Kabanata 4

Pagkatapos maligo ni Hiraya, muli siyang lumabas ng silid kung saan nadatnan niya si Miguel na prenteng nakaupo na sa malambot na sofa dito sa living room. Napansin niyang may kausap ito sa cellphone. Nakaligo at nakabihis na din ito at halatang hinihintay nito ang kanyang paglabas.

“Uncle, salamat po.” Nakangiting wika niya sabay dikit ng mapula niyang labi sa pinsgi nito tanda ng taos pusong pasasalamat.

“Walang anuman.” Parang na istatwa namang sagot ni Miguel sa kanya. Ilang minuto din na tulalang napatitig si Miguel sa dalaga bago siya nag-iwas ng tingin dito.

“Uncle, kailan po pala kayo bumalik dito sa Pilipinas?” muling tanong ni Hiraya sa binata na sinabayan niya pa ng pagsinghot dahil feeling niya sisipunin siya.

“Kaninang hapon,” sagot ni Miguel, bahagyang umangat ang kanyang kilay. “May gamot ka ba sa sipon dito?”

“Meron.” Kinuha ni HIraya ang isang maliit na kahon ng gamot mula sa ilalim ng TV stand. Inihanda iyon ng kanyang kuya para sa kanya.

Kumuha si Miguel ng isang pakete ng gamot sa sipon, tiningnan ang petsa ng expiration, at naglagay ng maligamgam na tubig sa baso at iniabot iyun sa kanya

“Huwag ka nang mag-isip nang kung anu-ano. Magpahinga ka ngayong gabi.”

Ang maligamgam na tubig ay nagbigay ng kaunting ginhawa sa kanyang palad, ngunit ang alaala ng nangyari kanina lang, hindi niya pa rin maiwasan na makaramdam ng takot.

“Huwag kang matakot. Nandito lang ako,” marahan nitong sabi.

Matangkad si Miguel, may awtoridad ang tindig, halos anim na talampakan at tatlong pulgada ang taas. Ang presensya niya pa lang ay sapat nang punuin ang buong silid.

Nakaramdam si HIraya ng kaunting kapanatagan. Tumingala siya at hindi sinasadyang nasalubong ang malalim at madilim niyang mga mata—malamig, ngunit sa di maipaliwanag na paraan ay nakapagpapakalma.

“Uncle, gusto ko sanang dito ka na magpalipas ng gabi kaya lang, naalala ko, wala palang extra na kwarto dito..”

Tatlo lang ang silid: isang kuwarto-tulugan, isang studio, at isang design room.

Lumambot ang ekspresyon ni Miguel, kaswal ngunit matatag ang tinig.

“Ayos lang. Sa sofa na lang ako ngayong gabi.”

“Naku, nakakahiya sa iyo, Uncle. Ako nalang dito sa sofa at doon ka na sa room ko.” nahihiyang sagot niya naman dito

“NO, it’s okay, Hiraya. Ayos na ako dito sa sofa.” Nakangiting sagot naman ni Miguel sa kanya. Muli siyang napangiti sabay tango.

****

***

Pagod na bumagsak si Hiraya sa kanyang unan at agad nakatulog. May pampakalma ang gamot sa sipon, kaya mahimbing siyang natulog hanggang sa pumasok ang maliwanag na sikat ng araw sa umaga.

Lumipas na ang bagyo, at ang langit ay naging maliwanag at bughaw.

Nakalabas si Hiraya ng kanyang silid na nakatsinelas at nadatnan niyang nakatayo si Miguel sa balkonahe, nakasuot ng itim na suit.

Pumasok ang sikat ng araw sa salamin, binibigyang-diin ang kanyang matangkad at matatag na tindig.

Nang marinig niya ang mga yapak, lumingon ito. Tinamaan ng liwanag ang kanyang mga mata, nagbibigay sa karaniwan niyang malamig na titig ng bihirang init.

“Magandang umaga, Uncle,” bati ni Hiraya habang may ngiting nakaguhit sa mapula niyang labi

“Magandang umaga,” sagot din naman nito sa kanya “May ilang bagay akong kailangang asikasuhin. Nilagay ko ang almusal mo sa thermal box. Huwag kalimutang kumain.”

