Kabanata 4

Hyacinth's POV:

Lumipas ang mga araw at naging mga linggo. At kasabay ng paglipas ng panahon, pakiramdam ko, unti-unti na rin akong nawawala.

Hindi ko na binibilang kung gaano na ako katagal sa mansiyon ng mga Miranda. Pare-pareho lang ang nakikita ko araw-araw. Parehong mga pader. Parehong katahimikan. Parehong malamig na pakikitungo sa akin. Walang nagbago sa lugar na ito, maliban sa sarili ko.

Lalo akong naging tahimik. Pakiramdam ko, unti-unti akong lumiliit, na para bang dahan-dahan akong naglalaho hanggang sa tuluyan na lang akong mawala nang walang makakapansin.

Ang tanging nagpasaya sa akin sa mga nakaraang linggo ay ang maliit na pangyayaring iyon tungkol sa chocolate cake. Simula noon, sinikap kong mag-bake ng kung ano-ano kada ilang araw at iniiwan ang mga iyon sa kusina para kay Soren. Hindi niya ako kailanman pinasalamatan. Hindi rin niya kinilala ang pagsisikap ko. Pero palaging tahimik na sinasabi sa akin ni Mrs. Chona na kinakain niya ang mga ginagawa ko.

Nakakaawa talaga ako, ano?

Kumakapit ako sa napakaliit na bagay na iyon, sa simpleng pagkilalang hindi ko man lang direktang natatanggap mula sa kanya. Pero iyon na lang ang mayroon ako.

Nagsimula na rin akong gumugol ng mas maraming oras sa hardin. Tinuruan ako ni Thomas, ang matandang hardinero sa mansiyon, kung paano alagaan ang mga rosas at ang mga halamang ginagamit sa pagluluto. May kakaibang kapayapaan akong nararamdaman sa tuwing hinahawakan ko ang lupa at inaalagaan ang mga halaman. Nakakagaan sa pakiramdam na makita silang unti-unting lumalaki at namumulaklak dahil sa pag-aalaga ko.

Kahit papaano, pakiramdam ko, may silbi pa rin ako.

Matagal-tagal na rin mula nang huli kaming magkaroon ng maayos na pag-uusap ni Soren. Mula pa iyon noong huli kaming nag-usap sa study room, ilang linggo na ang nakalipas.

Gabi-gabi siyang umuuwi nang late. Minsan, nahahanap ko ang sarili kong nakaupo sa living room, nagbabasa ng mga librong mula sa napakalaki niyang personal library habang hinihintay ang pag-uwi niya.

Sinasabi ko sa sarili kong ginagawa ko lang iyon dahil asawa niya ako. Gusto ko lang tiyaking ligtas siyang makakauwi. Pero sa kaibuturan ng puso ko, alam ko ang totoong dahilan.

Nag-iisa ako.

Sobrang nag-iisa.

Isang klase ng kalungkutan na unti-unting dumidiin sa dibdib ko hanggang sa pakiramdam ko, hindi ko na kayang tiisin pa.

Minsan, umuuwi siyang lasing. Minsan naman, malamig lang talaga siya at parang walang pakialam sa anumang bagay. Hindi niya ako tinitingnan. Dadaan lang siya sa harap ko at diretso nang pupunta sa kwarto niya, kadalasan ay may hawak na mamahaling bote ng alak.

Napakagwapo niyang lalaki para unti-unting sirain ang sarili niya sa sobrang pag-inom gabi-gabi.

Pero minsan, naiisip ko kung kasalanan ko ba ang lahat. Baka dahil sa akin kaya siya nagkakaganoon. Baka dahil napilitan siyang pakasalan ako kaya gusto na lang niyang kalimutan ang lahat sa pamamagitan ng alak.

Pero kung iisipin, lasing na rin siya noong gabi ng kasal namin. Kaya marahil, hindi naman lahat ng iyon ay dahil sa akin.

Isang gabi, may nakita na naman akong sulat sa ibabaw ng kitchen counter. Pamilyar ang matalim at madiing sulat-kamay ni Soren.

“Don't touch the wine in the cellar. It's not for you.”

Napatingin ako sa sulat nang ilang sandali.

Isang baso lang naman ng alak ang ininom ko noong gabing nagbabasa ako. Hindi ko akalaing mapapansin niya iyon. Pero mukhang napapansin niya ang lahat.

Lahat, maliban sa akin.

