Kabanata 2

Hyacinth's POV:

Kinaumagahan…

Nagising ako dahil sa ingay ng mga taong gumagalaw sa paligid. Agad kong hiniling na sana, maglaho na lang ako sa kinatatayuan ko.

Muling bumalik sa isip ko ang lahat ng nangyari kagabi. Bawat alaala ay parang unti-unting dumidiin sa dibdib ko, habang nag-iinit ang mga mata ko dahil sa mga luhang pilit kong pinipigilan.

Nakahiga lang ako nang hindi gumagalaw. Natatakot akong kahit bahagya lang akong kumilos ay tuluyan na akong mabasag, na para bang isa akong salamin na ilang beses nang nabitak at kaunting galaw na lang ay tuluyan nang madudurog.

Masakit ang buong katawan ko sa paraang hindi ko pa nararanasan noon. Pero kahit ganoon kasakit ang nararamdaman ko, wala pa rin iyon kumpara sa matinding kawalan at lungkot na nararamdaman ko sa dibdib ko.

Dahan-dahan kong itinali ang buhok ko at ginawa itong mataas na ponytail. Bahagyang nanginginig ang mga kamay ko habang inaayos iyon.

Gising na si Soren.

Nakatayo siya malapit sa bintana, walang suot na pang-itaas. Tumatama sa likod niya ang liwanag ng araw, na lalong nagpapakita sa maayos at matipunong pangangatawan niya. Para siyang lalaking makikita sa mga magazine, iyong tipong madaling mapansin dahil sa hitsura niya.

May hawak siyang cellphone, at halatang may nababasa siyang hindi niya nagustuhan dahil sa pagkakakunot ng noo niya at paninigas ng mga balikat.

Hindi niya talaga ako nakita kagabi.

Hindi niya ako nakilala sa kabila ng kalasingan niya at ng mga inaasahan niya sa babaeng kasama niya. Buong akala niya, si Jamaica ang katabi niya sa buong magdamag.

Kahit hinahawakan niya ako, kahit sa mga sandaling dapat sana'y pinakamalapit kami sa isa't isa bilang mag-asawa, paulit-ulit pa rin niyang binabanggit ang pangalan ng kapatid ko.

Si Jamaica.

Hindi Hyacinth.

Ako ang babaeng kasama niya, pero ang kapatid ko ang nasa isip niya.

Dahan-dahan kong inilapit ang mga tuhod ko sa dibdib ko at niyakap ang mga iyon. Sinubukan kong paliitin ang sarili ko hangga't maaari, na para bang kung magagawa kong magtago sa sarili kong yakap, hindi na niya ako mapapansin.

Bigla na lang naputol ang katahimikan nang marinig ko ang malakas niyang boses.

"What the hell?"

Napatalon ako sa gulat.

Matalim at malakas ang pagkakasabi niya niyon, dahilan para muling bumilis ang tibok ng puso ko. Mabilis siyang lumingon. Sa unang pagkakataon mula nang magising siya, diretso siyang tumingin sa akin at talagang pinagmasdan ako.

Nakita kong nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Una, naguluhan siya. Pagkatapos, tila may naalala siya. Unti-unting lumitaw ang pagkilala sa mga mata niya, hanggang sa tuluyan itong napalitan ng matinding pagkagulat.

Pero ang sumunod na nakita ko sa mukha niya ay mas masakit kaysa sa lahat.

Pandidiri.

Kasabay ng galit na hindi niya man lang sinubukang itago.

"You..." mabagal niyang sambit habang naglalakad papunta sa kama. Para bang may nagawa akong napakalaking kasalanan na hindi niya kayang patawarin.

"Who are you? And what the hell are you doing in my bed?"

Pinilit kong umayos ng upo kahit masakit ang buong katawan ko. Mahigpit kong hinawakan ang kumot at itinakip iyon sa dibdib ko. Bigla kong naalala na nakita na niya ang lahat kagabi. Na nangyari na ang mga bagay na hindi ko na kayang bawiin.