“Salamat po, Uncle.” Habang hindi niya mapigilan na mapatitig sa cellphone na nasa ibabaw ng center table. Katabi nito ang tablet na binili niya kahapon sa mall.

Dinampot niya ang cellphone nang mapansin niya na may mensaheng pumasok.

Isang voice message iyon mula sa matalik niyang kaibigan na si Lina Gomez.

“Hiraya, nakuha mo ba ang mga ticket sa exhibition? Wala akong nakuha rito. Kung wala rin sa’yo, hihingi ako sa kuya ko ng dalawa.”

Tahimik ang silid at malakas ang volume. Nataranta si Hiraya at agad pinababa ang tunog. Natapos ang sampung segundong mensahe sa isang iglap.

Nailang siya, hindi alam kung saan ilalagay ang kanyang mga kamay.

Ngumiti si Miguel malalim ang boses.

“Iyong touring exhibition ng Louvre sa France dalawang linggo mula ngayon?”

Mabilis na sumagot si Hiraya, “Opo, Uncle.”

“May ilang ticket na ipinadala sa akin. No worries, bibigyan kita.” Nakangiting sagot nito sa kanya

“Ha? Naku, huwag na po. Masyado na pong nakakahiya!” kusa niyang pagtanggi.

Karamihan sa mga ipinapakita sa exhibition ay mga orihinal na likha mula sa Louvre, at napakahirap makakuha ng ticket. Ang nakakatakot na nangyari kagabi ang dahilan kung bakit tuluyan niya itong nakalimutan.

“Sayang naman kung walang gagamit, Hiraya. Huwag ka nang tumanggi kung hindi magtatampo ako sa iyo”

Hindi niya naman mapigilan ang mapakagat labi sabay tango.

“Okay, Salamat po, Uncle.”

Pagkatapos niyang magpasalamat kay Uncle Miguel, tuluyan na din itong nagpalaam sa kanya. Nilisan nito ang condo niya na may nakikita siyang mumunting ngiti sa labi nito.

Nang mapag-isa, nagpasya na din siyang kumain. Habang nakaupo sa mesa, muli niyang dinampot ang kanyang cellphone upang i-message ang kaibigan niyang si Lina.

Ngunit, bago niya pa man nagawa iyun, wala sa sariling napatitig siya sa kanyang cellphone at napakunot noo.

“Teka lang, ano ang nangyari? Bakit, biglang nawala ang basag nitong phone ko?” mahina niyang bigkas.

Muli niyang pinasadahan ng tingin ang kanyang cellphone pero wala talaga eh. Walang kahit na anong bakas ng sira ito.

“Ibig bang sabihin nito, inayos ito ni Uncle Miguel?” mahina niyang sambit kasabay ng munting ngiti na gumuhit sa labi niya. Sa hindi malamang dahilan, naramdaman niya din ang biglang pagkabog ng dibdib niya.

“Ang laki ng pagkakaiba nila Miguel at Alfred. Sana si Miguel na lang ang naging fiancé ko. At least si Miguel, ramdam ko ang pagki-care niya sa akin kagabi pa.” hindi niya mapigilang bigkas kasabay ng muling pag-ilaw ng kanyang cellphone.

Chineck niya ang kakapasok na mensahe at nang mapagtanto niya na galing iyun kay Lina, walang pagdadalawang isip na binuksan niya iyun kung saan makikita ang isang video.

Kaagad niya din namang pinindot ang ‘play’ button.

Madilim ang bar, magulo at maingay, may kumikislap na mga ilaw.

Nang tumama ang ilaw, lumitaw ang guwapong mukha ni Alfred, nakahilata sa sofa, nakapatong ang mahahabang binti, at kaswal na nakayakap ang isang braso sa balikat ni Jona.

Wala sa sariling napahawak siya sa kanyang bibig nang bigla na lang lumagok ng alak si Jona mula sa baso at pagkatapos noon, inilapit nito ang bibig sa mismong bibig ni Alfred-----