Habang tumatagal, lalo akong nahihirapang tiisin ang pag-iisa. Nagsimula na akong makipag-usap sa sarili ko habang nagsusulat sa journal na ibinigay sa akin ni Mrs. Chona.

Minsan, natatakot ako sa sarili kong ginagawa.

Paano kung tuluyan na akong mabaliw? Paano kung kapag mas tumagal pa ako sa bahay na ito, tuluyan ko nang mawala ang natitira sa pagkatao ko?

Ayokong mangyari iyon. Ayokong dumating ang araw na hindi ko na makilala ang sarili ko.

Pero sa kabila ng lahat, mayroon pa ring maliliit na sandaling nagbibigay sa akin ng pag-asa. Gaya noong gumawa ako ng chocolate cake at talagang kinain iyon ni Soren. O noong napaso ako sa kusina at tinanong niya kung ano ang nangyari, kahit malamig at walang emosyon ang boses niya.

Maliit na bagay lang ang mga iyon, pero hindi ko maiwasang kumapit sa mga alaala.

Baka hindi naman talaga puro bato ang puso niya.

Baka may bahagi pa rin sa kanya na kayang makakita sa akin bilang isang tao, hindi lang bilang isang sinungaling na nagplano raw na agawin ang buhay ng kapatid ko.

Baka may pagkakataon pa akong mapatunayan sa kanya na hindi ako ang babaeng iniisip niya.

Ngayong gabi, nakahiga ako sa kama nang hindi man lang nagpapalit ng damit. Nakatingin lang ako sa kisame habang patuloy na lumilipas ang oras. Lampas hatinggabi na, pero hindi pa rin umuuwi si Soren.

Sumuko na akong hintayin siya sa sofa sa living room. Pagod na pagod ang katawan ko matapos ang isang buong araw na pag-aalaga sa hardin. Medyo marumi pa rin ang mga kamay ko kahit ilang beses ko na iyong kinuskos at hinugasan.

Pumapasok sa bintana ang liwanag ng buwan, na lumilikha ng mahahabang anino sa loob ng kwarto.

Habang nakahiga ako roon, naiisip ko kung ano kaya ang mangyayari kung basta na lang akong mawawala. Kung lalabas ako sa pintuan at hindi na kailanman lilingon pa. Kung makakahanap ako ng lugar sa mundong ito kung saan walang nakakakilala sa pangalan ko o sa kahihiyang pilit kong dinadala.

Pero wala akong pera. Wala akong mga kaibigan. Walang taong nagmamalasakit kung mabuhay man ako o mamatay.

Maging ako mismo, parang wala na ring pakialam sa sarili ko.

Hindi ko namalayang nakatulog na pala ako dahil hindi ko na maalala kung kailan ko ipinikit ang mga mata ko.

Pero hinding-hindi ko makakalimutan kung paano ako nagising.

Biglang bumukas ang pinto ng kwarto ko nang napakalakas. Ang tunog niyon ay parang putok ng baril sa gitna ng katahimikan ng gabi. Napabalikwas ako sa kama, at pakiramdam ko, umakyat sa lalamunan ko ang puso ko sa sobrang gulat.

“Soren?”

Napakurap ako, litong-lito pa at hindi agad maintindihan kung ano ang nangyayari.

Nakatayo siya sa may pintuan, bahagyang pasuray-suray. Halatang lasing na lasing siya. Nakabukas ang kuwelyo ng damit niya, magulo ang buhok, at namumula ang mga mata niyang halos hindi na makatingin nang diretso.

Wala siyang sinabi. Nakatayo lang siya roon habang nakatitig sa akin, mabigat ang paghinga.

“Akala ko hindi ka na uuwi ngayong gabi,” maingat kong sabi habang hinihila pataas ang kumot para takpan ang dibdib ko.

May kung anong kakaiba sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Hindi ko maipaliwanag kung ano iyon, pero may kung anong nagbababala sa akin na may masamang mangyayari.

Pumasok siya sa kwarto at isinara ang pinto sa likuran niya. Nang marinig ko ang pag-click ng kandado, lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Soren...” maingat kong tawag sa kanya. “Are you okay?”

Hindi siya sumagot. Sa halip, naglakad siya papunta sa kama. Mabagal ang mga hakbang niya at hindi pantay ang paglakad niya dahil sa kalasingan, pero determinado siyang lumapit sa akin.

