CHAPTER 5: Over Coffee

HINDI pupunta si Ingrid.

Iyon ang paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili hanggang sa paggising niya. Hindi siya pupunta dahil wala naman siyang obligasyon at wala naman talaga siyang dahilan para paunlakan ang paanyaya ng isang Graeson Castillone. At higit sa lahat, hindi niya kailangang umupo sa isang cafe kasama ang boss para lang pag-usapan ang isang suite na malinaw namang ayaw pag-usapan ng lahat.

Simple, logical. 

Kaya hindi rin maintindihan ni Ingrid ang sarili kung bakit siya naroon sa ika-labing limang palapag ng Hotel Castillone, doon sa loob ng isang private lounge na karaniwang ginagamit lamang ng VIP guests.  

Okay, for the record, nandoon siya hindi para magkape kasama ito. Nandoon siya para sa impormasyon. 

Nang dumating siya ay naghihintay na sa kanya hindi lang si Grae kundi ang umuusok na kape sa mesa. Black. No sugar. Exactly how she liked it. Napatingin siya sa tasa, at pagkatapos ay sa binata.

“In-order mo ‘to?”

“Oo.”

“Paano mo-”

“Sabi ko naman sa ‘yo, diba? I have all the means to know everything about anybody.”

Sumandal siya at huminga nang malalim. Dapat ba siyang matakot dito? Sa totoo lang, takot na siya rito noon pa man pero hindi dapat iyon malaman ng binata kaya bahagya siyang ngumiti. 

“Anyway, thank you for coming,” marahan nitong sabi. “I knew you’d come.”

“Sabi n’yo kasi, sasabihin n’yo sa akin ang tungkol sa…Suite Six.”

“Oh.” Ito naman ang sumandal matapos humigop ng kape. Mataman siya nitong pinagmasdan. “Oo nga pala…gusto mong malaman ang tungkol do’n…pero bakit?”

Hindi siya nakasagot. Bakit nga ba? Kung tutuusin, wala na dapat siyang pakialam do’n at talaga namang wala na siyang planong alamin pa kung anuman ang kababalaghang nangyayari sa Suite Six. Pero…

“Kayo po ang nag-offer na magbibigay ng information, Sir.”

“Na p’wede mo namang tanggihan, diba?”

“O-opo pero-”

“Pero hindi mo tinanggihan kaya…here we are.” Muli itong humigop ng kape. Pagkababa nito ng tasa sa mesa ay bahagya itong lumapit sa kanya. “Come on, tell me the truth. Nandito ka ba para sa Suite Six o para…sa akin.”

“Tama pala ‘yung mga naririnig ko tungkol sa inyo.”

“Hmm…ano ang naririnig mo tungkol sa akin?” nakangiti nitong tanong.

“Na grabe po pala talaga ang self confidence n’yo, Sir.”

Sa halip na ma-offend ay natawa pa ito. Ilang sandali pa siya nitong pinagmasdan na para bang may kung ano itong hindi maintindihan sa kanya. “So, ano ang gusto mong malaman tungkol sa Suite Six?”

Salamat sa Diyos at iniba na nito ang usapan. Kaya naman sinamantala na niya iyon bago pa magbago ang isip nito. 

“Kakaiba po kasi ang Suite Six kumpara sa ibang kwarto sa hotel. Laging may special requests, special cleaning…walang regular bookings…madalas din pong iniiwasan ng mga empleyado…at may mga taong lumalabas mula ro’n na para bang…ayaw nilang may makakita sa kanila.” Huminga siya nang malalim at naglakas ng loob na itanong ang bagay na walang nahangas itanong sa kanilang boss. “A-alam n’yo po ba ang nangyayari sa Suite Six?”

“Of course. In fact, no one gets that room without my approval.”

Napatitig siya rito. “Kahit po mga VIP guests?”

“Kahit mga VIP.”

“Kahit po hotel members?”

“Kahit sila.” Nanatili ang mga mata nito sa kanya. “Alam mo kung sino lang ang p’wedeng pumasok sa Suite Six?”

Umiling siya at napahigop ng kape. 

“‘Yung mga tao na kailangan ng lugar kung saan walang magtatanong. Dahil minsan, nagpupunta ang mga tao sa hotel hindi lang para matulog kundi para magtago.”

Bahagya siyang nangilabot. “M-magtago?”

“Oo. From their husbands. Their wives. Their families…their business partners…their friends. At minsan, kahit sa sarili nila.”

Doon nag-iba ang eksepresyon ni Ingrid. “Sa madaling salita, it’s a room for…illicit affairs.”

“Minsan.”

“Minsan?”

“Well, it’s not just a room for affairs.” Bahagya itong lumapit at mas bumaba pa ang boses. “It’s a room for secrets.”

“Ano po ang pagkakaiba no’n?”

“Well, an affair is just one kind of secret. Marami pang iba.”

“At alam mo ang lahat?”

Marahan itong tumango. “Kung ang tanong mo ay kung alam ko kung sino ang pumapasok at lumalabas sa Suite Six, yes, alam ko.”

“Eh ‘yung mga ginagawa nila?”

Bahagya itong napangiti at marahang umiling. “Not always. But …I can find out.”

“Talaga?” hindi niya makapaniwalang tanong.

“Of course. Because it’s my hotel.”

My punto naman ang boss niya. Pero para kay Ingrid, parang may mali. Tiningnan niya ito nang mabuti para subukang pag-aralan ang ekspresyon ng mukha nito. 

“So, may gusto ka pa bang malaman?” humalukipkip ito at pinanood siya habang umiinom ng kape. 

Sa simula ay nagdalawang isip si Ingrid pero mabilis siyang umiling. Dahil iyon ang tamang gawin. Sabi nga ni Zeny, hindi na siya dapat makialam sa mga bagay na wala namang kinalaman sa kanya.

“Sigurado ka?”

“Sigurado po.”

“Hindi mo itatanong kung sinu-sino ang mga gumamit na ng Suite Six? O kung anu-ano ang mga nangyayari sa loob?”

“Hindi na, Sir.”

“Hindi ka curious? Wala kang balak na pumasok sa loob para masagot ang mga tanong mo?”

Umiling siya. “Bakit n’yo po ako tinatanong nang ganyan?”

“Dahil…” Ngumiti ito. “Gusto kong maging curious ka pa para mas magtanong ka pa.”

“Bakit po?”

“Well, the more questions you have, the more coffee dates we’ll have.”

Muntik na niyang maibuga ang kaiinom lang na kape. Magsisinungaling siya kung sasabihin niyang hindi siya kinilig sa narinig pero siyempre, hindi niya iyon p’wedeng ipahalata sa kaharap. “W-wow Sir, hindi talaga kayo basta-basta nagi-give up, ano?”

“That’s how I became a billionaire.” Kinuha nito ang kape pero hindi iyon ininom. “Hindi ako basta na lang sumusuko.”

“Paano po kung…mag-resign ako?”

Biglang nawala ang ngiti sa mga labi ni Grae. “Okay lang. Kung gusto mong mag-resign, wala naman akong magagawa.” Walang galit sa boses nito, walang pagbabanta, walang anumang senyales ng paggamit nito ng posisyon. “Pero mag-resign ka man, hindi mababago no’n na…I like you.”