Chapter Six: Another accusations

Mabilis na nabitawan ni Claire ang braso ni Veena nang marinig ang galit na boses ni Manson na bigla na lang lumitaw kung saan. Namumutla ang mukha na nilingon niya ito at kinabahan baka kung ano ang isipin ni Manson sa kanya.

“Manson…” Mahina pa sa boses ng daga ang boses na bulong niya sa pangalan ng asawa. Naisara niya ang nakaawang na labi dahil sa galit na nakikita sa mukha nito. “Hindi naman ako–”

“Manson!” putol ni Veena sa iba pa niyang sasabihin at kaagad itong lumapit kay Manson saka nangunyapit sa braso nito. “Help me…” Nanghihinang anas nito pero dahil magkalapit lang sila ay narinig iyon ni Claire.

Tumaas ang kilay ni Claire at napabuga ng iritadong hininga nang makita ang inakto nito. Lalo pa siyang hindi makapaniwala nang nginisihan siya ni Veena pero nang tumingin ito kay Manson ay parang kawawa pa sa isang alipin ang hitsura nito. Labis ang pagpigil ni Claire sa inis upang hindi ito sunggaban at sampalin.

“Ano’ng nangyari sa ‘yo, Claire? Bakit mo sinasaktan si Veena?” Madilim ang mukha na akusa sa kanya ni Manson. Bakas na bakas ang galit sa mukha nito at anumang oras ay handang saktan si Claire. “Hindi mo ba alam kung gaano kahina ang katawan niya tapos pagbubuhatan mo pa ng kamay?”

Dumarami na ang tao sa restaurant lalo pa at lunchtime, breaktime ng mga empleyado sa mga kalapit na building. Pinagtitinginan sila at hindi kaya ni Claire ang klase ng tingin ng mga ito sa kanya dahil sa sinabi ni Manson. It looks like she was bullying a weak Veena.

“Asawa mo ako pero siya ang kinakampihan mo? Ganoon ka na kadesperado at hindi ka na makapaghintay na ma-divorce ang kasal natin at naglalandian na kayo?” Nanggigigil na aniya. Namasa ang kanyang mata dahil sa muling pagkirot ng sakit sa dibdib niya pero ayaw niyang magpakita ng kahinaan kaya pilit niyang nilabanan ang luha.

“Our marriage is ruined. Umalis ka na, Claire. Bago pa ako may masamang magawa sa ‘yo.”

“Manson, hayaan mo na si Claire. Huwag mo siyang pagalitan. Baka hindi lang kayang dalhin ng emosyon niya ang katotohanang malapit na kayong maghiwalay.” Umayos ng tayo si Veena pero suportado pa rin ito ni Manson. “Kaya ko naman ang sarili ko, hindi ako nasaktan.”

Halos magsuka ng dugo si Claire sa labis na pagpigil ng galit dahil sa inaakto ni Veena. Kung sasali ito sa Oscars, siguradong magwawagi ito. Marahas siyang napailing at nagpakawala ng mahinang tawa. Oo, nasasaktan siya pero hindi iyon dahilan para magpakababaw at magsinungaling para lang makuha ang atensyon ni Manson. Hindi na siya nagsalita at marahas na tinalikuran ang dalawa. Forget about lunch. Nawala na ang gutom niya at nabusog siya ng inis.

Pagkaalis niya ay dumating si Meesha, ang kapatid ni Manson. Ang totoo ay kanina pa ito nagmamasid pero hindi lumapit dahil alam niyang mapapagalitan lang siya ng kanyang kuya pero hindi niya matiis ang kaipokritohan nito at nagpapaloko sa kasinungalingan ni Veena.

“Kuya, naman! Bakit mo pinaalis si Ate Claire ng ganun-ganon lang? Bakit mo siya pinagalitan ng hindi mo naman alam kung ano ang totoong nangyari?” Nakapameywang na tanong niya sa kanyang kapatid.