At bago ko pa lubusang maintindihan ang nangyayari, bigla na lang siyang dumagan sa akin. Halos wala na akong oras para mag-isip nang maramdaman kong nakadagan na ang katawan niya sa akin, pinipigilan akong makagalaw sa ibabaw ng kutson.

“Stop! Wait!”

Napasinghap ako, at biglang bumaha ng takot ang buong katawan ko.

“You're drunk. Please, you need to..."

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko dahil bigla niya akong hinalikan.

Magaspang ang halik niya. Walang lambing. Walang kahit katiting na pag-iingat. Marahas ang pagkakahawak niya sa akin, na para bang isa akong bagay na pwede niyang angkinin kahit kailan niya gusto, hindi isang taong may sariling damdamin at kagustuhan.

“Asawa mo ako,” pabulong kong sabi habang nanginginig sa ilalim niya. “Pero please... not like this. Huwag naman sa ganitong paraan.”

Hindi niya ako pinakinggan. O baka wala lang talaga siyang pakialam sa sinasabi ko.

Sinubukan kong itulak siya palayo, pero mas malakas siya kaysa sa akin. Kahit anong pagpupumiglas ko, hindi ko siya kayang alisin sa ibabaw ko.

Matapang ang amoy ng alak na nagmumula sa kanya, at sa sandaling iyon, may isang bagay akong napagtanto na lalong nagpalamig sa buong katawan ko.

Hindi niya talaga ako nakikita. Hindi sa paraang dapat makita ng isang lalaki ang sarili niyang asawa.

Nawawala siya sa sarili niyang mundo, nilalamon ng kung anumang galit at sakit na dinadala niya ngayong gabi. At ako ang napagdiskitahan niya.

“Please...” muli kong pakiusap habang nagsisimulang tumulo ang mga luha sa mga mata ko. “Soren, please stop.”

Pero hindi siya tumigil. Sa huli, tumigil na rin ako sa pagpupumiglas.

Hindi dahil gusto ko ang nangyayari. Hindi dahil pumayag ako.

Kundi dahil sa sandaling iyon, may isang bagay akong napagtanto na tuluyang dumurog sa natitira kong pag-asa.

Hindi niya ako nakikita. Kahit kailan, hindi niya ako nakita. At marahil, hindi niya ako kailanman makikita.

Hindi ako isang taong may damdamin sa paningin niya. Isa lang akong katawang pwede niyang gamitin para ilabas ang galit, sama ng loob, at lahat ng iba pang nararamdaman niya. Isa lang akong anino ng babaeng tunay niyang gusto.

Isang pagkakamaling napilitan siyang tanggapin. Isang parusang kailangan niyang tiisin.

Hindi man lang niya ako kayang tratuhin bilang isang taong may karapatang magsabi ng hindi. Para sa kanya, wala akong halaga.

Wala ako.

Habang ginagawa niya ang gusto niya nang hindi pinapansin ang mga pakiusap ko, patuloy na dumadaloy ang mga luha ko papunta sa buhok ko.

Pagkatapos, narinig kong may ibinulong siya sa may leeg ko.

“Akala ko ba ito ang gusto mo?”

Garalgal ang boses niya dahil sa kalasingan, at may pait sa bawat salitang binibitawan niya.

“You're my wife, aren't you? I can do whatever I want with you.”

Bahagya siyang huminto bago muling nagsalita.

“Isn't that what you planned? To become Mrs. Miranda? To get access to everything I have?”

Parang mas malalim pa sa anumang pisikal na sakit ang tama ng mga salitang iyon.

Hindi sapat sa kanya na kamuhian ako. Kailangan din niyang iparamdam sa akin na wala akong karapatang magreklamo, na dahil asawa niya ako, wala na akong sariling desisyon tungkol sa katawan ko.

“That's what she said,” patuloy niya.

At kahit lasing na lasing siya, naririnig ko pa rin ang sakit sa boses niya.

“Jamaica told me you'd do anything to keep your position. That you'd manipulate people, lie to them, and play the victim whenever it suited you.”

Napapikit ako nang mariin.

“At alam mo kung ano? Tama siya. Ganoon ka nga, gaya ng sinabi niya.”

Si Jamaica.

Maging sa sandaling ito, naroon pa rin ang anino ng kapatid ko.

