CHAPTER 5

BAGO pa siya makilala ng kaharap ay kailangan niya nang makaalis sa lugar na iyon. Lumakas ang tibok ng puso ni Dianne sa hindi niya malamang dahilan. Bigla siyang nakaramdam ng kirot at hindi niya alam kung saang parte iyon ng katawan niya.

Umiwas siya ng tingin at walang paalam niyang tinalikuran ang mga kaharap.

Nakakadawang hakbang pa lamang siya nang bigla niyang marinig ang isang pamilyar na boses.

“Yanny?”

Umalsa ang kaba sa dibdib niya nang marinig ang boses nito. Sampung taon na ang nakalipas mula noong huli niya itong marinig. Ito rin ang isa sa mga dahilan kung bakit ayaw niyang tinatawag sa pangalang iyon.

She was definitely right. It was him, Ruan Marquez.

“Yanny, ikaw ba 'yan?” muli nitong tanong.

Hindi niya alam kung saan siya makakakuha ng lakas upang harapin ang lalaking tumatawag sa kanya.

Narinig niya ang paghakbang nito at alam niyang papalapit na ito sa kanya kaya't mabilis siyang naglakad papalayo rito.

“Ruan, kilala mo ba siya? Parang hindi ka naman niya kilala, ah,” narinig niyang wika ng babaeng nakabangga sa kanya.

Mabilis siyang nakalayo at pumapara na siya ng taxi hanggang sa may taxi ngang tumigil sa kanyang harapan.

Bago pa niya mabuksan ang p***o ng taxi ay naramdaman niyang may humawak sa kanyang palapulsuhan.

Nanlambot si Dianne nang maramdaman ang malamig na palad na iyon.

“Yanny, sandali. Alam kong ikaw 'yan,” wika nito sa matigas na tinig at hindi pa rin nito binibitawan ang kanyang kamay at mas lalo pa nitong hinigpitan ang pagkakahawak.

Sandali siyang natigilan at muling isinara ang p***o ng taxi. Nagpasya siyang harapin na lang ito. Siguro nga ay totoo ang sinasabi nila, “It's a small world after all.”

“Ruan? Ruan Marquez, am I right?” Nakangiti at naniningkit ang mga mata niyang tanong dito. Tama, magpapanggap na lang siyang hindi niya ito kaagad nakilala.

Hindi niya aakalaing makakaisip pa siya ng paraan sa ganoong klaseng sitwasyon. Samo't saring emosyon ang kanyang nararamdaman. Kahit saan at kahit kailan pala ay umaandar ang katalinuhan niya.

“S-sorry, ha. 'Di kita agad nakilala. It's been a long time,” marahan niyang binawi ang kanyang kamay.

Hindi niya alam kung ano ang ire-react niya sa mga nangyayari. Pangiti-ngiti siya, tapos wala namang kaemo-emosyon sa mukha ang lalaking kaharap at nakakunot-noong nakatingin lang ito sa kanya. Great! Nagmumukha lang siyang tanga.

Hindi na natutuwa si Dianne. Kinakabahan siya at para siyang kakapusin ng hininga dahil sa lalim ng titig nito sa kanya.

“Do you know each other?” tanong ng babae na kaagad na nakalapit sa kanila.

“Y-yeah, we're high school buddies, right, Ruan?” kaagad niyang sagot sa nanginginig na boses. Nakita niyang napatango naman ang babae na parang naniniwala talaga sa mga sinasabi niya. Hindi pa rin nagsasalita si Ruan at nakatitig lang ito sa kanya. Magpapaalam na sana siya nang bigla itong magsalita.

“High school buddies?” nakita niya ang pagguhit ng isang pekeng ngiti mula sa labi ni Ruan. “Alam kong hindi iyon ang kuwento, e.” Matapos sabihin ang mga katagang iyon ay marahas nitong muling hinawakan ang kanyang kamay.

Nagulat si Dianne nang biglang pumara ng taxi si Ruan habang hindi pa rin siya nito binibitawan.

“T-teka, s-sandali!” singhal niya rito pero parang wala itong naririnig. Napatingin siya sa kinaroroonan ng babae at kitang-kita niyang naguguluhan itong nakatingin sa kanila.

“N-nasasaktan ako, ano ba?” patuloy siya sa pagbawi ng kanyang kamay pero kulang ang lakas niya kaysa sa lakas nito.

“Bakit? Tatakasan mo na naman ako at pagtataguan?” wika nito habang pumapara pa rin ng taxi.

Wala pang ilang minuto ay may taxi nang tumigil sa harapan nila. Buong puwersa siya nitong ipinasok sa loob.

“Abby, don't wait for me. Magkita na lang tayo bukas.” Pagkatapos niyang sabihin iyon ay kaagad din itong pumasok sa loob ng taxi.

Ano ba ang ginagawa ng lalaking ito? Kinikidnap ba siya nito?

“Ano ba, Ruan?! What are you doing? See, I have an appointment pa. I will be late!” singhal at pagsisinungaling niya sa katabi.

“Relax. Gusto lang naman kitang makausap,” wika nito na hindi man lang siya tinitingnan.

“Stop the car,” utos niya sa driver.

Napukaw ang isang emosyong matagal nang binaon ni Dianne sa limot. No! Wala na silang dapat pag-usapan pa.

Bakit ba hindi na lang hayaan ng tadhana na hindi na sila muling magkita pa?

“I said, stop the car!” sigaw niya sa loob ng sasakyan dahil parang walang narinig ang driver.

“Don't mind her, just keep driving. I'm an investigator and she's my subject. Drop us at Palm Hotel,” utos nito sa driver matapos ipakita ang ID na hinablot mula sa bulsa ng suit nito.

Kitang-kita ni Dianne ang namumuong galit sa mukha ng katabi.

“Pinagtaguan mo na ako noon. But no, not this time! Ipaliwanag mo kung bakit mo ginawa sa'kin ang bagay na 'yon.”

Walang nagawa si Dianne kung hindi ang manahimik na lang. Kung ano man ang gagawin ni Ruan sa kanya ay hindi niya alam. Isa lang ang naiisip niya, magtatanong ito ng mga dahilan kung bakit niya ito iniwan noon.

Pumasok sila sa isang hotel at hindi pa rin nito binibitawan ang kanyang kamay kahit patuloy pa rin siya sa pagpupumiglas. Pinagtitinginan sila ng mga staff ng hotel at mas lalong nainis si Dianne. Hindi niya alam kung ano ang iniisip ng mga ito.