Nasa loob pa rin sila ng restaurant pero nakaupo na ang dalawa at si Meesha ay nakatayo habang naghihintay ng kasagutan ng kanyang kapatid. Hindi man lang niya binigyan ng tingin si Veena.

“Tama ka, Meesha. Sabi ko nga kay Manson ay napakabait ni Clare para manakit. Ayos lang naman ako at walang nang–”

“Puwede ba manahimik ka? Hindi kita tinatanong!” Meesha rudely cut off Veena’s words disregarding his brother’s look of dissappoval. “Kung hindi ka sana bumalik masaya pa ring nagsasama si Claire at ang kuya ko!” pagpapatuloy pa ni Meesha.

“Meesha!” Mabilis na tumayo si Manson upang pigilan ang kapatid pero mabilis itong napigilan ni Veena at nawalan ito ng balanse kaya bahagya itong nabuwal at napayakap ang katawan kay Veena.

Iyon ang tagpong naabutan ni Claire nang bumalik siya sa restaurant dahil nagpadala sa kanya ng mensahe si Meesha na nandoon nga raw ito at may ibibigay sa kanya. Ang buong akala niya ay nakaalis na sina Veena at Manson pero hindi niya akalain na maaabutan pa rin niya ang mga ito. Higit sa lahat sa ganitong sitwasyon. Mapakla siyang napangiti at muling tumalikod nang hindi na kinatagpo si Meesha. Hindi na niya kayang pigilang pumatak ang luha hinayaan niya iyon hanggang makasakay siya sa taxi at kahit hanggang makarating sa bahay ng ina ay luhaan siyang nagmukmok sa kuwarto. Plano niyang bumalik sa botique mamayang gabi upang isubsob sa trabaho ang nadudurog na puso.

Samantala ay mabilis na lumayo si Manson kay Veena. “Did I hurt you?” Inalalayan niya itong makatayo saka pinandilatan si Meesha. “Umuwi ka na, Meesha. Ikaw ang mananagot sa akin mamaya kapg hindi ka pa tumigil.”

“Huwag! Huwag mong pagalitan ang kapatid mo, Manson. Walang kasalanan si Meesha rito. Ako ang dapat na sisihin. Kung hindi sana ako lumayo…”

“Shhh… Tama na, Veena. Walang sisihan, okay?”

Napaismid si Meesha habang nagmamasid. Kung si Claire ay halos masuka ng dugo dahil sa kaplastikan ni Veena, siya naman ay gustong himatayin dahil hindio niya kayang sikmurain ang ugali ng babaeng kaharap.

“Enough, Veena. Hindi ko kailangan ng peke mong simpatiya,” asik niya na muling umani ng sama ng tingin mula kay Manson.

“Meesha!” bulyaw sa kanya ng kapatid. “Umuwi ka na kung ayaw mong ipadampot kita sa mga bodyguards mo!”

“Sige, kuya. Ipagpatuloy mo ‘yang kaipokritohan mo at magpalamon ka sa kasinungalingan ng babaeng ‘yan!” Nagpapadyak na umalis ng restaurant si Meesha pero imbis na umuwi tulad ng sinabi ng kanyang kuya ay dumiretso siya sa bahay ng ina ni Claire.

“Hayaan mo na ang kapatid mo, Manson. Alam kong galit pa siya sa akin kaya niya nasabi iyon. Huwag kang mag-alala dahil habang pinoproseso mo ang divorce niyo ni Claire, susubukan ko namang paamuin siya.”

“Hmm…” tanging sagot ni Manson. Ang totoo ay ukupado ang isip niya ni Claire. Kung gaano ito nasaktan kanina dahil sa pagsuway niya. Hindi niya alam kung tama ba ang nababasa niya sa mukha nito na tila may pakialam pa rin ito sa kanya. Tahimik siyang umiling. Nah! Sigurado akong mas importante sa kanya ang Lucas na ‘yon keysa sa akin!