Kabanata 3

Hyacinth's POV:

Makalipas ang Isang Buwan…

Ang mga nakaraang linggo ang ilan sa pinakamahabang panahong naranasan ko sa buong buhay ko. Pakiramdam ko, nakakulong ako sa isang bilangguan kung saan walang nakakakita sa akin. At si Mrs. Miranda naman ang bantay na hinatulan na ako kahit hindi pa man lang ako nabibigyan ng pagkakataong ipagtanggol ang sarili ko.

Lumaki akong pakiramdam ay hindi ako kailanman naging sapat. Palagi kong kailangang patunayan ang sarili ko, palaging nagsisikap na makuha ang pagmamahal na hindi naman dumating kahit kailan. Pero dito, mas malala ang lahat.

Pakiramdam ko, hindi ako nakikita. Hindi ako gusto. Para akong multong nagmumulto sa isang bahay na mas gugustuhin pang tuluyan akong mawala kaysa manatili roon.

Napakalaki ng mansyon ng mga Miranda. Malinis na malinis ang bawat sulok, at lahat ng bagay ay mukhang mamahalin. Pero sa kabila ng ganda nito, napakalamig ng buong lugar. Maraming magagandang gamit, pero wala ni katiting na init o saya na maituturing kong tahanan.

Nalaman ko ring hindi pala rito nakatira ang mga magulang ni Soren. May sarili silang mansiyon sa kabilang bahagi ng lungsod. Ang plano lang talaga nila ay manatili rito nang isang linggo para makilala si Jamaica, salubungin ito bilang bagong miyembro ng pamilya, at mas makilala ang babaeng akala nilang pinili ng anak nila.

Pero ako ang nadatnan nila. Ako ang babaeng hindi nila gusto.

Matapos magsinungaling ang mga magulang ko at si Jamaica tungkol sa totoong nangyari, tuluyan nang nawala ang anumang pagkakataon kong makuha ang tiwala ng mga Miranda. Lalo na nang mapanood nila sa CCTV ang footage kung saan natagpuan nila si Jamaica na nakatali sa loob ng trunk ng sarili nitong kotse, magulo ang itsura at mukhang matinding na-trauma.

Alam kong kinailangan nilang pigilan ang sarili nila para hindi ako basta na lang palayasin sa kalsada.

Umiyak ako at sinubukan kong ipaliwanag ang totoo. Paulit-ulit kong sinabi na wala akong ginawang masama, pero gaya ng dati, walang nakinig sa akin. Walang halaga ang mga salita ko. Kahit kailan naman, hindi nila ako pinakinggan.

Ilang araw matapos dumating ang mga magulang ni Soren, nag-ipon ako ng sapat na lakas ng loob para bumaba at kumain ng almusal kasama nila. Hindi ako sigurado kung pinapayagan ba akong sumabay sa kanila, pero hindi ko naman pwedeng ikulong ang sarili ko sa kwarto habambuhay.

Naupo si Soren sa pinakadulo ng mahabang dining table. Hawak niya ang isang pahayagan sa isang kamay at tasa ng kape sa kabila. Nakasuot na siya ng maayos na suit kahit wala pang alas-siyete ng umaga. Mukhang handa na siyang pumasok sa trabaho.

Hindi man lang siya nag-angat ng tingin nang pumasok ako. Sa totoo lang, mula noong umagang nagising kami pagkatapos ng kasal, ni minsan ay hindi na niya ako tiningnang mabuti.

Nasa kanan niya si Mrs. Miranda. Dahan-dahan nitong ibinaba ang tasa ng tsaa at saglit akong tiningnan.

"You're not eating in your room today?"

Natigilan ako habang papunta sa bakanteng upuan. Hindi ko alam kung dapat ba akong umupo o bumalik na lang sa kwarto ko.

"I... I thought it would be polite to join the family," mahina kong sagot.

Ngumiti siya, pero walang kahit katiting na init sa ngiting iyon. Sa halip, may malamig na pangungutya akong nakita sa mga mata niya.

"How thoughtful of you. But you know what would have been even more appropriate? If the right daughter had married my son in the first place."

Biglang uminit ang mga pisngi ko sa sobrang hiya.

