All Chapters of Diligan Mo Ako, Ninong: Chapter 1 - Chapter 6

BIANCA’S P O V~10 YEARS LATERTahimik akong nakaupo sa tabi ng bintana ng eroplano habang pinagmamasdan ang mga ulap sa ibaba.Ilang minuto na lang at makakauwi na ako sa Pilipinas. Matagal ko ring hinintay ang araw na ito.Siyam na taon mula nang huli kong makita ang Pilipinas nang ganito—mula nang piliin kong iwan ang lahat at magsimula ng panibagong buhay sa ibang bansa.Huminga ako nang malalim at ipinikit ang mga mata. Hindi ko alam kung bakit, pero habang papalapit ang oras ng paglapag ng eroplano, lalo akong kinakabahan.At may kakaiba ring saya sa dibdib ko.Pagkababa ko ng eroplano, ilang sandali muna akong nanatili sa arrival area habang hinihintay ang mga gamit ko.Siyam na taon akong wala rito, pero nang tuluyan akong makalabas ng airport, parang may bahagi sa akin na agad nakilala ang lugar na matagal kong iniwan.Ilang saglit akong huminga nang malalim bago tuluyang sumakay sa taxi na maghahatid sa akin pauwi.Hindi ko sinabi sa kuya ko na uuwi ako.Gusto ko sanang sor

BIANCA’S P O V~Nang magising ako, tahimik na ang buong bahay. Wala na ang kuya ko.Pagtingin ko sa cellphone ko, may ilang missed calls. Isa roon ang tawag tungkol sa trabaho mula sa secretary ko.“Hello?”“Ms. Bianca, kailan po kayo makakapunta sa hospital?”Napatingin ako sa orasan.“Bukas siguro. Gusto kong pumunta nang biglaan.”“Noted po. Pati po sa kabilang kumpanya?”“Oo. Sabay ko na lang.”Pagkababa ko ng tawag, napabuntong-hininga ako. Hindi ko pa nga lubusang nababawi ang tulog ko, trabaho na agad ang kailangan kong asikasuhin. Pero ayos lang. Kailangan ko ring makabalik sa normal kong routine.Kinabukasan, niyaya ako ng kuya ko na mag-lunch.Nag-ayos ako nang simple at sumama sa kanya. Hindi ko inaasahang may makakasama kami. Pagpasok namin sa restaurant, agad kong nakita si Ethan.Napahinto ako nang bahagya.Nandoon na siya at tila hinihintay kami.“Late kayo,” sabi niya sa kuya ko.“May inasikaso lang ako.”Napatingin sa akin si Ethan.“Hi.”“Hi.”Umupo ako sa tabi ng

ETHAN’S P O V~Nagising ako sa paulit-ulit na tunog ng cellphone ko.Napakunot-noo ako habang pilit na minumulat ang mga mata. Ilang segundo akong nakatitig sa kisame bago ko tuluyang naalala kung nasaan ako.Inabot ko ang cellphone ko sa bedside table at tiningnan ang screen.May ilang missed calls at messages mula sa ospital.Napabuntong-hininga ako.Kailangan ko ng bumangon.Pero bago pa man ako tuluyang makatayo, bigla kong naalala ang panaginip ko.Si Bianca.Ang ospital at ang pagdating niya kasama ang ilang tao.At ang tinig ng head of department nang tawagin siya nitong chairman.Napakunot-noo ako.Sandali.Hindi naman talaga nangyari iyon?Napapikit ako at napahawak sa noo.“Panaginip lang pala.”Bahagya akong napailing.Napatingin ako sa paligid ng kwarto.Nandoon pa rin ang mga gamit ko kung saan ko iniwan kagabi. Nasa upuan ang coat ko, habang nasa mesa naman ang ilang dokumentong kailangan kong dalhin sa ospital.Walang Bianca.Walang meeting.Walang chairman na biglang d