Bölüm 2

İç çekip bisikletime doğru yürüdüm; hepimiz insan ya da hepimiz kurt olsaydık hayatın nasıl olacağını düşünmenin hiçbir faydası yoktu. Liam benimle kasten uğraşmazdı ama başkalarının uğraşmasına da engel olmazdı. Benimle tek kelime bile konuşmuyordu. O bir kurttu ve görünüşe göre artık benim için fazla iyiydi.

Bisikletime atlayıp okula doğru yola koyuldum. Okula varmam yaklaşık on beş dakika sürdü. Bisikletimi kilitledikten sonra, harika geçecek yepyeni bir öğrenim gününe hazırlanarak içeri adım attım. Kendi düşüncelerime karşı bile gözlerimi devirmekten kendimi alamıyordum.

Derin bir nefes alıp koridorda ilerledim. Neredeyse sınıfa varmıştım ki futbol takımındaki çocuklardan biri bana omzuyla sertçe çarptı. Dolaplara doğru istemsizce fırladım. İnleyerek dolaptan aşağı kaydım ve kıçımın üstüne düştüm. Etrafımda yükselen kahkahaları duyabiliyordum. Kurt adamlarla dolu bir lisede, onlardan çok daha zayıf bir insana acınacağını sanıyorsunuz. Ama görünüşe göre, yalnız bir insanı yere sermek onlar için hiçbir şey ifade etmiyordu. Her neyse, bunlar benim için yeni şeyler değildi. Gerçi bu sefer kesinlikle birkaç morluğum olacaktı.

Başımı kaldırdığımda Clara ve arkadaşlarının güldüğünü gördüm. Şüphesiz ki bu, onun dolaylı saldırılarından biriydi. Liam'ın onların arkasında, koridorun diğer tarafındaki dolaplara yaslanmış beni izlediğini gördüm. Gülmüyordu, sadece gözlerinde nefret dolu bir ifadeyle bana dik dik bakıyordu. Ona ne yaptığımı hiçbir zaman anlayamamıştım, benden nefret etmesinin tek sebebinin insan olmam olup olmadığından da emin değildim. Ama bunu muhtemelen hiçbir zaman öğrenemeyecektim, o yüzden üzerinde durmanın bir manası yoktu. Kolunu Clara'nın omzuna atıp onu uzaklaştırdı, o sırada Clara dünyanın en komik şeyini görmüş gibi kahkahalar atıyordu.

Ayağa kalkıp çantamı yerden aldım ve sınıfa doğru yürüdüm. Ağlamıyordum, en azından artık ağlamıyordum; bu sanki onlara daha çok malzeme veriyordu. Hiçbir zaman yardım da beklemiyordum, bu hayatta bir başıma olduğumu çok uzun zaman önce öğrenmiştim. Mia bu sorunları çözemezdi, annem de öyle. Onu bu tarz şeylerle rahatsız etmemeye çalışıyordum; o da bir insandı ve bu sorunları o da çözemezdi.

Günün ilk dersi son sınıf matematiğiydi. Bütün o son sınıflarla birlikte aynı ortamda bulunmaktan nefret ediyordum. Hepsi benden daha iyi olduklarını düşünüyorlardı ve büyük ihtimalle çoğu konuda öylelerdi ama ben de zekiydim. Mia dışında hiçbir arkadaşımın olmaması derslerime odaklanmamı epey kolaylaştırıyordu. Eğer beklediğimden daha erken buradan ayrılabilirsem, bu işime gelirdi. Derslerimin çoğunu, buraya ait olmadığıma dair fısıldanan yorumları duymak zorunda kalarak geçiriyordum. Üst sınıfların ortamına veya sürüye ait değildim. Gerçeği yüzlerine vurmaktan nefret ederdim ama buraya ait olmadığımın tamamen farkındaydım. Elimden geldiği an artık burada olmayacaktım.

Gün böyle akıp gitti ve üçüncü dersin ardından nihayet öğle arası geldi. Gün içinde Mia'yı görebileceğim ilk fırsatım bu! Sadece öğle aramız ve altıncı ders olan resim dersimiz ortaktı. Ne yazık ki bu öğle arasında Liam ve Clara'nın yancı çetesiyle de aynı ortamda oluyorduk. Ne harika ama! Her neyse, Mia ve ben onlardan olabildiğince uzağa oturuyorduk. Onlar da hep aynı masaya oturdukları için bizim onlardan uzak kalabileceğimiz bir yer bulmak pek de zor olmuyordu.