"Ako... ako si Hyacinth," mahina kong sagot. Halos pabulong lang ang boses ko. "Ang nakatatandang kapatid ni Jamaica."

Inabot ko ang dokumentong nasa maliit na mesa sa tabi ng kama. Nanginginig nang husto ang mga daliri ko kaya muntik ko na itong mabitawan. Iniabot ko iyon sa kanya.

"...And your wife."

Agad niyang inagaw ang papel mula sa kamay ko, na para bang ayaw niyang magtagal ang pagdikit ng mga daliri namin. Mabilis niyang binasa ang nakasulat doon.

Minsan. Dalawang beses. Tatlong beses.

Para bang umaasa siyang magbabago ang nakasulat sa dokumento kapag binasa niya iyon nang paulit-ulit.

Pero hindi nagbago ang kahit ano.

Nakita kong mahigpit na nagngalit ang mga ngipin niya. Paulit-ulit na gumalaw ang panga niya, at kumibot ang isang kalamnan sa gilid nito habang pilit niyang pinipigilan ang galit niya.

"You've got to be kidding me."

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.

"I'm not," sagot ko, bahagyang nabasag ang boses ko.

Gusto kong ipaliwanag ang lahat sa kanya. Gusto kong sabihin kung paano ako binitag ng sarili kong pamilya, kung paano nila ako pinilit na magpakasal, at kung paano nila ako kinaladkad sa sitwasyong hindi ko naman ginusto.

Pero may saysay pa ba iyon? May makikinig ba sa akin?

Sa buong buhay ko, tuwing ako ang nagsasalita at sinusubukang ipaliwanag ang sarili ko, wala namang gustong makinig. Bakit magiging iba ang lalaking ito?

"Where is Jamaica?" matigas niyang tanong.

Malamig ang boses niya, at halatang galit na galit siya.

"What did you do to her?"

Hindi ko pa man naipapaliwanag ang sarili ko, inaakusahan na niya ako. Ni hindi man lang niya naisip na baka may dahilan kung bakit ako ang nasa harap niya ngayon.

Bago pa ako makasagot, may kumatok sa pinto ng kwarto.

"Soren!" tawag ng isang babae mula sa labas. Masigla at excited ang boses nito.

Ang mama niya, si Mrs. Miranda.

Muli akong tiningnan ni Soren. Hindi ko matukoy kung ano ang laman ng mga mata niya, pero wala akong nakitang kahit kaunting awa roon. Pagkatapos, mabilis siyang lumapit sa pinto at padabog na binuksan iyon.

Nakatayo roon sina Mr. at Mrs. Miranda. Pareho silang maayos na nakabihis, na para bang galing sila sa isang photoshoot. Halatang excited ang mga mukha nila, marahil dahil inaasahan nilang makikilala na nila ang bagong manugang nila.

Malamang, ang inaasahan nilang makita ay si Jamaica.

Ang babaeng gusto ng anak nila. Ang babaeng akala nilang pakakasalan nito.

Pero agad na nawala ang saya sa mga mukha nila nang makita nila akong nakaupo sa kama, gusot ang kumot na nakapalibot sa akin, at halos hindi pa natutuyo ang mga luha sa mukha ko.

Siguro, sa paningin nila, malinaw kung ano ang nangyari.

Isa akong babaeng ginamit at itinapon na lang pagkatapos.

Natigilan si Mrs. Miranda. Unti-unting nawala ang ngiti niya hanggang sa napalitan iyon ng pagkakunot ng noo.

"Oh... that's not what I expected to see." Napahinto siya habang nakatingin sa akin, saka muling ibinaling ang tingin sa anak niya. "Soren, who is she?"

"She's Hyacinth," sagot ni Soren.

Hindi niya man lang sinubukang itago ang pandidiri sa boses niya.

"The wrong bride."

Parang sinampal ako ng mga salitang iyon.

The wrong bride. Ang maling asawa.

