LOGINTSISMOSO MAN ANG labas sa kausap, gusto pa rin ni Nicolas malaman ang bagay na gaya nito ngayon. Hindi lang para sa kanya kundi para na rin sa kaalaman ng kaibigan niyang parang estatwa lang na nakatayo sa kanyang tabi sa oras na ito.“Well, there are some opinions, but they won't have a big impact.” makatotohanang sagot ng General Manager, hindi nagduda na kumukuha lang ng impormasyon ang lalaking kaharap niya. “When the company has good projects, the other shareholders naturally want to assign their own people to them. Alam kong alam mo ‘yun, Mr. Villalobos. However, Mr. Lombardi rarely arranges these personally. We can't expect others to object as soon as he assigns his own people to take over a part of the work, can we?” tanong pa nito na tila kinukuha ang opinyon ng kausap, “Besides, their families are indeed quite capable and follow the rules, so the overall impact is not significant. Deserve naman nila ang project na ito.”Hindi na nagkomento pa si Nicolas. Sapat na ang nalaman
IN OTHER WORDS, hindi pwedeng makialam ang ina o kung sinuman sa kanilang pamilya sa magiging desisyon niya.“Leon, binabalaan kita…”Mula nang hawakan ng lalaki ang Lombardi Enterprises, mas gumanda nang gumanda ang takbo ng company sa mga nakaraang taon. Over the years, the company's major shareholders and core management have all clearly understood that following Leon’s ideas for development will generally prevent them from making mistakes. If she were to take action against Leon, the other shareholders of the company would likely be the first to object. In other words, the Enterprises can no longer function without Leon. Iyon ang hinuha ng Ginang na pinagmamalaki ngayon ng kanyang anak sa kanila.It is not that Leon cannot do without the company. Using it as a threat is completely ineffective against him. Threatened with family ties? Hindi rin effective. Wala ng anu pa mang magpapanginig ng laman ni Leon sa mga sandaling iyon.As Leon said, his marriage to Gailyn back then was al
NANG MARINIG NAMAN ni Gail ang tawag ng anak, nagkukumahog na siyang humakbang palapit sa kanila. The three of them, along with the other parents, took a group photo. The teacher also took photos of each family. This concludes the parent-child activity at Jaxon’s school. Just as Gail was about to leave, Leon went over and took his coat back. Kinuha niya ang atensyon ng asawang sa mga sandaling iyon ay parang hindi siya nito nakikita kahit nasa mismong harapan pa siya. “Saan mo gustong kumain?”Luminga pa si Gail sa paligid upang tingnan kung siya ba ang kinakausap ng asawa o ang anak nila nang marinig ang boses ni Leon. Agaw-eksenang itinaas ni Jaxon ang isang kamay bago magawang makapag-react ni Gail sa tanong nito. “Dad, I want to eat barbecue, the kind we ate last time.” maligayang turan ng batang kumikinang ang matang nakatingala.Bahagyang pinisil ni Leon ang pisngi ng anak. Nginitian ito upang sagutin ang kanyang suggestion na hindi maaari.“Hindi pwede, anak. The last place w
NOW, WHETHER HE was taught at school or Leon who taught him, Jaxon was very skilled at dribbling the ball at the start of the game. Napaawang na ang bibig ni Gail habang pinapanood ang mag-ama. Manghang-mangha ang kanyang mga mata sa kakayahan ng anak na noon lang niya nasilayan. “Gosh, ang anak ko ba talagang si Jaxon siya? Ibang bata na yata ang pinapalaki namin ni Leon ah!” hindi maligilan ni Gail sabihin, nilingon siya tuloy ng iba.When Leon pulled the ball back, his rhythm was perfectly coordinated with Jaxon. So they completed the first round of the game very smoothly. The return trip went much more smoothly. Leon and Jax played very well. Right choice nga ng anak nila ang Dad niya.“Tch, nakaka-proud silang dalawa…”Leon held the ball and skillfully twirled it between his hands. As he casually rolled up his sleeves and followed Jaxon with an elegant and effortless demeanor, Gail heard a chorus of exclamations from those around them. Napaismid na siya sa kawalan. “Bukod sa gw
KUNG TITINGNAN SA malayo, walang mali sa kanilang relasyon bilang mag-asawa. Napaiwas na ng tingin si Gail. Hindi niya alam kung hiya, pagkailang o kung ano ang kanyang nararamdaman. Basta kakaiba iyon. Marahil dahil ito ang unang pagkakataong nag-usap sila na parang normal na mag-asawa ngayon.“Mommy, let’s go!” hila na ni Jaxon patungo sa ream. This game emphasizes teamwork. Gailyn stood in the middle, raising her hand and spinning the tape in rhythm with those in front. Jaxon stood behind her, tugging at her hem and following her rhythm, having a great time. When Jaxon saw Leon recording a video of her and his mother with his phone, Jaxon smiled even more happily. “Dad!”Leon was standing to their side and slightly in front of them. Gail had actually noticed Leon's figure. Lalo siyang kinabahan, ngunit saglit lang naman. However, Gail was focused on the game and didn't look at him. Hindi siya dapat magkamali sa game nila.“Don't look around, stick to your mother's rhythm.”“Okay,
MASUYONG SINUKAT NG tingin ni Gail ang kanyang mag-ama na nakatayo hindi kalayuan. Kapagdaka ay kinuha niya ang cellphone sa bag at binuksan ang camera noon upang ihanda sa gagawin niyang video. Matapos na tumayo ay tinutok na ni Gail kina Leon at Jaxon ang buong atensyon Bakas sa mukha nilang mag-ama ang excitement ng gagawin nilang activity. Leon suddenly looked in her direction. The camera was focused on his face. Ngumiti ang asawa na biglang nagpakabog ng malala sa puso ni Gail pero hindi niya ipinahalata kahit na agad siyang natigilan. At this moment, the music started playing. Leon turned his face back, gently hugged Jaxon, and moved around the chair with the other students' parents.Matapos umikot nang ilang beses, tumigil ang tugtog, at si Leon habang karga si Jaxon, ay umupo sa isang upuan sa gilid nito nang may malawak na ngiti. Seeing that they had gotten a chair, Jaxon, sitting in his father's lap, happily waved to Gailyn. “Mom, we got a chair!”Gaya ng ibang nanay na na







