ANMELDEN[The Blood of the Father]Ang loob ng submersible ay nababalot ng pulang ilaw ng emergency alarm. Ang bawat paghinga ni Vladimir ay mabigat, ang kanyang mga kamay ay duguang habang hawak ang maliit, kumikislap na microchip na kinuha niya mula sa balat ni Ryella. Nakahandusay si Ryella sa bench, ang kanyang mukha ay maputla, at ang isang puting tela ay dahan-dahang namumula sa dugo sa likod ng kanyang tenga.Hindi ito operasyon; ito ay isang marahas na pagpunit sa huling kadena ni Elena."Vladimir..." mahinang bulong ni Ryella. Ang kanyang mga mata ay pilit na idi
[The Final Verdict]Ang loob ng submersible ay maliit, madilim, at may amoy ng metal at takot. Ang bawat mahinang dagundong ng makina ay tila tibok ng pusong malapit nang sumabog. Sa gitna ng makipot na espasyo, nakatayo si Ryella, ang dulo ng kutsilyo ay nakadiin sa kanyang sariling balat—eksakto sa ibabaw ng biometric chip na naglalaman ng lahat ng kasalanan ng mundo.Nakatitig si Vladimir sa kanya. Ang kanyang mga mata ay hindi nagniningas sa galit, kundi sa isang uri ng desperasyon na mas nakakatakot kaysa sa kahit anong banta."Ibaba mo 'yan, Ryella," ulit ni Vladimir. Ang kanyang boses ay isang mababang ungol na pilit na pinapakalma. "H
[The Cross and the Wolf]Ang liwanag mula sa barko ay tila humihiwa sa kadiliman ng kweba. Nakatayo si Vladimir sa harap ni Ryella, ang kanyang katawan ay naging harang sa pagitan ng asawa at ng banta sa labas. Ang pangalang binanggit niya—Ina—ay tila isang sumpa na lumutang sa hangin, nagdadala ng mas matinding lamig kaysa sa tubig ng Adriatic."Vladimir… anong ibig mong sabihin?" bulong ni Ryella. Ang kanyang kamay ay mahigpit na nakakapit sa basang polo ni Vladimir. "Patay na si Elena. Sino ang babaeng 'yan?""Siya ang anino na pinagmulan ko, Ryella," sagot ni Vladimir, ang kanyang panga ay naninigas sa galit. "Ang babaeng nagbenta sa akin sa mga Volkov bago pa ako matutong bumigkas ng sarili kong pangalan."
[The Depths of the Ocean]Ang pagbulusok ng helicopter patungo sa madilim na Adriatic Sea ay tila isang mabilis na pelikula ng kamatayan. Sa loob ng nagkakagulong cabin, ang tanging matatag ay ang pagkakahawak ni Vladimir sa baywang ni Ryella. Walang upuan, walang parachute, tanging ang bigat ng kanilang mga kasalanan at ang init ng kanilang mga katawan ang nag-uugnay sa kanila habang humahalik ang bakal sa nagngangalit na alon.BOOM!Ang pagtama sa tubig ay tila pagbangga sa isang pader na semento. Nabitak ang salamin, at ang malamig at maalat na tubig ay agad na lumamon sa bawat hininga nila.Sa ilalim ng tubig, ang mundo ay naging kulay asul at itim. Nakita ni Vladimir si Ryella na dahan-dahang lumulubog, ang kanyang mahabang buhok ay tila mga galamay ng isang mitsa na unti-unting namamatay. Sa kabila ng hapdi sa kanyang mga sugat at ang nauubos na hangin sa kanyang baga, lumangoy si Vladimir pababa.Inabot niya ang kamay ni Ryella. Hinila niya ito patungo sa kanya sa isang explici
[The Uprising of the Seeds]Ang bawat hininga ni Vladimir ay parang paglunok ng bubog. Nakaluhod siya sa malamig na sahig ng kuta ni Silvan, ang kanyang mga kamay ay nanginginig habang nakatitig sa "bangkay" ni Ryella. Ang dugo mula sa kanyang sariling mga sugat ay pumapatak sa puting tela ng bestida ni Ryella, na tila isang sumpa na hindi niya matakasan. Sa likuran ni Silvan, ang mga baril nina Vlady at Victoria ay nakaturo sa matanda, ngunit ang hangin ay puno ng isang uri ng panganib na hindi kayang ipaliwanag ng bala."Tingnan mo ang sarili mo, Vladimir," uyam ni Silvan, habang dahan-dahang itinatapak ang kanyang sapatos sa tabi ng ulo ni Ryella. "Ang dakilang Volkov, nakaluhod sa paanan ng isang babaeng wala nang buhay. Isang reynang pinatay ng sarili mong anak dahil sa kahinaan mo.""Tumahimik ka..." ungol ni Vladimir. Ang kanyang boses ay hindi na galing sa lalamunan, kundi mula sa pinakamadilim na bahagi ng kanyang kaluluwa. "Huwag mong banggitin ang pangalan niya sa marumi mo
[The Dust of Yesterday]00:03... 00:02... 00:01...Ang bawat segundo ng pagbilang ng timer sa ilalim ng selyo ay tila kurot ng kamatayan sa balat ni Vladimir. Sa gitna ng guho, sa ilalim ng malamig na liwanag ng buwan, wala siyang ibang nakikita kundi ang helicopter na dahan-dahang naglalaho sa abot-tanaw—bitbit ang kanyang buhay, ang kanyang reyna, ang kanyang Ryella.Isang nakabibinging pagsabog ang yumanig sa buong pasilidad.Ang selyo na simbolo ng kanyang kapangyarihan ay naging isang bolang apoy. Ngunit sa huling saglit, hindi binitawan ni Vladimir ang selyo. Sa halip, marahas niya itong inihagis patungo sa isang pressurized gas tank sa kabilang bahagi ng guho habang siya ay gumulong sa pinakamalalim na hukay ng pundasyon.Ang mundong binuo ni Vladimir ay gumuho nang tuluyan. Ang apoy ay lumamon sa lahat ng ebidensya ng laboratoryo ni Elena, ngunit sa gitna ng usok at nag-aapoy na bakal, isang duguang kamay ang sumunggab sa isang nakausling tubo.Dahan-dahang bumangon si Vladimi
[The Aftermath of London]Ang langit ng London ay hindi na kulay asul o abo; ito ay naging kulay ng namuong dugo at sunog na aspalto. Ang usok mula sa Pumping Station at ang guho ng Waterloo Bridge ay nagsilbing isang dambuhala
[The Ghost on the Vault]Ang dagundong ng guguho na yungib ng Cueva de los Tayos ay tila huling hininga ng isang dambuhalang halimaw. Ang usok at alikabok ay naging makapal, lumilikha ng isang mapanganib na belo na naghihiwalay
Nagsimulang magpumiglas si Ryella. "Vladimir, ano ang ginagawa mo? Ako ito!""Sabi ni Julian..." ubo ni Vladimir habang lalong hinihigpitan ang sakal. "Sabi niya... ikaw ang pumatay kay Vlady. Sabi niya... ikaw ang nagtaksil sa akin sa Alps."Nagkaroon ng isang marahas na paglalaban sa loob ng seld
"Ang anak mo ay bahagi ng imperyong ito, Ryella!" sigaw ni Mateo, ang kanyang boses ay yumanig sa mga dingding. "Hindi mo ba nakikita? Si Julian ay naging traydor. Siya ay naging aso ni Madame Eva. Ikaw naman, nabulag ka ng pag-ibig sa isang Valente. Ang tanging paraan para manatili ang kapangyarih