Para akong isang paketeng naihatid sa maling address. Isang bagay na napunta sa lugar na hindi naman dapat para sa akin. Isang pagkakamaling kailangang itama agad.

Hindi man lang niya ako tinawag na asawa niya. Sa halip, ginawa niya akong isang pagkakamali.

Mabilis na dumaan si Mr. Miranda sa tabi ng anak niya at pumasok sa kwarto. Matalim ang tingin niya sa akin habang sinusuri ako mula ulo hanggang paa.

"Where is Jamaica? What exactly is going on here?"

Dahan-dahan akong tumayo kahit nanghihina ang mga tuhod ko. Mahigpit kong ibinalot sa katawan ko ang kumot habang sinusubukan kong pakalmahin ang sarili ko. Parang may nakabara sa lalamunan ko, pero pinilit ko pa ring magsalita.

"Ako po ang kapatid niya. Nagkaroon po ng... pagbabago sa plano. Natuloy ang kasal, pero ako ang ipinakasal sa kanya."

Hindi ko alam kung paano ko pa maipapaliwanag ang sarili ko nang hindi tuluyang maiyak.

Nagbago ang ekspresyon ni Mrs. Miranda. Mula sa pagkagulat, naging mapaghinala ang tingin niya sa akin. Mariin niyang pinagdikit ang mga labi niya.

"A change of plans?" ulit niya, halatang hindi makapaniwala. "And you went through with it without even informing us? You didn't think to call us and explain what was happening?"

"Hindi ko rin po ginusto ito," desperado kong sagot. Ramdam kong muling namumuo ang mga luha sa mga mata ko. "Pinilit lang po nila ako. Sinubukan kong tumanggi, pero walang nakinig sa akin. I tried to explain, pero..."

"Of course!" putol niya sa sinasabi ko.

Iwinagayway niya ang kamay niyang maayos ang pagkakamanicure, na para bang hindi na niya kayang pakinggan pa ang mga paliwanag ko.

"You expect me to believe that you were forced to marry one of the wealthiest bachelors in the country? That someone had to drag you into a life of luxury against your will? Is that what you're trying to tell us?"

Umiling ako, hindi makapaniwala sa mga naririnig ko.

"Do you think we're idiots?"

"Hindi ko nga po alam kung sino siya hanggang kahapon!" pilit kong paliwanag.

Pero mahina ang boses ko. Sobrang hina kumpara sa galit nilang lahat. Pakiramdam ko, kahit anong sabihin ko, hindi nila ako paniniwalaan.

"You're manipulative," malamig na sabi ni Mr. Miranda.

Muli niya akong tiningnan nang may halatang panghahamak.

"You're nothing but a gold digger who saw an opportunity and took advantage of it."

Pagkatapos, lumingon siya sa anak niya. "Soren, did you know about this arrangement?"

Mapait na natawa si Soren, pero walang saya sa tunog noon. "Does it look like I knew?"

Umiling siya habang nakatingin sa hawak niyang dokumento. "I thought I was marrying Jamaica. I was drunk last night. I was told everything had been arranged and that she was waiting for me. I didn't... I didn't look closely enough."

Bahagyang nagbago ang boses niya sa huling sinabi. May halong pagsisisi at kahihiyan, pero alam kong hindi iyon dahil sa akin.

Hindi siya nagsisisi dahil nasaktan niya ako.

Hindi siya nahihiya dahil hindi niya ako nakilala at paulit-ulit niyang binanggit ang pangalan ng ibang babae habang kasama ako.

Ang ikinahihiya niya ay ang nangyari. Ang katotohanang naloko siya. Ang katotohanang nakasama niya ang babaeng hindi naman niya gusto.

At ang babaeng iyon ay ako.

Tumingin si Mrs. Miranda sa akin bago inilabas ang cellphone niya.

"I'm calling the Juarez family. This is absolutely outrageous. I want an explanation, and I want it now."

