LOGIN"Wala po, Lola... wala po sa akin 'yon." Nahirapan si Luna na i-adjust agad ang kanyang isip sa malaking pagbabagong ito. Ang mabait at matanda niyang pasyente ay bigla palang naging tunay na lola ni Hunter.Huminga nang malalim si Lola Divina sa sobrang kaluwagan, bago muling ibinalik ang kanyang galit sa kanyang apo. Hinampas niya ang braso nito sa mesa. "Hanggang kailan mo ba balak hawakan ang kamay ng batang iyan, Hunter? Pipilitin mo ba siyang kumain gamit ang isang kamay para lang masunod ang pagiging possessive mo?""Alright, alright, bibitawan ko na." Natawa nang mahina si Hunter, at dahan-dahang binitiwan ang kamay ni Luna. "Kain na, Luna. Napakagaling magluto ni Lola, at buong hapon niyang inihanda ang lahat ng paborito mo.""..." Nanlaki ang mga mata ni Luna nang may isa na namang katotohanang pumasok sa utak niya.Doon pala nasagot ang misteryo. Iyon pala ang eksaktong dahilan kung bakit ang mga pagkain na kinakain niya sa penthouse ni Hunter nitong mga nakaraang buwan ay
Akala talaga ni Luna na pumunta si Lola Divina para bisitahin ang sarili niyang apartment. Kaya lang, noong mismong makita niyang bumukas ang pinto ng apartment sa tapat, doon lang niya narealize… maling pinto pala ang akala niya.Hindi naman madalas pumunta si Lola Divina sa mamahaling condo na ito, at dahil matanda na rin siya, normal lang na medyo malilimutin na ito… Talagang mapapatawad ang kaunting pagkakamali sa numero ng apartment.Natawa nang mahina si Hunter, at bakas sa boses nito ang isang kakaibang pride. Don't sell her short, Luna. Her memory is absolutely flawless." Natigilan si Luna, tuluyang nagulat.Magkakilala... sina Hunter at Lola Divina?Bago pa man niya maisip kung paano itatanong ang gulong-gulong na tanong sa utak niya, biglang tumawa nang malakas si Lola Divina at ikinaway ang mga kamay. "Wala ah, hindi naman ako nagkamali! Oh, isn't this the most magnificent coincidence under heaven? Ang apo ko pala ay nakatira mismo sa tapat ng pinto mo! Siguradong nagkasa
Kayang-kaya niyang magpalaki ng isang dosenang mga bata kung iyon lang ang magpapanatili sa kaligtasan ng health ni Luna…"Ako nga 'yon," sagot ni Luna, ayaw sumuko; tutal, ang kanyang dignidad ay matagal nang nadurog ilang taon na ang nakalilipas. Kumukurap ang kanyang malilinaw na mata, at sumagot nang totoo, "Pero hindi dahil hibang ako sa pag-ibig kay Ralph, Hunter. Kundi dahil gustong-gusto ko lang makakuha kahit isang pagkakataon na makahinga nang malaya mula sa mga Montenegro.""Freedom?" Sa mismong segundong lumabas ang tanong sa mga labi ni Hunter, pumasok sa kanyang isip ang masakit na katotohanan ng mga salita nito. Parang may isang tinik na sapilitang isinaksak sa kanyang lalamunan, dahilan para ma-speechless siya.Isang matinding pagsisisi ang nagpatigil sa kanya, pero swerte na lang, ang mga anino sa loob ng kotse ay nagtago sa biglang emosyon na lumitaw sa kanyang mga mata.Noong panahong iyon, naniwala talaga siya sa mga sinabi nito. Inakala niya talaga na patay na pat
Iniisip ni Luna kung gawa-gawa lang ba ito ng malawak niyang imagination, pero ang paraan ng paghalik ng lalaking ito ay mas magaling at mas matindi kaysa sa mga unang halikan nila noon.Ang galing nito... ay parang isang nakakatakot na pwersa. Palagi itong may likas na galing sa anumang bagay na mahawakan nito...Habang lumalalim ang halik, ang gulo sa kanyang isip at katawan ay unti-unting napalitan ng isang malalim at tahimik na kapayapaan.Ang tanging natitirang panalangin sa kaluluwa niya ay para sa mga lihim ng nakaraan niya... kailangan niya ng patunay na ang mga tunay niyang magulang ay hindi mga masasamang drug leaders. Kung lalabas sa imbestigasyon na mga halimaw sila, ang lahat ng pinaglalaban niya ngayon ay siguradong magiging abo lang.Tahimik siyang nakiusap sa Diyos na bigyan pa siya ng awa kahit isang beses na lang.Pero sa sandaling ito, pinilit niyang alisin ang mga madidilim na isipin, at pinili na lang na magpatangay sa mainit na halik ng lalaki, hinahayaan itong k
