MasukNaaawa ang lalaki sa kanya. Pero wala nang nararamdaman si Luna. Laging iniisip ng mga tao na kalmado ang kanyang pag-uugali. Ang mga tunay na nakakakilala lang sa kanya ang nakakaalam na kapag nakapagdesisyon na siya, hinding-hindi na niya ito babaguhin. Sa loob ng tatlong taon, hindi siya kinahabagan ng lalaki. Ngayon… Wala na siyang pakialam.Nang umalis sila ng ospital, ang unang sinag ng sunrise ay nagsisimula nang makita sa langit. Habang naghihintay sa driver, hinubad ni Ralph ang kanyang suit at isinampay ito sa mga balikat ng babae. “Ihahatid na kita pabalik sa apartment mo.”Ang ospital na ito ay nasa isang liblib na lugar. Sa ganitong oras, hindi siya mahahanap na taxi. Matapos ang lahat ng nangyari, sagad na ang pagod ni Luna. Wala na siyang lakas para makipagtalo o pahirapan pa ang sarili.“Sige. Thank you.” Ang kanyang tono ay kalmado. Ngunit malayo.Walang naramdaman si Ralph kundi ang matinding guilt.“We're husband and wife. Ito ang dapat kong gawin.” Pero kailanm
“Boss,” panimula ni Elmer nang may pag-iingat. Alam niya kung gaano kahalaga si Luna sa kanyang amo, pero pakiramdam niya ay kailangan pa rin niya itong paalalahanan. “Ang project natin dito ay importante para sa ating mga international interests…”Hindi na sinubukan ni Emilio na pigilan ang amo. Matapos suriin ang booking system, sumagot siya nang may determinasyon, “Boss, ang pinakamaagang flight ay bukas pa ng tanghali.”“Kung gayon, kumuha ka ng permit para sa isang flight route,” walang pag-aalinlangang utos ni Hunter.“Opo.”Agad na tumawag si Emilio upang ayusin ang ruta para sa isang private flight. Malinaw sa kanyang isipan na kung may mangyari man kay Luna, wala nang iba pang pahahalagahan sa mundo ang kanyang amo.Noon, dahil sa malalim na galit sa pagitan ng kanilang mga magulang, walang nagawa ang kanyang amo kundi lumayo sa babae para na rin sa kaligtasan nito. Kung hindi siya gumanti noon, kung hinayaan niya ang matandang Montenegro na patuloy silang apihin, pareho silan
Nakatakas na ang mga kidnappers, pero hindi pa rin dumarating ang mga tauhan ni Ralph.Mabilis na sinuri ni Luna ang ayos ng pabrika. Dahil alam niyang hindi sila makakalabas sa main door, pinilit niya ang sariling tumayo at itinuro ang isang mataas na bintana; hirap na ang kanyang boses dahil sa makapal na usok.“Kailangan mong... kailangan mong umakyat palabas doon.”Mataas ang kinalalagyan ng bintana mula sa sahig. Wala na siyang lakas para maabot iyon nang mag-isa. Pero kung makakaakyat si Ralph, mabubuksan nito ang pinto mula sa labas.Hindi inasahan ni Ralph na sa kabila ng lahat ng ginawa niya sa babae ay kaligtasan pa rin niya ang iniisip nito sa ganitong pagkakataon.“Luna, I'm sorry for what I did to you before, I…”“Wala akong oras para marinig ang mga ‘yan, Ralph,” pagputol ni Luna habang umuubo. “Makakaakyat ka ba agad?”Kung hindi siya magmamadali, sasabog ang bomba. Pareho silang mamamatay rito.“S-sige.” Alam ni Ralph na hindi ito ang oras para sa paghingi ng tawad.Hin
Bahagyang gumewang ang matangkad at matikas na pangangatawan ni Ralph. Gumalaw ang kanyang Adam’s apple habang tila nawawalan siya ng boses. “Anong sinabi mo?”Sa tabi niya, si Aubrey, na malinaw na nakarinig sa report ni Vic, ay hindi rin makapaniwala. Hindi niya inaasahan na malalaman ni Ralph ang katotohanan sa gitna ng ganitong kritikal na sitwasyon. Anong dapat niyang gawin? Bakit ba ang lintik na si Luna ay laging nakakatakas sa huli? Hindi. Hindi ito pwedeng mangyari.Halos mabaliw si Aubrey sa tindi ng selos. Nagpakawala siya ng isang malupit na tingin sa lalaking may peklat, desperadong nagbibigay ng hudyat na kalabitin na ang baril. Isang putok lang. Isang putok lang, at patay na si Luna. Matatapos na ang lahat…Pero hindi tanga ang lalaking may peklat. Mula nang malaman niya ang tunay na pagkatao ni Luna, nagpasya na siyang hindi niya ito papatayin. Sapat na ang makuha ang pera ng baliw na babaeng si Aubrey.Matagal bago nahimasmasan si Ralph. Dahan-dahan siyang luming
Kailan ba siya pinili ni Ralph? Sanay na siyang laging naiiwan at pinababayaan. Ang mga kamay ni Ralph na nasa kanyang gilid ay dahan-dahang nagngitngit. Isang matalim na liwanag ang kumislap sa kanyang mga mata, pero bago pa siya makapagsalita, nag-panic na si Aubrey.Hinawakan niya ang braso ng lalaki, nanginginig ang boses habang umiiyak, “Ralph, iligtas mo si Dustin! Pamangkin mo siya!”Nagdilim ang tingin ni Ralph, hindi mabasa ang kanyang emosyon. “Asawa ko rin si Luna.”“Fine…” Bigla na lamang tumawa si Aubrey, ang mga mata ay puno ng mapait na pagkabigo. “Hayaan mo na lang na huwag matahimik ang kuya mo sa hukay! Hayaan mong sumama na si Dustin sa kanya! Ipakita mo sa kanya na ang sarili niyang kapatid ay walang pakialam sa kaisa-isa niyang anak!”“Ralph, paano mo haharapin si Randall?”Ang kanyang mga paratang ay tumama na parang mga kutsilyo. Napapikit si Ralph sa tindi ng sakit. Nangako siya sa harap ng puntod ng kanyang kuya na poprotektahan niya ang kaisa-isang anak nito
“Paano mo nalaman?” Dahil sa gulat, hindi napigilang mabulalas ng lalaking may tattoo ang kanyang tanong, pero agad siyang napatahimik ng isang babalang tingin mula sa lalaking may peklat.Hindi rin makapaniwala ang lalaking may peklat. Habang inuutusan ang kanyang mga tauhan na itali si Dustin sa isa pang upuan, hindi niya inalis ang paningin kay Luna.Ang babaeng ito… na akala niya ay isa lamang hamak na bagitong doctor ng traditional medicine… ay matalas pala ang utak. Kahit sa ganitong sitwasyon, nananatili siyang kalmado para makipagnegosasyon sa mga kidnapper. Mas matapang siya kumpara sa mga pinalaki-sa-layaw na mga dalaga mula sa mga prestihiyosong pamilya.Naningkit ang mga mata ng lalaki. “Sino ka ba talaga?”Nanatiling matatag ang boses ni Luna. “Hindi ba’t tinawagan niyo si Ralph habang nasa loob tayo ng sasakyan?”“Anong ibig mong sabihin?” Kumunot ang noo ng lalaking may peklat. Hindi niya makuha ang gustong sabihin ng babae.Ang sabi lang sa kanila ng nag-utos ay isa lan