"Hindi ko po ito binalak," muli kong sabi. Tuluyan nang nanginig ang boses ko. "Please, kailangan n'yo akong paniwalaan. Wala po akong ginawang masama."

"Save it," malamig na singhal ni Soren.

Nang magtama ang mga mata namin, para akong nakatingin sa isang taong wala man lang pakialam kung buhay ba ako o hindi.

"You played your part perfectly. Congratulations. You got exactly what you wanted."

Napanganga ako sa pagkabigla.

"Sa tingin mo, gusto ko ito?" tanong ko, halos hindi makapaniwala sa paratang niya. "You think I wanted any of this?"

Tiningnan niya ako na para bang isa akong dumi na dumikit sa sapatos niya at gusto na niyang alisin agad.

"Didn't you? You're a nobody from a family that's about to go bankrupt, and suddenly, you're Mrs. Miranda overnight. Tell me, how convenient is that?"

Mapait siyang ngumiti.

"You knew exactly what you were doing. Don't tell me you had nothing to do with this."

May kung anong bagay sa loob ko ang biglang naputol.

Marahil iyon na ang huling maliit na pag-asang pilit kong pinanghahawakan mula pa kagabi. Umaasa pa rin akong baka may isang taong maniwala sa akin. Na baka kahit ang lalaking ito, na ngayon ay asawa ko na sa papel, ay bigyan man lang ako ng pagkakataong ipaliwanag ang sarili ko.

Pero wala. Wala pa rin.

"No," sagot ko.

Nagulat ako sa sarili kong boses. Sa kabila ng lahat, bigla itong naging matatag.

"I didn't do any of this. They locked me in my room. They dragged me around and dressed me up even when I told them I didn't want to! They forced me into a car and brought me here as if I were nothing more than a package they needed to deliver to the right address."

Huminga ako nang malalim, pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala.

"I didn't choose this marriage. My own family wouldn't even listen to me. Nobody cared enough to hear my side of the story until they needed someone to blame. And who did they blame? Me."

Napailing ako habang tumutulo na naman ang mga luha ko.

"That's always how it is. I'm always the one who has to make sacrifices. I'm always the one who has to take the blame."

Sa sandaling iyon, nagsimulang tumunog ang cellphone ni Mrs. Miranda. Agad niyang sinagot ang tawag at inilagay iyon sa speaker.

Ilang segundo lang ang lumipas, narinig ko na ang mga boses ng sarili kong mga magulang.

"Hello? Mrs. Miranda?"

Boses iyon ni Mama. Punong-puno ng pekeng pag-aalala at pagkalito ang tono niya.

Mas magaling pala siyang umarte kaysa sa inaakala ko.

"What is going on?" mariing tanong ni Mrs. Miranda. "Hyacinth is here, not Jamaica. Would you care to explain why?"

"Hyacinth?" gulat na gulat na tanong ni Mama.

Halos maisip ko ang paghawak niya sa dibdib niya habang kunwari'y nagugulat sa narinig.

"Oh my God! We had no idea! We thought Jamaica had gone with you! She's been missing since last night!"

"Missing?" gulat na ulit ni Mr. Miranda habang bahagyang tumataas ang kilay niya.

"Yes!" Agad na sumingit ang boses ni Papa. Mahina at nanginginig iyon, marahil ay sinasamantala pa rin niya ang nangyari sa puso niya para mas paniwalaan ng mga Miranda ang sasabihin niya.

"We thought she was already at your mansion! She left in her car, and we assumed everything had gone according to plan. We had no reason to believe anything was wrong!"

Parang may malamig na tubig na biglang ibinuhos sa buong katawan ko.

Hindi pa pala sila tapos.

May mas malala pa silang kayang gawin.

At bago pa ako makapagsalita, narinig ko ang boses ni Jamaica mula sa cellphone. Nanginginig at tila basag ang boses niya. Bawat salita ay parang pinipilit niyang ilabas habang umiiyak.

"Si Hyacinth po..."

Huminto siya sandali, na para bang hirap na hirap siyang magsalita.

