CHAPTER 6

“Welcome to Palm Hotel—” wika ng staff na sumalubong sa kanila pero dinaanan lang nila ito dahil mabilis na naglalakad si Ruan papunta sa di-kalayuang elevator, at wala siyang magawa kung hindi ang bilisan na lang din ang paglalakad dahil tangay siya nito.

Pinindot nito ang number twenty-six sa buttons ng elevator habang nakahawak pa rin ito sa kamay niya. Kanina pa siya nag-iingay at nagpupumiglas pero parang wala itong naririnig.

“Finally, pinagtagpo rin tayo,” wika nito matapos ma-lock ang p***o sa isang malinis na kuwarto na sa tingin niya ay tinutuluyan ni Ruan.

“Kumusta ka naman?” kaagad nitong tanong nang nagkaharap na silang dalawa. Hindi niya alam kung ano ang sasabihin kay Ruan. Tiningnan niya ito sa mata at mas lalo pang tumindi ang inis na nararamdaman niya, o mas tamang sabihin na galit.

She heaved a sigh at pinakalma ang sarili. Hindi niya kasi alam kung dapat pa ba siyang magpaliwanag o mas mabuting umalis na lang siya.

“Look, Ruan... I don't know what to say, but if you're going to ask me what happened before, I'm sorry.” Iyon naman siguro ang gustong marinig nito.

“Sorry? Iyon lang?”

Ano pa ba ang gusto nitong marinig?

“Tagal kong naghintay, Yanny, na dumating ang oras na ito. Maybe, I deserve an explanation.”

Napalunok siya sa narinig.

“Ruan, it's been a long time. We must forget what happened before. We were too young back then, and it was just a puppy love.”

Nakita niyang napayuko ang kaharap at napahilot ito sa batok habang ang kabilang kamay naman ay ipinasok nito sa bulsa ng pantalon.

“Puppy love...” patango-tangong sambit ni Ruan.

“Oo, kaya palabasin mo na ako, kasi talagang male-late na ako sa meeting ko—”

“That bullshit puppy love!”

Ganoon na lang ang gulat ni Dianne nang biglang tumalikod si Ruan at malakas nitong hinampas ang pintuan. Hindi niya tuloy maintindihan kung bakit bumibilis ang pagtibok ng puso niya. Kinakabahan ba siya, naiinis, o natatakot?

“Puppy love pala ang tawag mo doon? Sa pagkakaalam ko, hindi, e.”

She held her breath nang matamang tinitigan siya ng kaharap sa naniningkit na mga mata.

Namumula ang mga mata nito at parang galit na galit.

“Ruan...” tanging nasabi niya.

“How many times did we have sex? Two, three, four?”

Hindi niya inaasahan ang tanong na iyon ni Ruan. Naramdaman niya na naman ang kirot sa hindi niya malaman kung saang parte ng katawan niya.

“Five?” patuloy pa nito.

“Stop it,” nakayuko at nakapikit niyang sambit. Ayaw niyang maalala ang mga pangyayaring tinutukoy nito.

“Ilang beses nga ba nating ginawa ang bagay na iyon?—”

“I said, stop it!” 'Di na niya napigilan ang emosyon at tuluyan nang umagos ang mga luhang kanina niya pa pinipigilan.

“Kaya huwag mong sasabihing puppy love lang iyon! Putangina naman!” singhal nito at napasubunot sa sariling buhok.

Maliwanag ang kuwartong iyon kaya't mas lalo pang tumindi ang sakit na naramdaman niya nang makitang may mga luhang lumalandas sa pisngi ni Ruan. Napahilamos ito sa mukha bago inalis ang kamay na nagtagal sa may bandang bibig nito. Alam niyang iyon ang physical expression ni Ruan kapag naiinis o nagagalit.

“How could you call that puppy love? Dianne, halos nabaliw ako noong iniwan mo 'ko!”

Dianne... binanggit nito ang pangalan niya.

Patuloy pa rin sa pagdaloy ang mga luha sa mata ni Ruan, at kitang-kita ni Dianne ang sakit na galing doon. Ano nga ba ang ginawa niya noon? Bakit nanggagalaiti sa galit ang taong ito?

“I feel like a scattered piece na hindi alam kung kailan mabubuo ulit, at dahil iyon sa 'yo! Tangina, iniwan mo 'ko nang walang paalam! Hinanap kita, pero pinagtabuyan mo 'ko. Nawasak ang isang parte ng pagkatao ko, alam mo ba iyon? Tapos sasabihin mo sa'kin na parang wala lang sa'yo iyong mga nangyari sa'tin? Iniwan mo 'kong miserable!” Ruan exclaimed.

Walang pasabi nitong hinablot ang lata ng beer sa mesa malapit sa kinatatayuan nila at ibinato ito sa kung saan.

Nag-uunahan sa pagpatak ang mga luha niya. Hindi niya maintindihan kung bakit ramdam na ramdam niya ang sakit na dulot ng nakaraan habang tinitingnan ang lumuluhang kaharap.

Nakaramdam siya ng guilt nang marinig ang mga sinabing iyon ni Ruan.

Sino nga ba talaga ang may kasalanan?

Hindi siya makapagsalita. Wala siyang masabi at tanging paghikbi lang ang kaya niyang maisagot.

Hindi niya napaghandaan ang pagkakataong ito. Akala niya ay maidadaan niya lang sa limot ang lahat. Maayos na ang buhay niya, bakit pa bumalik si Ruan?

Ayaw niya nang maalala ang nakaraan kaya't hindi niya nais balikan ang mga iyon.

“Magpaliwanag ka naman...” untag sa kanya ng nagsusumamong tinig ni Ruan.

Walang pasabi siyang humakbang papunta sa pintuan at pinihit ang seradura nito. Hindi niya matatagalan pa ang lugar na iyon at pakiramdam niya ay sasabog siya kapag hindi pa siya nakaalis.