Hindi man lang nag-abalang tumingin sa akin si Mr. Miranda. Patuloy lang siya sa pagbabasa ng sarili niyang pahayagan, na para bang wala akong presensiya sa silid.

Nakatayo pa ako roon nang ilang sandali, hindi alam kung saan ilalagay ang sarili ko. Sa huli, tahimik akong tumalikod at umalis.

Habang naglalakad ako sa hallway, naririnig ko ang mahihinang bulungan ng mga katulong. Agad silang tumigil sa pagsasalita nang makita nila ako, pero sapat na ang narinig ko para malaman kung ano ang pinag-uusapan nila.

Alam nilang lahat ang kuwento. O kahit papaano, ang version na ikinuwento sa kanila.

Na ako raw ang nagplano ng lahat. Na niloko ko ang pamilya ko at kinuha ang puwesto ng sarili kong kapatid sa altar. Na ikinulong ko ang kawawang si Jamaica sa trunk ng kotse nito at inagaw ang lahat ng bagay na para raw sa kanya.

Wala ni isa sa kanila ang nakaaalam ng katotohanan, at wala rin sa kanila ang may pakialam na alamin iyon.

Karamihan ng oras ko ay ginugugol ko sa guest room na ibinigay sa akin. Kay Soren na lang ang master bedroom, at sa totoo lang, nagpapasalamat akong hindi ko na kailangang makitulog doon.

Sa tuwing nakikita ko ang kwartong iyon, lalo na ang kama, sumasama ang pakiramdam ko. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga alaala ng gabing iyon. Kahit anong gawin ko, hindi ko mapigilan ang sarili kong maalala ang lahat.

Kaya madalas, nakaupo lang ako sa tabi ng bintana at pinagmamasdan ang mundong patuloy na umiikot sa labas ng mga pader na ito.

Minsan, naiisip ko kung ano kaya ang mangyayari kung basta na lang akong lalabas sa pangunahing pinto at magpapatuloy sa paglalakad. Kung mawawala ako at magsisimula ulit sa isang lugar kung saan walang nakakakilala sa pangalan ko, sa pamilya ko, o sa magulong sitwasyong kinasadlakan ko. Isang lugar kung saan hindi ako huhusgahan batay sa mga kasinungalingang ikinuwento tungkol sa akin.

Pero wala naman akong mapupuntahan. Wala akong sariling pera. Wala akong kaibigang pwedeng tumanggap sa akin. Wala akong ibang matatakbuhan.

Tuluyan akong nakulong sa buhay na ito.

Makalipas ang isa pang linggo, muli kong sinubukang humanap ng paraan para maging kapaki-pakinabang kahit papaano.

Nakita ko si Mrs. Miranda sa sitting room at buong tapang kong nilapitan siya. Ilang beses muna akong huminga nang malalim bago nagsalita.

"Excuse me, Mrs. Miranda."

Napatingin siya sa akin.

"I was wondering... pwede po ba akong tumulong sa mga gawaing-bahay? O baka pwede akong tumulong sa mga accounts o sa pag-aayos ng mga dokumento? Magaling naman po ako sa numbers, at gusto ko sanang makatulong kahit papaano."

Totoong nagulat siya sa sinabi ko. Pero ilang sandali lang, nagbago ang ekspresyon ng mukha niya at napalitan iyon ng pandidiri.

"So now you want to get involved in our family's business, too? Isn't taking my son's future away from him enough for you?"

Agad akong napailing.

"Hindi po iyon ang ibig kong sabihin," mabilis kong paliwanag habang nararamdaman kong umiinit na naman ang mukha ko sa hiya. "Ang gusto ko lang po, nakatira ako rito, kaya gusto kong tumulong. I just want to earn my keep."

"Don't you think you've already done enough damage?"

Matalim ang boses niya.

"Don't mistake the fact that you're living under our roof for being part of this family. There are only a few weeks left in this arrangement, and once it's over, you'll be leaving this house. So I suggest you stop interfering and keep your distance from everyone."

Napayuko ako.

"I'm sorry po," mahina kong sagot.

Hindi na ako nagsalita pa. Hindi ko na muling binanggit ang tungkol sa pagtulong sa bahay.

