1.Bölüm

Bay Chapman'ın çalışma odasından yeni çıkmıştım ki George Chapman ve kuzenleriyle karşılaştım.

Beni görür görmez dağılıverdiler. Ama uzaklaşırken bile laf sokmadan duramadılar.

"Beatrice, yine George'un peşinden mi geldin? Gerçekten hiç utanman yok, değil mi? Savaş kahramanı büyükbaban mezarında ters dönüyordur şimdi. Senin böyle bir adamın peşinden koştuğunu görse ne derdi acaba?"

George ise bana soğuk bir bakış attı.

"Burada ne işin var?" diye sertçe sordu. "Yine büyükbabamdan senin için araya girmesini mi istedin? Büyükbabanın savaşta onun hayatını kurtardığını anlatıp durduğun yetmedi mi? Bu hikâyeyi daha ne kadar kullanacaksın?

"Biliyor musun, hiç zahmet etme. İlişkimizi herkesin diline düşürerek beni zaten yeterince rezil ettin. Düğün konusunda henüz kararımı vermedim. Kime gidersen git, hiçbir şeyi değiştiremezsin."

Gözleri küçümseme ve tiksintiyle doluydu. Tıpkı önceki hayatımda olduğu gibi, ona duyduğum aşk onu etkilemeye yetmemişti.

Derin bir nefes alıp sakince, "Bu seni ne ilgilendirir? Bay Chapman beni davet etti. Yarın benim için bir doğum günü partisi düzenliyor." dedim.

Sözlerim ağzımdan çıkar çıkmaz George'un kuzenleri oldukları yerde donakaldı.

"Ne? Büyükbaba senin için parti mi düzenliyor?" diye şaşkınlıkla atıldı içlerinden biri.

Neden bu kadar şaşırdıklarını çok iyi biliyordum. Bay Chapman yıllardır aile meselelerine karışmıyordu. Şimdi yeniden devreye girdiğine göre, bunun sıradan bir doğum günü partisinden çok daha fazlası olduğu açıktı.

Bir keresinde bana, yirminci yaş günümde Chapman ailesinin genç erkekleri arasından bir eş seçmem gerekeceğini söylemişti. Seçtiğim kişi, onun kişisel servetinin büyük bölümünü miras alacak ve ailenin başına geçecekti.

İlk şaşkınlıklarını atlattıktan sonra George'un kuzenleri, alaycı gülümsemelerle ona döndü.

"Tebrikler George! Ailenin başına geçtiğinde bizi unutma sakın," dedi içlerinden biri.

Bir diğeri de lafa karıştı: "Büyükbabanın desteğini arkana aldın mı, artık önünde kimse duramaz!"

"Senin için de tebrikler Beatrice. Bunca yıldır beni kendine âşık etmeye çalışıyordun. Görünüşe bakılırsa sonunda muradına eriyorsun. Çok mutlu olmalısın," dedi George, küçümseyici bir tavırla bana bakarken.

Ardından biraz daha yaklaşıp kulağıma fısıldadı: "Ama geçen seferki gibi acınası bir sonla karşılaşmamak için bir şartımı kabul etmen gerekiyor.

"Evlendikten sonra herkes kendi hayatını yaşayacak. Benim işlerime karışmayacaksın. Ancak o zaman bu evliliğe evet derim."

Sözleri beni şaşkına çevirmişti. Böylesine saçma bir şart öne süreceğini hiç beklemiyordum.

Ona şüpheyle baktım. Yoksa o da mı yeniden doğmuştu?

Tam o sırada arkamdan sevimli, ince bir ses yükseldi.

"Beatrice?"

Küçük kız kardeşim Isabella Layton yanımıza geldi. Mini etek giymişti ve dudaklarında utangaç bir gülümseme vardı. Ara sıra hafifçe öksürüyordu.

Bunu gören George hemen yanına koştu. "Hastayken dışarı çıkmamalısın."

Isabella başını öne eğdi, acınası bir hâle bürünmüştü. "Georgie, bu babamın fikriydi. Beatrice'in tek başına gelmesini istemedi."

George onun elini tuttu ve bana öfkeyle baktı.

"İnsan bu kadar da şımartılır mı? Evden çıkmak için bile yanına bir refakatçi mi gerekiyor?" diye çıkıştı. "Bella'nın hasta olduğunu görmüyor musun?"

Bunu söyledikten sonra Isabella'yı yanına alıp uzaklaştı.

George uzaklaşırken omzunun üzerinden bana bakıp tehditkâr bir sesle, "Beatrice Layton, böyle davranmaya devam edersen seninle evlenmem mümkün değil!" diye uyardı.

Sözlerini duyunca gülmeden edemedim. Oysa gerçek şu ki, onunla evlenmek istemeyen bendim.