad. “Bianca!” mas malakas niyang tawag. Huminto ako at bahagyang lumingon. “Ano?” Lumapit siya sa akin, halatang naiinis. “Anong oras na? Bakit ngayon ka lang dumating? Hindi mo ba alam na may mahalagang bisitang darating sa kumpanya?” Tiningnan ko ang relo ko bago ibinalik ang tingin sa kaniya. “May problema ba sa pagpasok ko?” “May darating na may-ari ng kumpanya! Kailangan nating maging handa para salubungin siya. Hindi ito oras para maglakad-lakad ka lang na para bang walang nangyayari.” Bahagya akong nagtaas ng kilay. “Akala ko ba ikaw ang may hawak ng departamento mo, Karen? Bakit parang ikaw ang pinakanatatakot sa pagdating ng may-ari?” Natigilan siya. “Anong ibig mong sabihin?” Ngumiti ako nang bahagya, ngunit walang saya sa mga mata ko. “Wala. Nagtatanong lang ako.” Tinalikuran ko siya at nagpatuloy sa paglalakad. Ngunit bago pa ako tuluyang makalayo, may biglang humila sa buhok ko mula sa likuran. Na

  • Diligan Mo Ako, Ninong (SPG)   DMAN 66

    BIANCA'S POV Kinabukasan, maaga akong nagising. Ilang sandali akong nanatiling nakahiga habang nakatitig sa kisame, iniisip ang lahat ng nangyari sa akin nitong mga nakaraang araw. Ang sakit na dulot ni Ethan, ang mga pananakot ni Karen, at ang ginawa sa akin ng dalawang babaeng nakasagutan ko sa banyo ng kumpanya. Dati, buong araw akong nanatili sa kama para umiyak at mag-isip kung ano ang nagawa kong mali. Baka hinintay ko na namang tawagan ako ni Ethan, umaasang sa pagkakataong ito ay bibigyan niya ako ng sagot na matagal ko nang hinihintay. Pero hindi na ngayon. Hindi ko na hahabulin ang isang taong hindi kayang linawin kung ano talaga ang nararamdaman niya para sa akin. Kung may kailangan siyang sabihin, alam niya kung saan ako mahahanap. Hindi ko na kailangang ipilit ang sarili ko sa buhay niya. May mas mahalagang bagay akong kailangang asikasuhin. Bumangon ako at kinuha ang cellphone ko sa bedside table. Binuksan ko ang pribadong contact list ko at hinanap ang pangalan ng

Higit pang Kabanata

Maaari mong magustuhan

Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status