"She's the one who did this to me. She tricked me. She locked me in my room and took my clothes. She even stole my car."

Nanlaki ang mga mata ko.

"What?" mahina kong bulalas.

Pero patuloy lang si Jamaica. "Sabi niya... matagal na raw niyang gusto ang lahat ng mayroon ako. At ngayon, kukunin na rin daw niya ang lahat ng iyon."

Biglang nanlamig ang dugo ko.

Hindi ko napigilan ang mapatawa, pero mapait iyon at halos kumaskas sa lalamunan ko.

"Sinungaling siya! They're all lying!"

Pero walang sinuman ang lumingon sa akin.

Wala ni isa sa kanila ang nagtanong kung bakit ko nasabing nagsisinungaling sila. Lahat sila ay nakatuon lang sa cellphone, nakikinig sa mga kasinungalingang nagmumula sa sarili kong pamilya.

"Please..." muling humagulgol si Jamaica.

Rinig na rinig ko ang pagsinghot niya, na para bang talagang takot na takot siya sa nangyari.

"Pakitingnan na lang po ang CCTV. Iniwan niya akong nakatali sa trunk ng kotse ko. Sobrang natakot ako. Buong gabi akong nandoon, hindi ko alam kung ano ang gagawin ko."

Napapikit ako sa sobrang galit.

Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko. Ang kapatid kong nakaupo lang sa sala kahapon habang hinahayaan akong isakripisyo ng mga magulang namin ay siya pa ngayon ang nagkukunwaring biktima.

"She told me..." patuloy ni Jamaica sa pag-iyak..."na gusto niyang nakawin ang kasal ko. Na mas karapat-dapat daw siyang mapangasawa ni Soren kaysa sa akin."

Natahimik ang buong kwarto.

Napakabigat ng katahimikang iyon, na para bang lahat ay naghihintay sa magiging sagot ko.

Dahan-dahang humarap sa akin si Soren.

Matigas ang tingin niya, at puno iyon ng pagdududa at paninisi.

"Is that true?"

"Hindi!" desperado kong sagot. "I didn't do any of those things! Why would I? I only found out yesterday afternoon that I was going to be married!"

Halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses dahil sa sobrang pagkataranta.

"Please, you have to believe me! Hindi ko siya ikinulong. Hindi ko kinuha ang damit niya. Wala akong kinuha sa kanya!"

Pero kahit anong sabihin ko, nakikita ko sa mga mata ni Soren na wala na siyang balak maniwala sa akin.

Hindi siya naniniwala. Wala sa kanila ang naniniwala.

Muli na naman akong nag-iisa, kahit nasa harap ko ang napakaraming tao.

Itinaas ni Mr. Miranda ang isang kamay para patahimikin ang lahat.

"I won't tolerate this kind of mess in my house," mariin niyang sabi. "You two are getting divorced. We'll have the marriage annulled as soon as possible. Let's bring Jamaica here first and make sure she's safe. After that, we'll deal with this situation."

Halos bumigay ang mga tuhod ko.

Divorce.

Para bang ganoon lang kadali ang lahat. Para bang pwedeng burahin ang nangyari kagabi sa pamamagitan ng isang dokumento at magpatuloy na lang ang lahat na parang walang nangyari.

Pero paano naman ako?

Paano ang mga bagay na nangyari sa akin kagabi? Paano ang sakit na kailangan kong dalhin kahit matapos nilang kanselahin ang kasal?

Paano ang isang bagay na hindi ko na kailanman maibabalik?

Hindi ko alam kung ano ang mas masakit. Ang malaman na gusto na nila akong alisin sa buhay nila, o ang mapagtanto na kahit ang sarili kong asawa ay hindi man lang nagdalawang-isip na ituring akong isang pagkakamali.

Pero bago pa makapagsalita ang sinuman, biglang nagsalita si Soren.

"No."

Napalingon sa kanya ang mga magulang niya.

"What?" sabay na tanong ng dalawa.