Muli na naman akong nabigo.

Nang gabing iyon, matapos umalis ang mga magulang ni Soren para bumalik sa sarili nilang mansiyon, nakita ko siya sa study room.

Nakatayo siya sa tabi ng bookshelf habang may hawak na baso ng whiskey. May binabasa siyang tila business file, at mukhang abala siya sa ginagawa niya.

Buong araw akong nag-ipon ng lakas ng loob para kausapin siya. Gusto kong ipaliwanag ang sarili ko. Gusto kong malaman niya ang totoo, kahit isang beses lang. Ayokong habang-buhay na manatili sa isip niya ang bersiyon ni Jamaica tungkol sa akin.

"Soren," mahina kong tawag mula sa may pintuan.

Hindi siya lumingon.

"Can we please talk?"

"There's nothing to talk about."

Diretso at walang emosyon ang sagot niya.

"I just..." Humakbang ako papasok sa silid. "Gusto ko lang sanang humingi ng tawad."

Saglit akong tumigil bago nagpatuloy.

"Kahit hindi ko naman ginusto ang sitwasyong ito, I'm sorry na kailangan mong makasama ako. Alam kong hindi ito ang gusto mo. Pero kung bibigyan mo lang sana ako ng pagkakataong ipaliwanag ang panig ko..."

Hindi niya ako pinatapos.

"Don't pretend you're the victim here."

Malamig at matalim ang boses niya.

"Who tied your own sister up and left her in the trunk of a car? She's your own flesh and blood! How desperate do you have to be to do something like that?"

"Hindi ko ginawa iyon," bulong ko habang nararamdaman kong namumuo na naman ang mga luha sa mga mata ko.

"I swear to you, hindi ako ang gumawa niyon. Ni hindi ko nga alam kung sino ka hanggang sa sabihin ng mga magulang ko na ikakasal ako sa iyo."

Mapait siyang natawa.

"Right. Everyone becomes a victim when they're caught in a mess, but when it's time to admit they benefited from what happened, suddenly they're innocent."

"What rewards?" tanong ko.

Hindi ko na kayang itago ang sakit sa boses ko.

"Ang reward ko ba ay ang kamuhian ng lahat ng tao sa bahay na ito? Ang matulog kasama ang isang lalaking akala ay ibang babae ako? Ang tratuhin na parang hindi ako nakikita ng kahit sino?"

Nanginginig na ang boses ko habang patuloy na nakatingin sa kanya.

"Do you really think I enjoy any of this?"

Matalim niyang ibinaba ang baso sa mesa. Malakas ang tunog niyon sa tahimik na silid. Pagkatapos, naglakad siya papunta sa akin.

Hindi naman siya mukhang may balak na saktan ako, pero malamig ang buong pagkatao niya. Wala siyang ipinapakitang kahit kaunting emosyon, na para bang isang estranghero lang ako na wala siyang interes na makilala.

"You're still here, aren't you?" malamig niyang sabi.

"You're wearing my ring. You're using my last name. And you're still living under my roof."

Napatingin ako sa singsing sa daliri ko. Para bang isa iyong paalala ng isang buhay na hindi ko naman pinili.

"I have nowhere else to go," bulong ko habang pilit na pinipigilan ang mga luha ko.

"My family doesn't want me back. Wala akong pera. Wala akong kahit ano."

Tumingin ako sa kanya, umaasang kahit papaano ay makita niya ang katotohanan sa mga mata ko.

"Do you honestly think I'd stay here if I had another choice?"

May kung anong dumaan sa mukha niya. Hindi ko alam kung pagdududa ba iyon o pagkainis lang sa mga sinasabi ko, pero mabilis ding nawala iyon.

"Then stay out of my way for the next month. Don't approach me unless it's absolutely necessary. That's all I ask."

Pagkasabi niya niyon, dumaan siya sa tabi ko at lumabas ng silid.

Napakalakas ng pagsara niya sa pinto kaya napapitlag ako. Dahan-dahan akong naupo sa armchair na malapit sa akin at tinakpan ng mga palad ko ang mga mata ko.