Patuloy niyang nilalason ang lahat, pati ang mga sandaling hindi ko na nga alam kung paano ko pa kakayaning tiisin. Kahit wala siya sa kwartong ito, para bang naririnig ko pa rin ang boses niya. Para bang naroon siya sa pagitan naming dalawa, patuloy na sinisira ang anumang pagkakataon kong mapatunayan ang sarili ko.

“Hindi ko...” mahina kong bulong.

Pero halos wala nang lakas ang boses ko. Napakaliit nito, napakabasag, na para bang hindi na kayang ilabas ng bibig ko ang mga salitang gusto kong sabihin.

At wala ring saysay ang mga iyon. Hindi siya nakikinig. Kahit kailan, hindi naman siya nakinig.

Nang matapos siya, gumulong siya palayo sa akin at halos agad na nakatulog. Inihagis niya ang isang braso sa ibabaw ng mukha niya habang mabigat at malalim ang paghinga.

Nakahiga lang ako roon nang ilang sandali, hindi gumagalaw. Pakiramdam ko, hindi na sa akin ang sarili kong katawan. Para bang tuluyan na akong nakahiwalay rito at pinagmamasdan ko na lang ang lahat mula sa malayong lugar.

Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag ang nararamdaman ko. Ang alam ko lang, wala na akong maramdaman kundi ang matinding kawalan sa loob ko.

Makalipas ang ilang sandali, maingat akong bumangon. Nanginginig nang husto ang mga tuhod ko kaya halos hindi ako makatayo nang maayos. Kumuha ako ng robe at isinuot iyon sa nanginginig kong katawan bago naglakad papunta sa banyo.

Parang wala na sa sarili ang mga kilos ko. Hindi ko na kailangang isipin ang bawat hakbang dahil kusang gumagalaw ang katawan ko, kahit ang isip ko ay tila naiwan sa kama.

Hindi ko planong umiyak. Ilang linggo ko nang sinasabi sa sarili kong tapos na akong umiyak sa bahay na ito. Pero nang makita ko ang sarili ko sa salamin, bigla akong natigilan.

Parang nakalimutan kong huminga.

Hindi literal, pero ganoon ang pakiramdam ko. Para bang sa sandaling iyon, may kung anong tuluyang nawala sa akin.

May marka ng halik sa leeg ko. May mga tuyong bakas ng luha sa pisngi ko.

May pasa nang nagsisimulang lumitaw sa braso ko kung saan ako mahigpit na hinawakan ni Soren.

At ang mga mata ko...

Wala nang buhay ang mga iyon.

Walang sigla. Walang liwanag. Para bang wala nang natitirang emosyon sa likod ng mga ito.

Hindi ko na makilala ang babaeng nakatingin sa akin mula sa salamin.

At doon ako tuluyang umiyak. Umiyak ako para sa babaeng iyon. Para kay Hyacinth, na minsan ay nangarap ding mahalin.

Para sa Hyacinth na minsang umasa na balang araw, may isang taong pipili sa kanya dahil gusto siya nito, hindi dahil kailangan siya o dahil may mapapala ito sa kanya.

Para sa babaeng naniwalang kung magiging mabait lang siya, kung magsisikap siya nang sapat, kung gagawin niya ang lahat para sa ibang tao, baka sa wakas ay magkaroon din siya ng halaga sa buhay ng isang tao.

Pero wala na ang babaeng iyon. Hindi ko na alam kung may natitira pa ba sa kanya.

Ang anumang natira sa pagkatao ko ay parang tuluyan nang namatay ngayong gabi.

Dahan-dahan akong dumulas pababa hanggang sa maupo ako sa sahig ng banyo. Niyakap ko ang mga tuhod ko sa dibdib ko habang tahimik na humahagulgol. Pinipigilan kong lumakas ang pag-iyak ko dahil ayokong magising si Soren.

Ayokong makita ko ang pandidiri sa mga mata niya kapag nagising siya at naalala ang ginawa niya.

Pero kung kilala ko siya, malamang ay hindi niya man lang iyon maaalala.

At kung sakaling maalala niya...

Wala rin siyang pakialam.

Lumipas ang ilang oras. O baka ilang minuto lang. Hindi ko na alam.

Hindi na totoo ang pakiramdam ng oras. Para bang tumigil na ang mundo sa pag-ikot, at ako na lang ang naiwan sa isang lugar kung saan walang liwanag at walang pag-asang makalabas.

Sa huli, tumigil din ang mga luha ko. Hindi dahil gumaan na ang pakiramdam ko. Kundi dahil wala na akong maramdaman.

