Chapter Six

Isinara nito nang malakas ang pinto at ni-lock mula sa labas. Namula ang mga mata ni Bella sa takot. Wala sa kanya ang phone niya, at nasa hotel lang ang mga bata. Paano kung may mangyaring masama sa kanila?

“Palabasin niyo ako! Illegal house arrest ‘to! Palabasin niyo ako ngayon din!” Pero kahit anong sigaw niya, walang nakikinig sa kanya.

Nagmamadaling umuwi si Sebastian. Hindi na siya nag-abala pang maghubad ng sapatos at dumeretso agad sa kwarto ng anak sa second floor.

“Anong nangyari?!” tanong niya sa matandang butler.

“Maayos naman po ang Young Master kanina, pero biglang dumating si Miss Astrid kaninang hapon. May dala siyang mga regalo at pinuntahan ang bata sa taas. Hindi namin alam kung anong sinabi niya, pero biglang nagwala ang Young Master at nasaktan pa si Miss Astrid.”

Nagdilim ang paningin ni Sebastian. “Nasaktan ba niya ang sarili niya?”

“Hindi pa po namin alam. Ayaw niyang magpapalapit.”

“Bang!”

“Clatter!”

Pagdating ni Sebastian sa pinto, narinig niya ang mga nababasag na gamit sa loob. Pumasok siya at agad na may lumipad na vase sa direksyon niya. Buti na lang at mabilis siyang nakailag. Ang vase ay tumama sa railing at bumagsak sa first floor, durog-durog.

Nasanay na si Sebastian sa ganito. Dahan-dahan siyang lumapit sa galit na galit niyang anak. “River, bakit ka na naman malungkot?”

Nanggagalaiti si River. Ang galit sa mukha niya at ang awtoridad na dala niya ay carbon copy ni Sebastian. Talagang anak niya ito. Gusto sana siyang yakapin ni Sebastian pero umiwas ang bata at tumayo nang malayo.

“Magpapakasal ka na?” tanong ni River.

Natigilan si Sebastian. “Sino’ng nagsabi sa ‘yo niyan?”

Hindi sumasagot ang bata pero matalim ang tingin. Naisip ni Sebastian si Astrid. “Si Astrid ba?”

Dahil sa pananahimik ng bata, nakuha na ni Sebastian ang sagot. “Huwag kang maniniwala sa kung ano-anong sinasabi niya. Wala akong balak kumuha ng stepmother mo. Alam mo naman na hanggang ngayon, hindi pa rin ako tumitigil sa paghahanap sa biological mother mo.”

“Hindi ka magpapakasal sa kanya?”

“Hindi!”

“Sure ka?”

“Oo!”

Doon lang medyo kumalma ang bata. “Ayaw ko sa kanya.”

“Ayaw ko rin sa kanya,” sagot ni Sebastian.

Napayuko si River. “May balita na ba kay Mommy?”

“Wala pa, pero wag kang mag-alala. Ikaw ang unang makakaalam kapag nahanap ko na siya.”

Aminado si Sebastian na may love-hate relationship siya sa babaeng iyon. Malaki ang pasasalamat niya rito dahil ito ang nagligtas sa buhay niya noon kahit na hindi nito alam. At dahil tradisyunal siyang lalaki, naniniwala siya na kapag may nangyari na sa kanila, ito na ang dapat niyang makasama habang buhay.

Pero minsan, nagagalit din siya. Bakit ito umalis? Bakit ito nang-iwan? Kung hindi lang nahanap ni Astrid si River noon, baka namatay na ang bata sa tapat ng bahay nila!

Napakasama niya para iwan ang sarili nilang anak.

Yumuko si Sebastian at hinawakan ang pisngi ng anak. “River, gustong-gusto ko rin siyang mahanap gaya mo. Sana nga lumitaw na lang siya sa harap natin ngayon, pero… hindi natin pwedeng ipilit ang mga bagay-bagay.”

Nakakalungkot isipin na ang dalawang pinakamakapangyarihang lalaki sa lungsod ay parehong iniwan ng iisang babae.

“Bakit kaya ayaw sa ‘yo ni Mommy, at bakit pati ako ayaw niya?” tanong ni River. “Dahil ba hindi ka magaling na asawa, o dahil hindi ako mabuting anak?”

Umiling si Sebastian. “Kakasilang mo pa lang nung umalis siya, kaya hindi mo kasalanan ‘yon. Napakabuti mong bata.”

“Ibig sabihin, dahil ‘yon sa ‘yo. Binu-bully mo siguro siya kaya siya umalis.”

“I don’t…” Hindi makasagot si Sebastian dahil nakakaramdam siya ng guilt. Kahit may dahilan ang nangyari noon ay alam niyang nagkasala pa rin siya rito. Gusto niyang bumawi at pagsilbihan ito habang buhay.

“…River, nagkaroon lang kami ng hindi pagkakaintindihan noon. Pero pangako, hahanapin natin siya.”

Tumitig si River sa Daddy niya, pagkatapos ay tumalikod at naupo sa bintana habang nakatingin sa gate ng villa.

Doon siya palaging naghihintay, umaasa na balang araw, dadaan ang Mommy niya at makikita niya ito agad.

Napasakit para kay Sebastian na makita ang anak na ganoon kalungkot. Napaisip na naman siya.