Ayokong umiyak. Hindi rito. Hindi na ulit.

Ano pa bang silbi ng pag-iyak? Hindi naman nito mababago ang kahit ano. Hindi naman nito mapipilit ang mga tao na pakinggan ako o paniwalaan ang sinasabi ko. Kahit kailan, wala namang nagbago dahil sa mga luha ko.

Mula noon, parang naghalo-halo na ang mga araw.

Tahimik. Mabigat. At bawat isa ay may dalang sakit na hindi nakikita sa labas, pero unti-unting umuubos sa akin mula sa loob.

Mas tahimik na ngayon dahil wala na ang mga magulang ni Soren. Dapat sana, nakakagaan iyon ng pakiramdam, pero sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, mas naging mahirap ang lahat.

Wala nang sumisigaw sa akin, pero ganoon pa rin kasakit ang malamig na pakikitungo nila.

Bawat pagbati na hindi sinasagot.

Bawat pagkakataong dumadaan si Soren sa tabi ko nang hindi man lang ako tinitingnan.

Bawat pagkain na mag-isa kong kinakain habang nagpupuyat siya sa trabaho o lumalabas kasama ang mga kaibigan niya.

Lahat ng iyon ay paulit-ulit na nagpapaalala sa akin kung gaano ako kawalang-halaga sa lugar na ito.

Lubos akong nag-iisa.

Isang gabi, halos apat na linggo na mula nang ikasal kami, nagbabasa ako sa kwarto ko nang marinig ko ang boses ni Soren sa hallway. May kausap siya sa telepono.

"Yeah, I'll meet you at the usual place."

May ngiti sa boses niya. Isang totoong ngiti na hindi ko pa kailanman narinig mula sa kanya kapag ako ang kausap niya.

"I need to get out of this house for a while. I'll be there in twenty minutes."

Saglit akong natigilan sa narinig ko.

Masaya siya. O kahit papaano, mas masaya siya kapag hindi ako ang kasama niya.

Narinig kong bumukas ang pinto ng kwarto niya. Maingat akong tumayo at bahagyang binuksan ang sarili kong pinto para sumilip.

Nakikita ko siyang naghahanda para umalis. Naglalagay siya ng cologne at tinitingnan ang sarili sa salamin. Maayos ang kilos niya, at mukhang excited siyang makita ang taong kausap niya sa telepono.

Ibang-iba siya sa lalaking nakikita ko araw-araw sa bahay na ito.

Mas magaan ang ekspresyon niya. Mas buhay ang mga mata niya.

At hindi ako ang dahilan niyon.

Biglang bumukas nang tuluyan ang pinto ng kwarto niya, at nakita niya akong nakatayo roon. Agad na nawala ang masayang ekspresyon sa mukha niya. Napalitan iyon ng malalim na pagkakunot ng noo.

Wala siyang sinabi. Dumaan lang siya sa tabi ko na para bang isa akong muwebles na nakaharang sa daan niya.

"Be safe," mahina kong sabi habang nagsisimula siyang bumaba ng hagdan.

Hindi siya lumingon. Hindi niya ako pinansin. Para bang wala siyang narinig.

Dahan-dahan kong isinara ang pinto ng kwarto ko at sumandal doon. Unti-unti akong dumulas pababa hanggang sa maupo ako sa sahig.

Ito na ang buhay ko. Isang malamig at walang lamang buhay. At pakiramdam ko, unti-unti na akong sinisira nito.

Pero makalipas ang ilang araw, biglang tumunog ang cellphone ko.

Hindi pamilyar ang numerong lumabas sa screen, pero sinagot ko pa rin ang tawag.

"Hello?"

"Hyacinth?"

Boses iyon ni Jamaica. Malambing at inosente gaya ng dati. Parang wala siyang ginawang anumang masama.

"Ano'ng kailangan mo?" tanong ko. Patag ang boses ko, at wala akong balak magkunwaring masaya akong marinig siya.

"Gusto lang sana kitang kumustahin," sabi niya. Halos marinig ko ang ngiti sa boses niya.

"I've been so worried about you. Okay ka lang ba? Maayos ka bang tratuhin ni Soren?"