Wala na akong lakas para umiyak pa.

Muli kong tiningnan ang sarili ko sa salamin. Tinitigan ko ang mga pasa, ang ekspresyon ng mukha kong puno ng sakit, at ang babaeng ilang linggo nang unti-unting namamatay sa loob ng bahay na ito.

At sa sandaling iyon, nagdesisyon ako.

Bago pa sumikat ang araw, nakapagbihis na ako. Maingat at tahimik akong kumilos habang kumukuha ng maliit na bag mula sa aparador. Hindi ako nagdala ng maraming gamit. Ilang pares lang ng damit, ang ID ko, passport, at ang kaunting perang naitabi ko mula sa allowance para sa personal expenses na ibinibigay sa akin ng assistant ni Soren.

Kinuha ko rin ang wallet niya na naiwan sa ibabaw ng dresser.

Alam kong mali iyon. Pero may utang siya sa akin.

May utang silang lahat sa akin para sa mga bagay na kinuha nila, para sa lahat ng sakit na ipinadama nila sa akin, at para sa mga bagay na hindi ko na kailanman maibabalik.

Kinuha ko ang lahat ng cash na nasa loob ng wallet. Ilan daang libo ang laman nito.

Pagkatapos, iniwan ko ang wallet sa kinalalagyan nito.

Dahan-dahan akong bumaba sa marmol na hagdan nang nakayapak, bitbit ang maliit kong bag.

Napakatahimik ng buong mansiyon.

Walang gising. Wala pang mga katulong na dumarating dahil hindi pa naman sila papasok nang hindi bababa sa isang oras.

Tahimik ang lahat.

Payapa pa nga sana ang pakiramdam ng lugar kung hindi mo alam ang mga bangungot na nakatago sa likod ng magagandang pader nito.

Huminto ako sa may mesa malapit sa entrada at napatingin sa kamay ko. Kumikinang ang singsing sa daliri ko dahil sa maagang liwanag ng umaga.

Ang singsing na minsan kong inakalang simbolo ng isang bagong simula.

Ang singsing na naging paalala lang pala ng isang kasal na hindi ko ginusto at ng isang lalaking hindi kailanman naghangad na maging asawa ko ako.

Dahan-dahan ko itong hinubad at inilapag sa makintab na ibabaw ng mesa. Mahina ang tunog nang tumama iyon sa kahoy, pero sa sobrang katahimikan ng foyer, para bang umalingawngaw iyon sa buong mansiyon.

Hindi karapat-dapat na sumama sa akin ang singsing na iyon.

At hindi ko rin kailangang isuot pa ang isang bagay na nagpapaalala sa akin kung gaano ako hindi kagusto rito.

Pagkatapos, naglakad ako papunta sa pangunahing pinto.

Bahagyang nanginginig ang kamay ko nang hawakan ko ang doorknob. Dahan-dahan ko itong pinihit.

Madali itong bumukas.

Walang alarmang tumunog. Walang kandadong pumigil sa akin na lumabas.

Pwede na talaga akong umalis. Pwede akong lumabas ng bahay na ito at hindi na kailangang bumalik pa.

Kaya ginawa ko iyon.

Lumabas ako sa malamig na hangin ng umaga at marahang isinara ang pinto sa likuran ko. Pagkatapos, nagsimula akong maglakad sa mahaba at malawak na driveway ng mansiyon.

Walang pumigil sa akin. Walang humabol. Walang tumawag sa pangalan ko.

At doon ko tuluyang naunawaan ang katotohanan. Talagang hindi nila ako gusto rito. Hindi bilang asawa. Hindi bilang anak.

Hindi man lang bilang isang taong may sariling damdamin at karapatang mabuhay nang may dignidad.

Isa lang akong pagkakamaling masaya na silang kalimutan.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Wala akong malinaw na plano. Hindi ko alam kung saan ako matutulog o kung paano ako magsisimula ulit.

Ang alam ko lang, hindi na ako pwedeng manatili roon.

Kung magtatagal pa ako nang kahit isang araw sa mansiyong iyon, baka tuluyan na akong mawala. Baka wala nang matira sa akin, kahit ang pinakamaliit na bahagi ng pagkatao ko.

Kaya nagpatuloy lang ako sa paglalakad. Hakbang pagkatapos ng hakbang. Hindi ako tumigil... at hindi ako lumingon.