Bölüm 3

Hızla bakışlarımı onların masasından çekip Mia'ya diktim. Gözlerimden okunduğuna emin olduğum aynı kafa karışıklığıyla bana bakıyordu. Burada bunun hakkında konuşmazdık; etrafta çok fazla kulak vardı ve Dallas sırtıma bir hedef tahtası koyduğu için, herkes bu konuda ne söyleyeceğimi duymaya çalışacaktı. Zihnimi okumuş olmalı ki yüz ifadesini düzeltip sadece atıştırmalıklarını yemeye başladı. Önüme baktım; bana peynirli kraker, çikolatalı donut, hindili sandviç ve bir enerji içeceği almıştı. Nazik bir davranış olsa da bunlara güvenemezdim. Onları kenara itip Mia'ya baktım; bana kendi çikolatalı donutlarından teklif etti ama reddettim. Bu olay midemi düğüm düğüm etti, az sonra ne olacak diye merakla bekliyordum.

Nihayet öğle zili çalıp oldukça sessiz geçen öğle aramı böldüğünde, yerimden sıçradım ve Mia'yla vedalaştıktan sonra oradan olabildiğince hızlı bir şekilde sıvışmaya çalıştım. Bana verdiği tüm atıştırmalıkları çöpe attım. Normalde, eğer gerçekten içlerinde bir sorun yoksa parası boşa gitmesin diye onları geri vermeye çalışırdım ama Dallas ile bir daha konuşmaya hiç niyetim yoktu. Gerçi bu sefer de ona bir şey söylemiş sayılmazdım.

Nihayet yemekhaneden çıkmayı başardım ve dördüncü dersim olan ileri seviye coğrafyaya doğru yürümeye başladım. Arkamdan birinin koşarak yaklaştığını hissettim; gelecek olan şeye hazırlanarak tüm vücudumu kastım ama şaşırtıcı bir şekilde hiçbir şey olmadı. "Endişelenme, hiçbir şey yapmayacağım. Sadece sınıfa kadar sana eşlik edebilirim diye düşünmüştüm." dedi Dallas nazikçe. Ben ise o orada değilmiş gibi davranmaya çalışarak yürümeye devam ettim. "Senin için aldığım atıştırmalıkları beğenmediğini gördüm." dedi. Sadece başımı ona doğru çevirip hafifçe gülümsedim ve sonra tekrar önüme döndüm. Neden benimle konuşuyordu ki? Hafifçe kıkırdadı. "Hadi ama Aims, konuşabildiğini biliyorum. Yoksa yaptığın o şakayı duyamazdım. Atıştırmalıklarını beğenmedin mi?" diye ısrar etti. Aims mi? O bana az önce bir lakap mı takmıştı, yoksa adımın Aims olduğunu mu sanıyordu?

Her neyse, konuşmaya karar verdim; belki böylece beni rahat bırakırdı. "Seçtiğin atıştırmalıkları gayet beğendim, Dals. Sadece aç değildim. Sınıfa kadar bana eşlik etmene gerek yok, sınıfımın nerede olduğunu biliyorum, yine de teşekkürler. Yalnız yürümeyi tercih ederim." diye tersledim onu. Sinirlenmeye başlamıştım. Planladıkları şey her neyse, onu bir an önce yapmalarını tercih ederdim. Düşmanla arkadaş olma zırvalıklarından hiç hoşlanmıyordum. Hafifçe kıkırdadı. "Dals mı?" Tek söylediği buydu. Bir şey düşünüyor gibiydi. "Bunu sevdim. Gerçi amaçladığın tepkinin bu olmadığını varsayıyorum. Yeni lakabını beğenmedin mi? Her zaman başka bir şey seçebilirim." dedi şakacı bir tavırla ama bu benim için artık bardağı taşıran son damlaydı. "Bana ne dediğin umurumda değil. Ne yaptığın da umurumda değil. Bana iyi davranıyormuş gibi yapmayı bırak! Sana ne görev verdilerse artık yapıp sadede gelebilir misin?" Koridorda durdum, o da hafif bir trafiğe neden olacak şekilde durdu. Doğrudan gözlerinin içine baktım. Gözlerinden bir anlık suçluluk geçti ama sonra üzgün bir ifadeye büründü. "Numara yapmıyorum Aims. Bak, seni anlıyorum ama dürüst olmak gerekirse hiçbir şey planlamıyorum." O kadar içten ve nazik bir şekilde cevap vermişti ki, başımı çevirip bizden yirmi adım bile uzakta olmayan ve hiçbir şey yokmuş gibi davranmaya çalışan Cole ile Walker'ı görene kadar ona neredeyse inanıyordum. Walker altın sarısı saçlı, mavi gözlü, soluk esmer tenliydi ve boyu Cole ile Dallas'tan sadece biraz daha uzundu. Cole'un koyu kahverengi kıvırcık saçları, koyu renk gözleri ve sütlü çikolata rengi bir teni vardı. Hepsinin devasa kasları vardı ve hepsi saçlarını aynı berberde kestirmiş gibi duruyordı. Parmakla arkadaşlarını işaret ettim. "İyi denemeydi." dedim ve o neyi işaret ettiğime bakmak için başını çevirdiğinde oradan hızla uzaklaştım.

Mia'yla birlikte olduğum resim dersinde bile, günün geri kalanı boyunca aklım tamamen başka yerlerdeydi. Öğretmen, kendi yaptığı soyut bir tablodan bahsediyordu. Sürekli kendi yaptığı tablolardan bahsederdi. Birkaç tanesini görmüştüm ve dürüst olmak gerekirse, bir lise resim öğretmeni olarak kalması gerçekten yazık olmuştu. Tablolarını satabilirdi ama denediğinde onlardan kopamadığını söylüyordu. Hepsinin kalbinde bir yeri varmış ve onlardan vazgeçmeye hiç de niyetli değilmiş. "Sence tüm bunlar aptalca bir şakanın parçası mı?" diye fısıldadım Mia'ya. Bana üzgün bir ifadeyle baktı. "Yani, belki, ama belki de sadece senin arkadaşın olmak istiyordur. Biliyorsun Amy, sevilmesi imkânsız biri değilsin. Üstelik, Dallas o grubun içindeki en iyi niyetli çocuk" dedi bana göz kırpıp kolumu tutarak. "Bu sürünün içinde, böyle bir şeyin olma ihtimali çok düşük." dedim gözlerimi devirerek. "Bilemiyorum... Ben seni çok seviyorum, bunun o kadar da uzak bir ihtimal olduğunu sanmıyorum." Dudaklarımı büzüp tekrar öğretmene döndüm. Söylediği hiçbir şeyi duymuyordum, Dallas şimdiden zihnimi ele geçirmişti. Tabii, belki de istedikleri tam olarak buydu; ne yapmayı planladıklarını sürekli düşünmemi sağlamak. Ne yazık ki, işe yaramıştı.