Napangiti ako nang mapait. Muntik pa akong matawa sa tanong niya.

"Why do you care?"

"Because you're my sister," sagot niya.

At ang pinakamasakit sa lahat, parang totoong-totoo ang sinasabi niya.

"I know we've had our differences, pero hindi ko naman ginustong maging malungkot ka."

Napapikit ako sandali.

Napakagaling niyang magsinungaling. Minsan, kahit ako, nagdududa na rin sa sarili kong mga alaala dahil sa husay niyang magkunwaring inosente. Pero hindi ko pwedeng kalimutan ang lahat ng ginawa niya sa akin.

"Then why did you do it?" mahina kong tanong. "Bakit mo hinayaang ako ang ipalit sa iyo?"

Ilang sandali siyang hindi sumagot. Tahimik lang ang linya, hanggang sa marinig ko muli ang boses niya. At sa pagkakataong ito, wala na ang lambing at kunwaring pag-aalala sa tono niya.

Sa halip, malamig iyon. Napakalamig na parang biglang nanigas ang buong katawan ko.

"Because I didn't want him, Hyacinth."

Natigilan ako.

"Maaaring mayaman si Soren Miranda, pero alam naman ng lahat kung gaano siya kalamig makitungo sa ibang tao. Controlling din siya. Buong buhay ko ay nasa harapan ko pa, at marami pa akong pwedeng gawin."

Huminto siya sandali bago nagpatuloy.

"Why would I tie myself down to someone like that when I could have anyone?"

Hindi ako agad nakasagot.

Kaya pala.

Ayaw niya kay Soren. Hindi niya talaga ito gusto.

Pero sa halip na tumanggi at harapin ang mga magulang namin, hinayaan niyang ako ang pumalit sa kanya.

"So you let them sacrifice me instead of you."

"That was always going to be your role," simpleng sagot niya.

Para bang wala lang sa kanya ang sinabi niya. Para bang wala akong karapatang masaktan.

"You're the backup plan, Hyacinth. You're the one this family can afford to lose without much consequence."

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

"I'm sorry if that hurts your feelings, pero that's the truth."

Bago pa ako makasagot, pinatay na niya ang tawag.

Nakatitig lang ako sa cellphone ko nang matagal. Paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip ko ang mga sinabi niya.

Ikaw ang pwede naming isantabi.

Iyon ang tingin nila sa akin.

Hindi anak na dapat mahalin. Hindi kapatid na dapat protektahan. Hindi isang taong may sariling damdamin at pangarap.

Isa lang akong taong pwedeng isakripisyo kapag kinakailangan.

At ang pinakamasakit, hindi man lang nagdalawang-isip si Jamaica na aminin iyon sa akin.

Nang gabing iyon, hindi ako makatulog. Paulit-ulit kong naiisip ang tawag niya at kung gaano kadali para sa kanya na sabihin na wala akong halaga sa pamilya namin.

Para bang matagal na niyang alam iyon. Para bang buong buhay ko, iyon na talaga ang papel na nakalaan para sa akin.

*

Bandang hatinggabi, nag-vibrate ang cellphone ko. May natanggap akong text mula sa isang hindi kilalang numero.

Nang buksan ko iyon, biglang bumagsak ang sikmura ko.

Larawan iyon ni Soren sa isang bar. Katabi niya ang isang magandang babae, at napakalapit nila sa isa't isa. Nakapatong ang kamay ng babae sa braso niya habang nakangiti siya rito.

Ngiting hindi ko pa kailanman nakita mula nang maging asawa niya ako.

Binuksan ko ang sumunod na larawan. Magkasama silang tumatawa.

May isa pang larawan na nagpapakitang sabay silang umaalis sa bar.

Walang kasamang mensahe ang mga larawan. Wala ring paliwanag kung sino ang nagpadala sa mga iyon o kung bakit niya ginawa iyon.

Mga litrato lang.

Pero sapat na ang mga iyon para maunawaan ko kung ano ang gusto nilang ipakita sa akin.

May gustong ipaalam sa akin ang taong nagpadala ng mga larawan. May gustong ipakita sa akin na kahit sa huwad na pagsasama naming ito, wala pa rin akong halaga.