Nasaan ka na ba? Ang anak mo, may sakit na sa sobrang pangungulila sa ‘yo, pero hindi ka pa rin nagpapakita. Wala ka ba talagang puso?

“River…”

“Go out, I want to be alone.”

Wala nang nagawa si Sebastian kundi lumabas muna ng kwarto.

Pagkalabas na pagkalabas niya ay agad na nagbago ang timpla ng mukha niya.

Itatanong sana niya kung nasaan na si Astrid nang bigla itong sumulpot sa living room sa baba habang namumula ang mga mata.

Nang makita siyang lumabas mula sa kwarto ni River, agad siyang sinalubong ni Astrid na tila alalang-alala. “Sebby, kumusta na si River?”

Malamig ang pakikitungo ni Sebastian, pero hindi siya nagwala. Tutal ay si Astrid naman ang nakasagip kay River noon. Siya ang nakakita sa bata sa labas ng pinto kaya ito naligtas.

Minsan na rin siyang nagtaka kung bakit napaka-coincidence na si Astrid ang nakahanap sa bata.

Naisip pa nga niya noon kung itinago ba nito ang totoong nanay ni River para mapalapit sa kanya, tapos ay nagpanggap na iniligtas si River para maging utang na loob niya ang buhay ng anak niya.

Pero nung seryoso niya itong pina-imbestigahan ay lumabas na aksidente lang talaga ang pagkahanap ni Astrid sa bata. Walang kinalaman ang babaeng ito sa pagkawala ng nanay ni River. Kaya naman, kahit hindi niya gusto si Astrid, nanatili siyang civil dito sa loob ng maraming taon.

Hinayaan pa nga niya itong bumisita para kahit paano ay maramdaman ni River ang maternal love, kaya tuloy ang akala ng mga tao sa labas ay mahal niya ito. May mga tsismis pa nga na si Astrid ang biological mother.

Pero ang mga malalapit lang sa kanya ang nakakaalam ng totoo. Ang puso niya ay para lang sa nanay ni River at kailanman ay hindi siya nagbigay ng pag-asa kay Astrid.

Gaya ng sinabi niya sa anak, hindi niya ito mahal.

Bumaba si Sebastian sa hagdan. Nang makita ang benda sa braso ni Astrid ay nagsalita siya. “Pasensya na at nasaktan ka ni River.”

Agad na sumagot ang babae, “Okay lang ako. Nag-aalala lang talaga ako sa kanya. Bakit ba siya nagkakaganyan? Nagagalit siya agad pagkakita sa akin. Dahil ba matagal akong nawala para mag-taping kaya naging distant na siya?”

Nagpanggap na concern si Astrid, kunwari ay walang alam. Alam naman ni Sebastian na nag-umpisa ang sumpong ni River dahil sa pagsasabi nito na magpapakasal sila.

Malamig na sagot ni Sebastian, “Hindi, nangungulila lang siya sa biological mother niya.”

Napakuyom ng palad si Astrid sa narinig. Galit na galit siya sa selos dahil alam niyang parehong baliw na baliw ang mag-ama sa iisang babae na iyon!

Noong nahanap niya si River, akala niya ay ito na ang chance niya para mapakasalan si Sebastian. Sabi niya pa noon, masama sa mental health ng bata ang walang nanay kaya dapat silang magpakasal kahit sa papel lang.

Pero diretso siyang binalaan ni Sebastian na kasal pa ito sa papel at hindi pa nadedesisyunan ang divorce. Kapag nagpakasal sila, magiging bigamy iyon. Kaya hanggang ngayon, compensation lang ang kaya nitong ibigay, hindi ang titulong asawa. Galit na galit si Astrid—hindi na nga niya makuha ang puso ng lalaki, hindi pa niya makuha ang apelyido nito.

Ang tatlong taong pinaka-kinamumuhian niya sa mundo ay ang biological mother ni River, ang asawa ni Sebastian, at si River mismo! Araw-araw ay iniisip niya kung paano silang tatlo mawawala.

Pero sa harap ni Sebastian, nagmuka siyang punong-puno ng pagsisisi. “Kasalanan ko ‘to. Siguro hindi sapat ang pag-aalaga ko kaya hinahanap-hanap niya ang totoong nanay niya.”

“Hindi mo problema ‘yon. Normal lang sa bata ang maghanap ng nanay. Hindi ka niya biological mother, kaya kahit anong gawin mo, hindi mo maibibigay ang maternal love na gusto niya.”

Tagos sa puso ang pagiging prangka ni Sebastian, kaya wasak na naman ang ego ni Astrid.

Dagdag pa ni Sebastian. “Masyadong masama ang condition ni River ngayon. Mula ngayon, wag ka munang pupunta dito sa bahay unless urgent. At kung kailangan mo talagang pumunta, tumawag ka muna sa akin.”

Nanlaki ang mata ni Astrid. “What?!”

Dahil lang sa isang sumpong, bawal na siyang pumasok nang basta-basta? Anong pinagkaiba niya sa ibang babae sa labas na naghahabol kay Sebastian?

“Sebby…”

“Para sa ikabubuti ito ni River.” Pagtatapos ni Sebastian sa usapan.

Parusa niya ito sa pagsasabi ng kung ano-ano sa bata. Sinabi na niyang hindi siya magpapakasal pero nagmamarunong pa rin ang babae.

Umalis si Astrid na punong-puno ng sama ng loob.