CHAPTER 4

Dianne just couldn't erase the smile on her lips even before taking a bath until dressing up. Sa wakas ay makakauwi na rin ang boyfriend niya at makakasama niya ito nang medyo matagal.

It's already nine in the morning, and she's thinking what dress to wear. Bukas pa magsisimula ang conference niya, pero may meeting siya ngayon at hindi siya pwedeng ma-late.

Magkikita sila ni Mr. Zewani, na matagal na nilang iniingganyo na mag-invest sa kompanya.

She chose a simple dress from the closet inside her room and put a light make-up on her face.

She picked her dark green V-neck shirtdress and matched it with her red Prada patent sandals. Paalis na siya at kaagad na isinukbit sa kamay ang kanyang mini bag.

Mabilis na natapos ang meeting ni Dianne at sobrang natuwa siya dahil nakapag-sign na ng contract ang isa sa mga nais nilang mag-invest sa kompanya, kaya naman nagdadalawang-isip pa siya kung babalik na sa hotel o magla-lunch na lang sa labas.

Naisip niyang mabo-bored lang siya kapag umuwi siya kaagad ng hotel. She chose to stay, at naghahanap siya ng magandang restaurant na mapagkakainan.

Nasa hallway siya papasok sa isang Japanese restaurant nang naisipan niyang tawagan ang kanyang Ate Clarisse, para sabihing tapos na ang contract signing niya kay Mr. Zewani.

She dialed Clarisse's number at hinintay nitong sagutin iyon sa kabilang linya.

“Ate, sagutin mo... Good news 'to,” she murmured without taking away her smile habang naglalakad pa rin sa hallway.

Napatingin siya sa wristwatch at eksaktong 10:30 pa lamang ang oras na nakalagay doon, ibig sabihin ay 6 a.m. pa sa Pinas. Nasa bahay pa ang Ate niya sa mga ganoong oras, pero bakit hindi pa rin nito sinasagot ang tawag niya?

She will just text her, baka tulog pa iyon.

She's in the middle of typing a text message on her phone's keyboard when someone bumped into her, dahilan upang tumilapon sa kung saan ang cellphone niya.

Masyadong malakas ang pagkakabangga ng taong iyon sa kanya kaya't napaupo siya sa sahig.

“Shit!” mura niya sa mahinang boses. Napahawak siya sa bandang puwet niya na pakiramdam niya ay napalo iyon ng matigas na bakal.

“Hey, I'm sorry, Miss. I'm sorry. I did not mean to bump you. I'm actually chasing someone,” tinig ng isang babae na sa tingin niya ay ang taong nakabangga sa kanya.

Inalalayan siya nito, hawak ang magkabila niyang braso, at tinulungan siya nitong makatayo. Pinilit niyang makatayo nang maayos habang tinitingnan ang babaeng nakabangga sa kanya at pinupulot nito ang cellphone niya sa di-kalayuan.

Ilang sandali lang ay nakabalik na ito sa harap niya at inabot ang kanyang cellphone.

“Sorry, here's your phone.” Bago kinuha ang cellphone ay sinulyapan niya muna ng tingin ang babae. Napansin niyang parang disente naman ang kaharap at hindi mukhang mandurukot.

Nang mahawakan ang cellphone ay kaagad niyang tiningnan kung may damage ito. Thank God, wala naman.

She's trying not to act rude, pero parang hindi naman ata sincere sa paghingi ng sorry ang babaeng 'to. Palinga-linga ito sa paligid na para bang nanghihinayang na hindi nito naabutan kung ano man ang hinahabol nito dahil nagkabungguan sila.

“Next time, be careful on running in this kind of walking area,” naiinis niyang sambit at kaagad namang humingi ulit ng pasensya ang kaharap.

Paalis na sana siya nang may biglang mahagip ang kanyang paningin. Isang lalaking tumatakbo papalapit sa kinaroroonan nila. Hindi niya alam kung saan niya ito nakita, basta't alam niyang pamilyar ito sa kanya.

“Ano, Abby? Natakasan ka na naman?” wika ng lalaking naghahabol ng hininga. Sa tingin niya ay galing din ito sa pagtakbo.

“Oo, e, nakabangga kasi ako. Hindi ko sinasadya.”

Dianne was surprised nang marinig niya ang pagtatagalog ng dalawa. Kababayan niya pala ang mga ito?

She was going to talk para sabihing isa rin siyang Pilipino, but she suddenly identified the man in front of her who is now looking directly where she was standing.

Nagtama ang kanilang mga mata at parehong hindi makapagsalita. Sa tingin niya ay pareho silang gulat na gulat. Pinilit niyang ibuka ang bibig pero hindi niya magawa. Hindi niya maalis ang paningin sa mga mata ng lalaking nakatingin lang din sa kanya.

Hindi siya maaaring magkamali. Mas tumangkad pa ito ngayon at medyo nagkalaman na ang katawan, pero kilang-kilala niya ang taong 'to. Mapungay pa rin ang mga mata nito gaya ng dati.

Nagbabadyang tumulo ang mga luha niya, but she forced herself not to shed a single tear in front of him.

Ruan... sambit ng kanyang isipan.