Mia yanıma koşup bana sımsıcak, sıkıca sarıldı. Geri çekildiğinde vücudumu kontrol etmeye başladı. "Oh, şükürler olsun, iyisin. Bugün yine dayak yediğine dair dedikodular duydum." Sadece gülüp başımı iki yana salladım ve yemek sırasında ilerlemeye başladım. "Yeni bir şey yok, sadece dolaplarla yine fazla samimi olduk." Yüzümde küçük bir tebessüm ve hafif bir kıkırdamayla cevap verdim. Yüzü düştü; yediğim dayaklarla ilgili şakalar yapmamdan nefret ediyordu ama oturup onlar için ağlayacak da değildim.

Arkamızdan birinin güldüğünü duyduk ve hızla dönüp baktığımızda, bu kişinin Liam'ın Gama'sı Dallas olduğunu gördük. Yaklaşık bir doksan boyunda, kısa siyah saçlı, kahverengi gözlü ve esmer tenliydi. Oralı olmayıp sırada ilerlemeye devam ettim ama Mia çenesini kapalı tutamadı. "Komik bir şey mi var Dallas?" diye sordu sert bir ses tonuyla, bu sırada bütün sıranın durmasına sebep olmuştu. Kendi kendime, ağzımın içinde anlamsız şeyler mırıldanarak, beni savunma gereği duyduğu için ona içimden küfrettim. Bu sadece daha fazla soruna yol açacaktı. "Bırak şu işi, Mia. Hadi gidelim," dedim sertçe ama Dallas cevap vermeye karar verdi. "Hey, sakin ol. Sadece şakasının komik olduğunu düşündüm. Onunla dalga geçmiyordum."

Mia ona kafa karışıklığıyla baktı. O az önce ne demişti? Bu durum hakkında ne hissedeceğimi bile bilmiyordum. "Mia, hadi ama! Sırayı bekletiyorsun." diye fısıltıyla çıkıştım, onun şaşkın yüzünü Dallas'tan uzağa çektim ve yanıma doğru yürüdü. Bu noktada iştahım tamamen kaçmıştı bu nedenle sıradan çıkmaya karar verdim. Mia birkaç atıştırmalık kapıp benimle birlikte Clara'dan olabildiğince uzak bir masaya doğru peşimden geldi.

Oturdum, başımı kollarımın arasına atıp masaya kapandım. "Neden? Neden yani? Mia, bunu yaptığında daha fazla sorun çıkardığını biliyorsun." diye yakındım. Elini kolumun üstüne koydu. "Amy, eğer kendini savunmazsan bunun devam edeceğini biliyorsun." diye nezaketle yanıt verdi ama gözlerinin ardında bir ateş yanıyordu. "İki türlü de bir işe yaramayacak, bunu sen de biliyorsun. Önemli değil, yakında buradan gideceğim ve tüm bunlar geçmişte kalacak." dedim duygusuz bir ses tonuyla. Bu konuşmayı defalarca yapmıştık. İkimiz de pes etmiyorduk.

Mia sessizleşti; bu pek ona göre değildi. Ardından arkamıza doğru sert bir bakış attı. Gelecek olan saldırıya hazırlıklı olmak için hızla arkama döndüğümde Dallas'ı gördüm. Teslim oluyormuş gibi ellerini Mia'ya doğru havaya kaldırdı. "Hey, sakin olun. Sadece sana bunları vermek için geldim." Önüme birkaç atıştırmalık bıraktı. Kafa karışıklığıyla ona baktım. "Gerçekten sadece şakanın komik olduğunu düşündüm. İştahını kaçırmak istememiştim. Ne sevdiğini bilmediğim için farklı seçenekler getirdim. Sadece bir zeytin dalı…" dedi nazikçe ve ardından arkadaşlarının masasına doğru yürümeye başladı. Gidişini izlerken bakışlarım masasına kaydı; hepsi bana bakıyordu. Bazıları şaşkınlıkla, bazıları ise nefretle. Az önce yaptığı şey de neydi öyle? Artık kesinlikle hapı yutmuştum, bildiğim tek şey buydu.