Kahit legal na asawa ako ni Soren, hindi ibig sabihin niyon na may lugar ako sa buhay niya.

Pinatay ko ang cellphone ko at tumitig sa kisame hanggang sa tuluyang sumikat ang araw. Hindi ako nakatulog. Hindi ko rin alam kung gaano pa katagal ko kayang tiisin ang ganitong buhay.

Ito na ang realidad ko. At hindi ko na alam kung hanggang saan pa ang kaya kong tiisin.

Pero kinabukasan, may kakaibang nangyari.

Tumunog ang cellphone ni Soren habang nasa study room siya at nagtatrabaho. Sinagot niya ang tawag at inilagay iyon sa speaker habang patuloy sa ginagawa niya.

"Soren?"

Boses iyon ni Jamaica.

At mukhang hindi ito okay dahil sa tono ng pananalita nito.

"Soren, please. I need to talk to you."

Napadaan ako sa study room habang papunta sa kusina. Nang marinig ko ang boses niya, agad akong natigilan.

"Jamaica," sagot ni Soren.

Nagbago ang tono ng boses niya. Naging malambing iyon at puno ng pag-aalala.

Isang tono na hindi ko pa kailanman narinig mula sa kanya kapag ako ang kausap niya.

"What's wrong? Are you okay?"

"No," sagot ni Jamaica habang umiiyak. "I'm not okay."

Narinig ko ang pagsinghot niya bago siya nagpatuloy.

"Hindi ko mapigilang isipin ang nangyari. Kung paano sinira ni Hyacinth ang lahat."

Napahigpit ang hawak ko sa gilid ng pader.

"I was supposed to be your wife, Soren. We were supposed to be together. But she took that away from me. She took you away from me."

Napatakip ako sa bibig ko.

Nagsisinungaling siya!

Kahapon lang, malinaw niyang sinabi sa akin na ayaw niya kay Soren. Na ayaw niyang itali ang sarili niya sa isang lalaking tulad nito. Pero ngayon, heto siya, umiiyak at nagpapanggap na isang babaeng nawalan ng lalaking mahal niya.

At si Soren, nakikinig sa kanya na para bang tunay na nasasaktan ang babaeng iyon.

"I know," mahinahon niyang sagot. "I know this isn't what either of us wanted."

Lalo akong nasaktan nang marinig ko ang lambing sa boses niya.

Hindi niya ako kailanman kinausap nang ganoon.

Kahit isang beses.

"I'm so scared," patuloy ni Jamaica, nanginginig ang boses.

"Natatakot akong galit ka sa akin. Natatakot akong hindi na kita kayang harapin pagkatapos ng ginawa niya. I can't... I can't even imagine stepping foot in your home for months, maybe longer."

Saglit siyang humikbi.

"Not while she's there. Not while she's pretending to be me."

"She's not pretending to be you," sagot ni Soren.

Biglang tumigas ang boses niya. Nawala ang lambing na naroon kanina at napalitan iyon ng galit.

"But you're right. What she did was unforgivable."

Napapikit ako.

Gusto kong sumigaw. Gusto kong pumasok sa study room at sabihin sa kanya ang lahat ng narinig ko mula mismo kay Jamaica. Gusto kong ipaalam sa kanya na hindi ito ang unang pagkakataong nagsinungaling ang kapatid ko tungkol sa akin.

Pero alam kong wala ring mangyayari. Nakapagdesisyon na siya kung sino ako sa isip niya.

At kahit anong sabihin ko, hindi na niya ako pakikinggan.

"I have to go," sabi ni Jamaica, na para bang hindi na niya kayang tiisin pa ang sakit na nararamdaman niya.

"This is too painful. Just... please remember that I never wanted this. Siya ang may kagagawan nito, hindi ako."

Pagkatapos, pinatay na niya ang tawag.

Ilang sandali lang ang lumipas, narinig kong malakas na hinampas ni Soren ang kamao niya sa ibabaw ng mesa. May ibinulong siyang hindi ko maintindihan, pero malinaw na malinaw ang galit sa boses niya.

Mabilis akong lumayo bago niya ako mahuling nakikinig. Napakabilis ng tibok ng puso ko, at nasusuka ako sa sobrang sama ng pakiramdam.