Matagal bago naintindihan ni Luna ang matindi at seryosong kahulugan ng mga sinabi ni Hunter.Dahil sa sobrang talim ng tingin nito sa kanya, bigla siyang nakaramdam ng kakaiba at nakatutunaw na guilt sa kanyang dibdib… parang siya pa ang lumalabas na kontrabida o may nagawang napakalaking kasalanan ngayon…Mabilis niyang ibinaba ang kanyang mga mata para iwasan ang tingin ng lalaki. "Balak ko naman talagang sabihin sa'yo."Nanliit ang mga mata ni Hunter, bakas ang matinding pagdududa sa kanyang mukha. "Kailan?""..." Sa tono pa lang ng boses nito, halatang-halata na wala itong pinaniniwalaan kahit isang salita sa sinabi niya…Natigilan si Luna, at biglang bumalik ang kanyang depensa. Pinilit niyang tumingin nang diretso sa lalaki para bawiin ang kontrol sa usapan. "Well, anong klaseng malaking paliwanag ba ang ibibigay mo sa akin? Gagawin mo ba ulit ang ginawa mo kagabi? Noong umalis ka na lang nang walang man lang iniwang kahit isang salita para palubagin ang loob ko?" diretsahan
Pagkalipas lang ng labinlimang minuto, huminto ang kotse sa tabi ng kalsada. Nang makita ni Enzo ang lalaking walang galang na nagbukas ng pinto sa unahan at umupo sa passenger seat, nagdilim ang gwapo niyang mukha dahil sa matinding inis at galit.Ngumiti nang matamis si Dani sa lalaking nagsusuot ng seatbelt sa unahan, sabay turo sa likod nang walang paki. "Enzo, magkasama naman kayo sa iisang circle noong college, hindi ba?"Nagtaas ng kilay si Clark, umingon para tumango nang pormal at may paggalang. “Enzo, it’s been so long. I am—”"Long time no see. Let's keep it that way." Marahas itong pinutol ni Enzo sa gitna ng pagsasalita nito, sabay baba ng bintana para tumingin sa mga ilaw ng lungsod sa labas. Namutla ang kanyang mukha, at nag-igting ang kanyang panga sa tindi ng inis… Para siyang lalaki na katatapos lang malaman na niloloko siya ng kanyang girlfriend.Ang lalaking nakaupo sa unahan ay hindi na kailangan pang magpakilala; kilalang-kilala ni Enzo ang nakaiinis nitong mu
Nitong mga nakaraang araw, tinatawagan ni Luna ang professor niya tuwing umaga para kumustahin ang asawa nito. Mabuti na lamang at bumubuti na ang lagay ni Klara. Halos muntik na itong mapahamak.Ding-dong—Kasasara lang niya ng pinto ng refrigerator nang muling tumunog ang doorbell. Sa pag-aakalang
Bago pa siya nagpasya na pakasalan si Ralph noon, marami muna siyang tinanong.Sino nga ba ang totoong iniibig ni Ralph?Wala ni isang nagsabi sa kanya.Pati ang mga lalaking kakilala niya ay kaibigan din ni Ralph, at natural lang na wala ni isa sa kanila ang magtataksil sa lalaki.Wala siyang ibang
Hindi na nagsalita pa si Luna mula nang sumakay siya sa kotse. Tahimik siyang nakasandal sa upuan, ang mga mata’y nakatutok lamang sa mga nadadaanang tanawin sa labas ng bintana, hindi kumukurap.Sa mahigit apat na taon nilang pagkakakilala ni Nathan, hindi lamang siya magalang at maintindihin, pina
“Kailan mo ba kasi ipo-proseso ang annulment niyong dalawa?!” hamon ni Aubrey. Annulment. Iyon ang salitang madalas marinig ni Ralph nitong mga nakaraang araw. Parang ang lahat ay naniniwalang iyon ang tamang desisyon para sa kanya.Ngunit siya lang ang nakakaalam na sa tuwing naririnig niya iyon,







