Surrogate for My Sister's Billionaire Husband

“Sir, hindi po kasama sa approved proposal ang Italian marble tiles.” Pinanatiling kalmado ni Mireya Sarmiento ang boses kahit halos isang oras na silang paikot-ikot sa parehong problema.

Nasa conference room sila ng isang upscale hotel sa Makati para sa final presentation ng renovation project ng client nila. Two weeks nilang inayos ang design, materials, at budget, pero ngayon lang binanggit ng project manager na gusto nitong palitan ang halos kalahati ng approved materials.

“The client wants something more luxurious,” sagot ng lalaki.

“We can do that, pero kailangan nating baguhin ang budget. Hindi puwedeng same price kung imported materials na ang gagamitin.”

Napansin ni Mireya ang tingin ng senior designer na katabi niya.

Huwag masyadong kontrahin ang client. Alam niya ito, oo, pero hindi rin siya magician.

Ngumiti siya. “I'll prepare two revised proposals. One within the approved budget, then another using the materials the client requested.”

“Better.”

Tumango si Mireya at isinara ang folder sa harap niya.

Pagkatapos ng meeting, mabilis niyang inayos ang laptop at papers niya. Gusto na niyang makabalik sa office bago pa may maisip na panibagong request ang client.

Paglabas niya ng conference room, saka niya nakita ang anim na missed calls mula sa mama niya. Agad siyang tumawag. “Mama?”

“Mireya, tumawag ulit 'yong bank.”

Napabagal ang lakad niya. “Akala ko hanggang next month pa tayo?”

“May final notice na raw. Kapag hindi tayo nakapagbigay kahit partial payment, baka kailangan na nating ibenta ang property.”

Napatigil siya sa hallway.

Ang maliit na commercial property ng mama niya sa Parañaque ang pinakamalaking naipundar nito sa loob ng maraming taon. Apat lang ang commercial units, pero sapat ang renta para magkaroon silang mag-ina ng komportableng buhay.

Hindi sila mahirap. Hindi rin sila mayaman. Maayos lang. Hanggang sa nagtiwala ang mama niya sa maling tao.

Ginamit ang property bilang collateral para sa negosyong pinasok nito kasama ang isang business partner. Nang bumagsak ang negosyo at biglang mawala ang lalaki kasama ang malaking bahagi ng perang hiniram nila, naiwan sa mama niya ang obligasyon.

More than six million pesos.

“Mireya, baka mas mabuting ibenta na lang natin habang may matitira pa sa atin.”

“No.”

“Anak—”

“Hindi natin ibebenta.”

“Hindi mo kailangang akuin lahat.”

Napapikit siya. “I know. Pero huwag ka munang pipirma ng kahit ano, okay? Give me a little more time.”

“May paraan ka ba?”

Hindi agad siya nakasagot. “I'm working on it.”

Pagkababa ng tawag, ilang segundo siyang nanatiling nakatayo. Saka niya napansin ang email notification sa cellphone niya.

CONFIDENTIAL FERTILITY PROGRAM.

Ilang araw na niyang iniiwasang buksan iyon.

Huminga siya nang malalim at nagsimulang maglakad habang binabasa ang email. Hindi niya namalayang mali pala ang hallway na napasukan niya.

“You're not supposed to be here.”

Napatingala siya.

May lalaking nakatayo ilang hakbang mula sa kanya. Dark suit. Matangkad. Malapad ang balikat. Maayos ang buhok at mukhang masyadong seryoso para sa oras ng araw.

Hindi siya mukhang hotel employee. Pero kung makatingin sa kanya ay parang personal nitong pag-aari ang buong floor. “Excuse me?”

“This area is private.”

Doon niya napansin ang maliit na signage sa pader.

RESTRICTED ACCESS.

Napatingin siya ulit sa lalaki.

“Okay. My mistake.”

Tatalikod na sana siya nang magsalita ulit ito. “The public elevators are on the other side.”

Napalingon siya. “I know where the elevators are.”

“Apparently not.”

Napakunot ang noo niya. Pagod siya. May anim na milyong problemang nakapatong sa utak niya at wala talaga siyang pasensiya para sa isang estrangherong mukhang hindi sanay na may sumasagot dito. “Do you always talk to strangers like they're incompetent?”

