CHAPTER 7

Bago magsimula ang birthday celebration ni Lola Amalia. hinanap ni Destiny Mercado ang kanyang asawa na si Rafael Buenavista sa reception room ng mansyon.

Pero pagdating niya roon, nagulat siya nang makita na naroon din si Celeste Villareal..

Magtataas pa lang sana siya ng kamay para kumatok nang marinig niya ang boses ni Celeste mula sa bahagyang nakabukas na pinto.

 "Rafa, kung hindi lang ako nag-aral sa ibang bansa noon, ako sana ang pinakabagay na mapangasawa mo, hindi ba?" tanong nito.

Mabilis na tumibok ang puso niya.

Alam niyang hindi dapat siya nakikinig sa usapan ng iba.

Matapos silang ikasal, hindi naman lingid kay Destiny ang pagiging malamig ni Rafael sa kanya.

Maraming beses na niya itong tinanong noon, ngunit hindi siya nabigyan ng malinaw na sagot. Ngayon, narinig niya mismo ang katotohanan.

"Oo," kalmadong sagot ni Rafael.

Parang gumuho ang mundo ni Destiny sa isang salita lang. Akala niya may halaga ang kanilang pagsasama, ngunit tila mali pala siya.

Muling nagsalita si Celeste. "Marami ka namang puwedeng piliin noon. Bakit siya pa?"

 Tahimik na sumagot si Rafael, "Dahil masunurin siya, maganda, at mahusay na artista." Parang sinaksak ang puso ni Destiny sa narinig.

Doon niya naisip na iyon lang pala ang tingin ng asawa niya sa kanya. Hindi bilang asawa o taong mahal nito, kundi bilang isang magandang dekorasyon at isang artistang kapaki-pakinabang sa imahe ng pamilya Buenavista.

 Pilit niyang pinigilan ang kanyang mga luha bago tahimik na umalis.

Matagal siyang nanatili sa restroom para pakalmahin ang sarili.

Nang bumalik siya sa banquet hall, nakita niyang masayang nakikipag-usap si Celeste sa mga kamag-anak ng pamilya Buenavista.

Inaanyayahan pa ito ng mga tiyahin ni Rafael na umupo sa tabi nito at nagbibiro pa tungkol sa pagiging malapit nilang dalawa noon.

Tahimik lamang si Destiny at piniling huwag pumatol. Maya-maya, bumaba si Doña Amalia kasama si Rafael. Agad na lumapit si Celeste at masayang bumati sa matanda.

 Nang magsimula ang hapunan, magkatabi sina Rafael at Celeste habang si Destiny ay napunta sa mas malayong upuan. Napansin iyon ni Doña Amalia at agad siyang tinawag.

"Destiny, ikaw ang asawa ni Rafael Buenavista. Bakit ka nakaupo riyan? Halika rito at maupo ka sa tabi ko."

Pagkarinig noon, nag-iba ang ekspresyon ng lahat sa mesa habang tahimik namang ngumiti si Celeste at itinaas ang kanyang baso para batiin ang matanda.

Ngumiti si Doña Amalia Buenavista at marahang ibinaba ang kanyang baso.

"Hindi maganda ang pakiramdam ko ngayon kaya hindi na ako iinom. At saka, Celeste, hindi ka nakadalo sa kasal nina Rafael at Destiny noon. Kapag ikaw naman ang ikakasal balang araw, sisiguraduhin kong makakadalo kami ng asawa mo para makabawi."

Agad na natahimik ang mesa.

Ngunit biglang nagsalita ang Tita Linda, ang ikatlong kapatid ng ama ni Rafael.

"Naku, Nay, masyado kayong kampi. Tayong mga asawa ng negosyante, dumaan sa tamang proseso ng pag-aasawa. Hindi gaya ng ibang babae na sumisingit lang sa relasyon ng iba."

Nanlamig ang mukha ni Doña Amalia. "Sino ang tinutukoy mo?"

Nagkibit-balikat ang babae. "Wala naman akong sinabing mali. Hindi ba't alam ng lahat sa internet na si Destiny ang naging dahilan ng hiwalayan noon?"

Agad na bumagsak ang kamay ni Doña Amalia sa mesa. "Manahimik ka!"

Ngunit hindi nagpatinag ang babae. "Nagpadala pa nga ng demand letter ang kampo ni Destiny sa mga nagkakalat ng balita online. Kung hindi totoo, bakit sila nagagalit?"