Talagang pinaglalaruan ako ni Jamaica.

Sinisigurado niyang mananatiling galit sa akin si Soren. Sinisigurado niyang hindi niya ako bibigyan ng pagkakataong ipaliwanag ang sarili ko.

Habang ako ang nakakulong sa bangungot na ito, siya naman ang patuloy na nagpapanggap na inosenteng biktima.

At ang pinakamasakit, wala akong magawa para pigilan siya.

Nang gabing iyon, nadatnan ako ni Soren sa kusina.

Mas madalas na akong tumambay roon nitong mga nakaraang araw dahil natututo akong mag-bake. Mabait sa akin si Mrs. Chona, ang nakatatandang kusinera sa mansiyon. Hindi niya ako hinuhusgahan tulad ng ibang tao sa bahay. Sa halip, matiyaga niya akong tinuturuan kung paano gumawa ng cookies, cakes, at iba pang pastries.

Sa kusina lang ako nakakaramdam na para bang isa pa rin akong normal na tao.

Sa tuwing nagluluto ako, kahit sandali, nakakalimutan ko ang mga problemang kinakaharap ko.

"What are you doing?" tanong ni Soren mula sa may pintuan.

Napatalon ako sa gulat at muntik nang mabitawan ang mixing bowl na hawak ko.

"I... I was just baking," sagot ko habang pilit na pinapakalma ang sarili ko. "Tinuturuan po ako ni Mrs. Chona."

Matagal niya akong tinitigan.

Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya dahil wala akong mabasa sa ekspresyon ng mukha niya. Pagkatapos, napansin niya ang benda sa kamay ko.

"What happened to your hand?"

Neutral ang tono ng boses niya. Hindi ko alam kung nag-aalala ba siya o nagtatanong lang dahil napansin niya iyon.

"Napaso ako kahapon," mahina kong sagot. "It's fine. Maliit na aksidente lang."

Hindi na siya nagtanong pa. Hindi rin siya nagsabi ng kahit ano. Tumalikod lang siya at umalis.

Naiwan akong nakatayo sa kusina, nakatingin sa pintuan kung saan siya dumaan.

Gaya ng dati, wala na naman siyang pakialam.

Pero kinabukasan, nang bumaba ako sa kusina, nilapitan ako ni Mrs. Chona. May maliit siyang ngiti sa labi habang marahan akong hinihila sa tabi niya.

"Alam mo ba, nag-request si Mr. Miranda ng chocolate cake kagabi?" mahina niyang sabi.

Napatingin ako sa kanya.

"Talaga po?"

Tumango siya.

"Sinabi ko sa kanya na ikaw ang gumawa ng cake. Pagkatapos, pinabalot niya sa akin ang isang piraso para madala niya sa trabaho."

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

"Si... si Soren po? Kinain niya ang cake na ginawa ko?"

"Every crumb," nakangiting sagot ni Mrs. Chona.

"Kinain niya iyon hanggang sa wala nang natira. Tinanong pa nga niya ako kung may iba pa."

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming linggong pakiramdam ko ay hindi ako nakikita ng kahit sino, may kung anong mainit na pakiramdam na unti-unting namuo sa dibdib ko.

Napakaliit na bagay lang naman iyon.

Isang piraso ng cake.

Wala itong gaanong halaga kung ikukumpara sa lahat ng problemang kinakaharap ko. Hindi rin naman nito binago ang pakikitungo ni Soren sa akin o ang katotohanang ayaw niya akong maging asawa.

Pero kahit ganoon, hindi ko maiwasang isipin na baka, kahit isang sandali lang, napansin din niya ako.

Baka nagustuhan niya ang ginawa ko. Baka may kahit kaunting bagay sa akin na hindi niya kinamuhian.

Napakaliit ng pag-asang iyon, pero sapat na para mapasaya ako.

Sa buong araw na iyon, hindi ko mapigilang ngumiti sa tuwing naaalala ko ang sinabi ni Mrs. Chona. At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, gumaan nang kaunti ang pakiramdam ko.

Pero nang gabing iyon, nagbago ang lahat.