kabanata 1

Ruined By The Big Brother -in ow part 1

SUMMER

Limang taon na akong hindi nakakanasan ng tunay na pagmamahal at pagnanasa.

Limang taon na puno ng sakit at paghihirap, habang naghihintay na maramdaman kong ako ay ganap na kanyang inaangkin. Winasak. Lubos na winasak.

Matagal ko nang inaasam ang uri ng haplos na tumatagos hanggang sa kaluluwa, at binabago ang bawat bahagi ng aking pagkatao—kahit na ito ay wasak na.

Sinusubukan naman ni Walker. Pagpalain siya ng Diyos, talagang ginagawa niya ang lahat ng kanyang makakaya.

Ngunit ang pinakamahusay na kakayahan ng aking asawang hindi gaanong marunong sa ganyang bagay ay hindi kailanman sapat.

Nag-iiwan siya ng malalambot na halik sa aking leeg, kumakagat nang bahagya upang mag-iwan ng markang nawawala rin pagkalipas lamang ng tatlumpung segundo, sinusubukang magsalita ng mga mapanuksong salita, at tumatagal ng pitong minuto kapag iniinom niya ang mga gamot na laging sandalan niya... at kung wala naman nito, marahil ay apat na minuto lamang.

Ang mga daing, ang pagkikilos ko, ang mga hiningang mabilis—lahat iyon ay kunwari lamang.

Ginagawa ko iyon upang hindi siya masaktan o makaramdam ng hiya.

At pagkatapos ng lahat, nakahiga ako roon, nakatitig sa dilim, at kinakagat ang aking labi upang hindi lumabas ang katotohanan.

Ang katotohanan ay mananatili pa rin: masyadong banayad ang kanyang mga kamay, masyadong maingat ang kanyang galaw, at masyadong magalang ang kanyang pagnanasa.

Lahat ng ginagawa ni Walker ay taliwas sa panaginip na gusto ko.

Hindi ito kahit kaunti ang aking ninanais.

Hindi ito kahit kaunti ang aking pinakahihintay.

Ang tunay na katotohanan ay sa tuwing gumagalaw ang aking asawa sa loob ko, ang tanging iniisip ko ay—siya dapat iyon.

Si Maddox.

Ang panganay na kapatid ni Walker. Ang itim na tupa ng kanilang pamilya. Ang buod ng bawat marurumi at bawal na pagnanasa na sinubukan kong pigilan ngunit hindi ko magawa.

Sa tuwing nagtatalik kami ni Walker, kailangan ko pa ring gamitin ang aking pampasigla pagkatapos. Isinisingit ko ito nang malalim sa aking katawang naghahangad, ipinipikit ang aking mga mata, at iniisip ang ibang boses na bumubulong sa aking pandinig.

Isang mas malalim na boses.

Isang boses na binabanggit ang aking pangalan na tila simula ng isang nakamamatay na kasalanan—ang boses ni Maddox.

Si Maddox ay kabaligtaran ni Walker—mapag-angkin, walang takot, at nakakaakit. At tulungan nawa ako ng Diyos, alam na alam niya ang epekto niya sa akin. Alam niya kung paano huminto ang aking paghinga sa tuwing pumapasok siya sa silid. Alam niya kung paano bumilis ang tibok ng aking puso kapag lumalapit siya nang sobra. Alam na alam niya kung bakit ako mabilis na umiiwas kapag nahuhuli niya akong nakatitig sa kanya nang may pagnanasa.

At ngayong gabi?

Inimbitahan siya ni Walker—para sa isang masaya at maayos na hapunan ng pamilya tuwing Pasko.

Halos katawa-tawa ang ideyang iyon.

Hindi naman talaga si Maddox ang taong mahilig sa pamilya.

Pero syempre, asahan mo na kay Walker na magkamali at gumawa pa ng mas malalang desisyon.

Sana lang alam niya na si Maddox ang bida sa lahat ng aking pinakamarumi at bawal na pantasya... Kung alam niyang ang boses ng kanyang kapatid ang dahilan ng aking sariling kasiyahan, at ang pag-iisip na ipinipit niya ako sa aming higaan, baka hindi niya ako palaging ipinapaharang sa tukso na halos hindi ko na kayang labanan.

“Mahal,” biglang pumutol ang boses ni Walker sa aking pag-iisip. “Bakit ka pa nandito sa itaas?”

Hindi ko man lang narinig na pumasok na siya.

Binuksan ko ang aking bibig upang sumagot ngunit umalis na siya agad.

“Andito na si Maddox. Nasa ibaba.”

“Ah,” iyon lang ang nasabi ko.

Sobrang lakas ng tibok ng aking puso, at iniisip ko kung naririnig din ba ito ni Walker.

Narinig ko muna siya bago ko pa siya nakita.

Ang kanyang tawa—malalim, madilim, at matindi—ay umalingawngaw sa buong bahay. Isang tunog na agad na nagpapainit at nagpapanabik sa akin. Iniisip ko kung sino ang kausap niya sa telepono.

Habang papalapit ako, bigla kong gustong ayusin ang aking buhok, at ituwid ang aking palda—gagawin ko ang lahat para magmukhang maayos at hindi halatang nagkakagulo ako dahil lang sa pag-iisip sa kanya.

Bumigat ang aking pakiramdam sa sandaling tumama ang aking tingin sa kanya.

Nakasandal siya nang walang pakialam sa lababo ng kusina, may hawak na telepono sa isang kamay, at isa sa mga bote ng alak ni Walker sa kabila—mas lalo siyang nakakaakit kaysa dati—suot ang maong na pantalon at itim na damit na humahatak sa kanyang malalapad na balikat na halos hindi na makasya sa pintuan. Medyo magulo ang kanyang buhok na tila sinuklay lang ng kanyang kamay—ang mga kamay na may mga nakakatakot na tatoo.

“O,” mahaba niyang sabi habang dahan-dahang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa, sabay ilalapag ang telepono sa lababo. “Ang tagal na nating hindi nagkita, bayaw.”

Ngumiti ako nang maayos at walang emosyon, umaasang matatakpan nito ang kaguluhan na nararamdaman ko sa loob.

Nagtatago ng kaguluhan sa loob. “Kumusta, Maddox.”

“Mukha kang masigla at makinang gaya ng dati,” wika niya habang binuhat ang kanyang baso, at dahan-dahang inilapit ito sa kanyang mapang-akit na mga labi—mga labi na paulit-ulit kong inisip na dumadampi sa aking pagkatao, higit pa sa kaya kong bilangin.

Hindi niya inalis ang tingin sa akin; sa kanyang mga mata ay may kislap ng isang bagay na masarap ngunit masama.

“Dahil ‘yan sa mga produktong pang-alaga ng balat na galing Korea na ginagamit niya. Mukhang sulit naman pala ang abala sa pagpapadala nito mula sa ibang bansa,” sabi ng mangmang at walang kamalay-malay na si Walker, sabay ngiti nang malapad sa akin.

Seryoso ba, akala niya ba nakakatawa ‘yon?

“Hindi,” dahan-dahang umiling si Maddox bilang pagtutol, habang tila hinuhubad niya ako sa kanyang tingin habang ibinabalik nang dahan-dahan ang kanyang baso sa ibabaw ng mesa. ...lababo. “Laging may ganyang kinang si Summer.”