Bahagyang tumaas ang kilay nito. “Only when they walk into restricted areas while staring at their phones.”

Napatingin siya sa cellphone niya. “And do you always monitor hotel hallways for a living?”

“Sometimes.”

Hindi niya malaman kung seryoso ba ito. “Good for you.”

Nilampasan niya ang lalaki.

“Mireya.”

Agad siyang napalingon. For one stupid second, kinabahan siya. “How do you know my—”

Saka niya nakita ang visitor ID na nakasabit sa leeg niya.

SARMIENTO.

May bahagyang amusement sa mga mata ng lalaki. “Next time, look where you're going.”

“Next time, try saying, ‘Ma'am, private area po ito.’ Mas polite.”

Bahagyang gumalaw ang gilid ng labi nito. “Noted.”

Hindi na siya sumagot.

Pagdating sa café sa lobby, umorder siya ng iced coffee at umupo sa sulok. Saka niya tuluyang binasa ang email. She had been shortlisted.

Tatlong buwan na mula nang mag-apply siya sa confidential gestational surrogacy program.

Noong una niyang nakita ang advertisement, curiosity lang iyon. Malaki ang compensation, pero hindi naman siya seryosong naghahanap ng ganoong arrangement.

Then the bank started calling. Lumaki ang penalties. Unti-unting nauubos ang options nila.

Tinapos niya ang application. Ngayon, nasa harap niya ang dahilan kung bakit.

MAXIMUM TOTAL COMPENSATION: ₱10,000,000.

Matagal na nakatitig si Mireya sa screen.

Ten million.

Sapat para bayaran ang utang. Sapat para hindi ibenta ng mama niya ang property. Sapat para mawala ang problemang ilang buwan nang gumigising sa kanya sa madaling-araw.

Pero hindi iyon libreng pera. Siyam na buwan niyang dadalhin ang anak ng ibang tao.

Gestational surrogacy.

Hindi kanya ang egg. Wala siyang magiging genetic connection sa bata, pero katawan pa rin niya ang daraan sa pregnancy.

Tinawagan niya ang coordinator.

“Ms. Sarmiento, we were hoping you'd call.”

“Kapag pumunta ako sa final interview, hindi ibig sabihin no'n na pumapayag na ako?”

“Of course not. You can still withdraw before signing. It’ll be tomorrow afternoon.”

Napatingin ulit siya sa halaga. “Send me the address.”

Kinabukasan, halos umatras siya nang tatlong beses. Pero tuwing pumapasok sa isip niya ang mama niya, bumabalik ang dahilan kung bakit siya naroon.

Nasa isang discreet medical building sa BGC ang fertility clinic. Walang malaking signage sa labas at tahimik ang buong floor.

Isang babaeng nagpakilalang Andrea ang sumalubong sa kanya. “Nervous?”

“A little.”

“Normal lang 'yan. Remember, wala ka pang obligation hanggang wala kang pinipirmahan.” Ngumiti naman si Andrea. “The intended father is. He requested to participate personally.”

Napakunot ang noo ni Mireya. “Normal ba 'yon?”

“Some parents want to be involved in the selection.”

Hindi niya alam kung mas gumaan o mas bumigat ang pakiramdam niya.

Huminto sila sa isang consultation room.

Binuksan ni Andrea ang p***o. “Sir, Ms. Sarmiento is here.”

Pumasok si Mireya ngunit kaagad siyang napatigil.

Nakatayo sa tabi ng bintana ang lalaking nakasagutan niya kahapon sa hotel. Parehong dark suit, controlled expression, pero ngayon, may isang bagay na agad niyang napansin.

Hindi ito nagulat. “Ikaw?” Nanatili ang tingin nito sa kanya.

Hindi katulad ng isang lalaking aksidenteng nakasalubong ulit ang babaeng nakaaway nito kahapon. Parang alam nitong darating siya. Parang hinihintay siya nito.

“What exactly is going on?”

Lumapit ang lalaki sa mesa. “So you're Mireya Sarmiento.”

Nanikip ang mga mata niya dahil bigla niyang naalala ang tingin nito sa kanya kahapon. Hindi pala simpleng curiosity iyon, at sa unang pagkakataon, pumasok sa isip ni Mireya ang isang tanong na hindi niya alam na kailangan pala niyang itanong.

How much did this man already know about her?