All Chapters of Diligan Mo Ako, Ninong (SPG): Chapter 1 - Chapter 10

BIANCA’S P O V~ “Akala ko ba hindi ka iinom?” Napatingin ako kay Kyra bago muling bumalik ang tingin ko sa kabilang mesa. Nandoon si Ethan. At may kasama siyang babae. Masakit pala talagang makita ang taong mahal mo na nakangiti sa iba. Lalo na’t ilang araw pa lamang ang lumipas mula nang sabihin niya parang kapatid lang ang turing niya sa akin. Humigpit ang hawak ko sa baso. “Bianca,” mahinang tawag ni Kyra. “Huwag mo nang tingnan.” “Hindi ko naman tinitingnan ah!” “Huwag ka ngang sinungaling. Kanina ko pa napapansin.” Hindi ako sumagot. Muli akong napatingin. Tumawa ang babae sa tabi ni Ethan. May sinabi ito sa kaniya, at bahagya siyang yumuko upang marinig ito nang mas maigi. Napangiti siya. Iyon ang ngiting ilang taon kong hinintay na makita para sa akin. Pero hindi kailanman dumating. “Girl…” “Okay lang ako.” Pero ang totoo, hindi ako okay. At lalong hindi ako naging okay nang mapansin kong tumingin si Ethan sa direksiyon ko. Nagtagpo ang

ETHAN’S P O V~ Hindi ko inaasahang makikita ko si Bianca nang araw na iyon. Nasa sala ako kasama ang kuya niya nang biglang bumukas ang pinto.“I’m home.”Napalingon ako.At sa isang iglap, natigilan ako.Si Bianca.Matagal ko na siyang hindi nakikita, pero hindi ko inakalang ganito ang magiging epekto sa akin ng muling pagkikita namin.Mas mature na siya. Mas iba na ang kilos niya. At hindi ko maikakaila na napansin ko rin kung gaano siya nagbago.Bakit ko siya tinitingnan nang ganoon?Nang magtagpo ang mga mata namin, ilang segundo akong hindi nakagalaw. May kung anong dumaan sa katawan ko na hindi ko dapat nararamdaman.Damn.Hindi ito dapat ganito.Si Bianca iyon.Ang batang dati kong tinatawag na parang kapatid.Pero ngayon hindi na siya bata. At iyon ang problema.Nang yakapin ko siya at sabihin ang “Welcome back,” lalo kong naramdaman ang kakaibang bagay na pilit kong pinipigilan. Pamilyar ang amoy ng pabango niya.At sa isang iglap, may kung anong matagal ko nang itinago sa

ETHAN’S P O V~Bago ako pumasok sa hospital, dumaan muna ako sa bahay ni Bianca.May kailangan akong hiramin sa kuya ni Bianca at sinabi niyang nasa bahay lang siya. Pagpasok ko sa sala, nakita ko siyang may hinahanap sa isang cabinet.“Ethan, sandali lang.” sigaw nito mula sa kuwarto niya.Tumango ako at naghintay.Ilang minuto pa lang ang lumilipas nang marinig ko ang pagbukas ng isang pinto.Napalingon ako.Si Bianca.Mukha pa siyang bagong gising, nakasuot lamang ng shorts at simpleng pang-itaas. Magulo pa ang buhok niya habang naglalakad palabas ng kuwarto.Saglit kaming nagkatitigan, at muli kong naramdaman ang pamilyar na paghila sa dibdib ko.Hindi ko dapat siya tinitingnan nang ganoon.Mabilis akong umiwas.“Good morning,” sabi niya, bahagyang inaantok ang boses.“Good morning.”Pumasok ang kuya niya sa sala dala ang hinahanap ko.“Eto.”“Salamat.”Maya-maya, umalis muna siya sa kabilang bahagi ng bahay para kunin ang isang bagay.Nang magtungo si Bianca sa kusina para kumu

BIANCA’S P O V~ Maaga akong nakarating sa building dahil kailangan kong personal na tingnan ang ilang documents na kailangang ma-review. Hindi naman dapat ako magtatagal dito. May ilang papeles lang akong kailangang asikasuhin bago ako pumunta sa hospital. Simple lang ang suot ko nang araw na iyon—blouse, pantalon at heels at kaunting make-up. Hindi ko naman kailangang magbihis nang pormal para sa maikling pagpunta ko sa building. Habang naglalakad ako papunta sa elevator, inilabas ko ang cellphone ko nang makatanggap ako ng message mula sa secretary ko. 'Ma’am, nasa fourth floor na po ang documents na kailangan ninyong i-review.' Mabilis akong nag-reply. 'I’ll check them later.' Ibinaba ko ang cellphone ko at nagpatuloy sa paglalakad. Habang abala ang mga empleyado sa kani-kanilang ginagawa, hindi ko na pinansin ang paligid. Kailangan ko lang makarating sa elevator at matapos agad ang mga kailangan kong gawin. Ngunit bago pa man ako makarating doon, may isang baba

BIANCA’S P O V~Napatigil ang buong katawan ko habang nakatingin sa dalawang taong nasa harapan ko.Si Karen.At si Ethan.Hindi ko maalis ang mga mata ko sa kanila kahit gusto kong umiwas. Kahit gusto kong sabihin sa sarili kong wala akong pakialam, hindi ko magawa.Mas lalo akong nagpumiglas nang maramdaman kong nakatakip pa rin ang kamay sa bibig ko.“Mm! Mm!”Gusto kong sumigaw pero hindi nakisama ang taksil kong boses. Gusto kong itanong kay Ethan kung ano ang ginagawa niya rito. Gusto kong itanong kung bakit hinahayaan niyang halikan siya ni Karen.Pero walang lumabas sa bibig ko.Nanatili lang akong nakaluhod sa sahig habang pinapanood ang babaeng ilang minuto lang ang nakalipas ay sinasaktan ako, ngayon ay parang ibang tao na kung ngumiti kay Ethan.“Ethan…” mahinang tawag ni Karen.Sa boses niya, wala na ang galit. Wala na ang yabang. Para bang hindi siya ang babaeng nanampal sa akin kanina. Para bang hindi niya ako pinahiya. Para bang wala siyang ginawa.Napapikit ako sandal