Tahimik na ibinaba ni Rafael ang kanyang kubyertos.

Bago pa muling makapagsalita si Doña Amalia, bigla itong namutla. Nanghihina itong tumayo ngunit nawalan ng balanse.

"Lola!"

Si Destiny ang unang nakasalo sa matanda.

Ngunit agad siyang itinulak ng tiyuhin ni Rafael. "Umalis ka nga diyan! Ikaw na nga ang dahilan ng gulo, ikaw pa ang lalapit!"

Nanlaki ang mga mata ni Destiny. Hindi niya alam kung paano sasagot.

Sa gitna ng kaguluhan, agad na inalalayan ng mga nurse si Doña Amalia papunta sa kanyang silid habang hinihintay ang ambulansya.

Susunod sana si Destiny, ngunit hinarangan siya ng ilang kamag-anak ng pamilya Buenavista "Huwag ka nang pumasok," malamig na sabi ng isa.

"Ikaw na ang dahilan kung bakit sumama ang pakiramdam ng matanda," dagdag naman ng isa pa. "Baka lalo pang may mangyaring masama kapag nakita ka niya."

 Mahigpit na napakuyom ni Destiny ang kanyang mga kamay. Masakit marinig ang mga paratang na iyon, ngunit wala siyang masabi upang ipagtanggol ang sarili. Sa oras na iyon, iisa lang ang naisip niyang lapitan—si Rafael.

Lumapit siya rito at pinilit na maging matatag ang kanyang boses. "Rafael, pakiusap. Gusto ko lang makita si Lola Amalia kahit sandali."

 Saglit siyang tiningnan ng lalaki bago malamig na sumagot. "Hindi ka puwedeng pumasok." Parang gumuho ang mundo ni Destiny sa narinig.

 "Rafael..." mahina niyang tawag.

Ngunit nanatiling walang emosyon ang mukha nito. "Hindi ko sinasabing kasalanan mo ang nangyari, pero umuwi ka na." Napakagat-labi si Destiny.

Sa unang pagkakataon, nakaramdam siya ng matinding sama ng loob sa lalaking minahal niya nang buong puso.

Ilang minuto pa ang lumipas at dumating na ang ambulansya. Lumapit si Celeste kay Rafael at marahang kumapit sa kanyang braso. "Rafa, sasama na rin ako. Baka kailangan nila ng tulong sa ospital."

Tumango lamang si Rafael bilang sagot. Habang inilalagay si Doña Amalia sa ambulansya, nakita ni Destiny na magkasamang sumakay sina Rafael at Celeste. Nang umalis ang sasakyan, saka lamang siya nawalan ng lakas.

Dahan-dahan siyang naupo sa gilid ng kalsada habang pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala.

Pakiramdam niya ay wala siyang kakampi.

Makalipas ang ilang sandali, lumapit si Secretary Aldrin.

"Kapag may balita tungkol kay Doña Amalia, agad ko po kayong tatawagan." Mahinang ngumiti si Destiny at nagpasalamat. Pagkatapos ay inabot niya rito ang isang folder na matagal na niyang inihahanda.

"Pakiabot ito kay Rafael kapag may oras na siya."

 Nang makita ni Aldrin ang laman nito, agad siyang nagulat. Mga papeles iyon para sa hiwalayan. "Sigurado po ba kayo rito?" maingat niyang tanong. Tumango si Destiny.

 "Oo."

 Hindi makapaniwala si Aldrin. Alam ng lahat kung gaano kamahal ni Destiny si Rafael. Ngunit ngayon, siya mismo ang gustong kumalas sa kanilang pagsasama. Tinanggap niya ang folder at nangakong iaabot ito sa kanyang amo.

Pagkaalis ni Aldrin, sumakay si Destiny sa kanyang sasakyan at tahimik na umalis sa mansyon.

Ngunit hindi pa siya nakakalayo nang mapansin niya sa salamin na may sasakyang nakasunod sa kanya. Bukas ang bintana nito at may nakausling camera.

 Mga reporter at paparazzi. "Destiny! Tumingin ka rito!" sigaw ng isa. Agad siyang nagmaneho palayo upang umiwas, ngunit mas lalo pa siyang hinabol ng mga ito. Bigla na lamang—