"Our marriage is already legal," malamig at kalmadong sabi niya. Para bang pinag-iisipan niya ang lahat mula sa praktikal na pananaw, na para bang negosyo lang ang pinag-uusapan namin at hindi ang buhay ko.

"If we annul it immediately, the media will have a field day. Everyone will be talking about us. Our names will be all over the gossip columns, and the Miranda family's reputation will take a serious hit."

Sandali siyang tumigil, habang gumagalaw ang panga niya.

"We'll stay married for two months. That should be enough time for the public to lose interest in this mess. After that, we'll get a divorce quietly. We'll simply say that our marriage didn't work out. No scandal. No humiliation. No unnecessary attention."

Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko.

Dalawang buwan.

Kailangan kong manatiling asawa ng lalaking ayaw sa akin sa loob ng dalawang buwan dahil ayaw niyang masira ang pangalan niya sa publiko.

Hindi dahil gusto niya akong bigyan ng pagkakataon. Hindi dahil naniniwala siyang wala akong kasalanan. Kundi dahil mas mahalaga sa kanya ang reputasyon ng pamilya niya kaysa sa katotohanan.

Mukhang may gustong sabihin si Mrs. Miranda. Halata sa mukha niya na hindi siya sang-ayon, pero ilang sandali lang ay nagbago ang ekspresyon niya. Nagsimula siyang mag-isip tungkol sa maaaring maging epekto nito sa pangalan at reputasyon ng pamilya nila.

Sa huli, mahigpit niyang pinagdikit ang mga labi niya.

"Fine. Two months."

Malamig ang tono niya nang muling tumingin sa akin.

"But don't even think about touching anything in this house without permission. You will not attend family gatherings or any events involving the Miranda family. I don't want to see you at any of those occasions."

Bahagya siyang yumuko, saka mariing idinugtong ang huling mga salita.

"As far as everyone in this house is concerned, you'll be a ghost. You don't exist here. Do you understand?"

Hindi ako nakasagot. Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong sabihin.

"I can live with that," sagot ni Soren.

Patag ang boses niya, at ni hindi man lang siya tumingin sa akin. Para bang wala ako roon.

Para bang hindi ako ang babaeng nakatayo sa harap nila, nanginginig, umiiyak, at pilit na inuunawa kung paano ko haharapin ang buhay na bigla na lang ipinilit sa akin.

Mariing pinagdiinan ni Mrs. Miranda ang mga labi niya at umiling.

"I can't deal with this right now."

Pagkatapos sabihin iyon, tumalikod siya at lumabas ng kwarto. Sumunod si Mr. Miranda nang walang sinasabi.

Naiwan kaming dalawa ni Soren sa loob ng silid.

Saglit niya akong tiningnan bago siya naglakad papunta sa pinto. Wala akong mabasang kahit ano sa mga mata niya.

Walang awa. Walang pag-aalala.

Walang kahit kaunting interes na malaman kung ano talaga ang nangyari.

Para sa kanya, isa lang akong babaeng hindi niya ginustong pakasalan at isang problemang kailangan niyang tiisin sa loob ng dalawang buwan.

Pagkatapos, lumabas siya at malakas na isinara ang pinto.

Umalingawngaw sa napakalaking kwarto ang tunog niyon, na para bang iyon na ang huling paalala na wala akong kakampi sa lugar na ito.

Nakatayo lang ako roon, nakabalot sa kumot, at tuluyang nag-iisa.

Dahan-dahan kong napagtanto na ito na ang buhay ko ngayon.

Sa susunod na dalawang buwan, kailangan kong manatili sa bahay na ito bilang isang babaeng hindi naman talaga nila ginustong maging bahagi ng pamilya nila.

Ako ang maling bride. Ang asawang hindi ginusto. Ang babaeng walang sinumang gustong piliin.

At sa pagkakataong ito, hindi ko na alam kung paano ko pa muling bubuuin ang sarili ko matapos akong durugin ng mga taong dapat sana'y nagmamahal sa akin.