CHAPTER 6

Tahimik lang na tiningnan siya ni Destiny. Alam niyang sinadya iyon ni Celeste.

Hindi naman ganoon kalayo ang edad nila ni Rafael. At mas lalong walang dahilan para tawagin siyang mukhang tita.

Ngumiti nang matamis si Celeste.

“Kasalanan din kasi ni Rafael. Hindi niya kayo pino-post sa social media. Tinatago niya kayo, kaya pasensya na kung hindi ko kayo nakilala agad.”

Natapos ni Destiny ang pagsulat sa visitor log. Ibinalik niya ang ballpen at tumingin kay Celeste.

Inilahad ni Celeste ang kamay niya. “Nice to meet you. I’m Celeste Villareal.”

Tinanggap ni Destiny ang kamay nito, pero saglit lang. “Nakita na kita online, Miss Celeste. Kaya hindi ito first time.”

Napatingin si Celeste sa simpleng sasakyan ni Destiny.

“Sorry talaga, Ate Destiny. Hindi ko alam na ganito lang pala ang dala mong kotse. Dapat sinabi ko sa driver na ikaw na lang ang sunduin.”

Nakalampas na sana si Destiny, pero huminto siya. Dahan-dahan siyang lumingon at tiningnan si Celeste mula ulo hanggang paa.

“Napansin kong ang dami mo nang sorry sa loob lang ng ilang minuto.”

Natigilan si Celeste. Dahil doon, ngumiti nang mahina si Destiny.

“Kung marunong kang humingi ng tawad, ibig sabihin alam mong may mali kang ginagawa,” mariin na sabi ni Destiny.

Bahagyang nagbago ang mukha ni Celeste.

Dagdag pa ni Destiny, “At isa pa, Miss Celeste, huwag mo akong tawaging ate.”

Lumapit siya nang kaunti. “Dahil ang tamang tawag mo sa akin ay Mrs. Buenavista.”

Tumigas ang ngiti ni Celeste. Hangga’t hindi pa napipirmahan ang annulment agreement, asawa pa rin siya ni Rafael Buenavista. At iyon ang isang katotohanang hindi kayang burahin ni Celeste kahit anong mangyari.

Bumalik si Destiny sa kotse niya at marahang tinapik ang bubong nito.

“Hindi nga mukhang mamahalin ang kotse ko, pero mas gusto ko ang low-key. Lalo na kung iniiwasan ko ang media.”

Pagkasabi niyon, hindi na siya nakipagtalo pa. Pumasok siya sa kotse, pinaandar iyon, at tuluyang pumasok sa loob ng old mansion.

Naiwan si Celeste sa gate, mahigpit na kinakagat ang labi. Hindi man siya eksperto sa sasakyan, alam niyang hindi basta-basta ang kotse ni Destiny.

Simple lang tingnan pero alam niyang mahal iyon.

Pagkaparada ni Destiny at pagpasok niya sa loob ng mansion, maraming mata agad ang napunta sa kanya.

Nandoon ang ilang kamag-anak ni Rafael, tahimik lang na pinagmamasdan siya. At ang iba naman ay halatang may gustong sabihin.

Noon, pinipilit ni Destiny na pakisamahan silang lahat, pero ngayon pagod na siya.

“Tita Lourdes, Tita Marissa,” mahinahon niyang bati. “Pupuntahan ko muna si Lola Amalia.”

Hindi na siya naghintay ng sagot. Diretso siyang pumasok sa silid ng matanda.

Si Doña Amalia Buenavista ay mahilig sa lumang paintings at antiques. Kaya ang dinalang regalo ni Destiny ngayon ay isang lumang painting mula sa kilalang Filipino national artist.

Nang makita siya ng matanda, bumaba nang kaunti ang salamin nito sa ilong. Agad itong ngumiti at kumaway.

“Destiny, anak, nandito ka na pala.”

Lumapit si Destiny at inayos ang kumot sa balikat nito.

“Lola.”

Noong unang kinasal sina Destiny at Rafael, halos buong pamilya Buenavista ang tutol sa kanya. Para sa kanila, hindi bagay sa pamilyang Buenavista ang isang artista.

Si Doña Amalia ang pinakamatinding tumutol noon. Makalipas ang ilang buwan, siya rin ang unang tumanggap kay Destiny.

Iginagalang ni Destiny si Lola Amalia, hindi lang dahil patas ito makitungo, kundi dahil naaalala niya rito ang yumao niyang lola.

Natuwa ang matanda sa painting na dala niya. Pero mas lumambot ang mukha nito nang buksan ni Destiny ang maliit na kahon mula sa bag niya.

“Ginawan ko po kayo ng paborito n’yong pastillas de leche,” sabi ni Destiny. “’Yong sakto lang ang timpla, gaya ng gusto n’yo.”

Mas lalo pang lumawak ang ngiti ni Doña Amalia.

Sa edad niyang otsenta, marami na itong natanggap na iba’t ibang regalo. Kaya alam nito kung alin ang galing sa puso, at kung alin ang pakitang-tao lang.

“Napakaalaga mo talaga,” sabi ni Doña Amalia habang hinahaplos ang kamay niya. “Ganito rin ang kendi na inihanda namin noong kasal ko sa lolo ni Rafael.”

Tahimik na ngumiti si Destiny.

“Napakaswerte ni Rafael na ikaw ang napangasawa niya,” dagdag ng matanda.

Hindi sumagot si Destiny.

Dahan-dahan lang niyang binuksan ang balot ng pastillas at iniabot ito sa matanda.

Hindi alam ni Doña Amalia na bukod sa pastillas, may dala rin siyang annulment agreement sa loob ng bag niya.

Siguro, hindi niya na kayang tanggapin ang sinasabing swerte iyon.

Ngayong araw, ihahagis niya ang annulment sa harap ni Rafael.

Mula ngayon, tapos na sila.

Maghihiwalay na sila nang maayos at palalayain niya na ang sarili niya.