LOGIN[The Fourth Protocol]
Ang loob ng cargo plane ay naging isang malamig na bilangguan sa gitna ng ulap. Ang ugong ng mga makina ay tila isang babala, at ang pulang ilaw ng emergency alarm ay nagbibigay ng anyo ng dugo sa bawat sulok ng cabin. Sa gitna ng cargo hold, ang lalaking tinatawag na The Courier ay nananatiling relaks, dahan-dahang iniikot ang kanyang baso ng alak habang ang countdown sa monitor ay pumapatak: 09:58... 09:57.
"Sino ang nag-utos sa iyo?" ang boses ni Ryella ay parang yelo, ang kanyang baril ay hindi umaalis sa pagitan ng mga mata ng lalaki.
"Ang mga utos ko ay hindi nanggagaling sa mga taong kilala niyo, Ryella," sagot ng Courier, ang kanyang tinig ay banayad ngunit may nakatagong bagsik. "Ang Ikaapat na Protokol ay h
Lumabas si Ryella sa tent at nakita si Vladimir na nakatayo sa dalampasigan, nakatitig sa buwan. Lumapit siya at yumakap mula sa likuran nito. Ramdam niya ang panginginig ng katawan ni Vladimir—hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa pagod at emosyon."Narinig ko ang usapan niyo ni Mateo," panimula ni Vladimir."Hindi ko sinasadyang saktan siya," sabi ni Ryella. "Pero hindi ko na kayang magpanggap, Vlad. Pagod na akong maging mabuting anak sa isang taong puro kasinungalingan ang ibinigay sa akin."Humarap si Vladimir sa kanya. Hinawakan niya ang mga kamay ni Ryella, ang mga kamay na pumatay, nanggamot, at nagmahal. "Ryella, tignan mo tayo. Nakatayo tayo sa isang islang walang nakakaalam, tumatakas sa mga taong dati nating pinamumunuan. Nawala sa atin ang lahat. Ang yaman, ang kapangyarihan, ang pami
[The Last Flower]Ang dalampasigan ng Isla de Sangre ay hindi tulad ng mga puting buhangin ng Pilipinas. Ito ay madilim, magaspang, at puno ng mga matatalim na bato na tila mga ngipin ng nakaraan na handang sumugat sa sinumang mangahas na tumapak dito. Habang dahan-dahang lumalabas ang pamilya mula sa tiyan ng The Leviathan, ang hanging sumalubong sa kanila ay hindi sariwa; ito ay malapot, amoy asin, at puno ng halumigmig na nagpapabigat sa bawat hakbang.Si Ryella ang unang nakatapak sa lupa. Hawak niya ang kamay ni Vlady, na ngayon ay nakabalot sa isang malaking jacket ni Vladimir. Ang bata ay tahimik, ang kanyang mga mata ay nakapako sa madilim na abot-tanaw kung saan ang langit at dagat ay nagtatagpo sa isang kulay-abong guhit. Sa likuran nila, si Vladimir ay nakasandal kay Mateo, ang kanyang
Sa loob ng medical bay, dahan-dahang idinilat ni Vlady ang kanyang mga mata. Wala na ang puting liwanag, wala na ang panginginig ng kanyang katawan. Ngunit ang bawat sulok ng silid ay tila bumubulong sa kanya."Mama?" tawag niya.Agad na pumasok si Ryella, kasunod si Vladimir. Nakita nila ang bata na nakaupo sa kama, yakap ang kanyang mga tuhod."Narito kami, anak," sabi ni Ryella, agad na umupo sa tabi ng bata at nilaro ang buhok nito. "Tapos na ang lahat. Ligtas na tayo."Tumingin si Vlady sa kanyang mga kamay. "Bakit po amoy bakal ang mga kamay ko, Mama? Bakit kahit naghugas na ako, nararamdaman ko pa rin ang init ng kutsilyo?"Napatigil sina Ryella at Vladimir. Ang katahimikan ay naging kasing-talim ng labah
[The Fragile Sanctuary]Ang cabin ng The Leviathan ay naging kasing-tahimik ng isang kabaong. Ang tanging naririnig ay ang mahinang pag-ugong ng ventilation system at ang bawat patak ng tubig mula sa kisame na tumatama sa metal na sahig. Wala na ang sigawan ng digmaan sa labas. Sa loob ng maliit na kwartong ito, ang tanging kalaban nina Ryella at Vladimir ay ang sarili nilang mga alaala.Si Vladimir ay nakaupo sa gilid ng isang makitid na kama, ang kanyang mga kamay ay nakapatong sa kanyang mga tuhod. Ang kanyang mga kuko ay puno pa rin ng tuyong putik at dugo mula sa Amazon, at ang kanyang mga asul na mata—na dati ay puno ng apoy—ay tila mga bintana na lamang ng isang abandonadong bahay."Vladimir," mahinang tawag ni Ryella. Nakatayo siya
Tumama ang bala sa binti ni Sofia. Ang bumaril ay walang iba kundi si Beatrice, na kanina pa palang nakatago sa likod ng mga dambuhalang archives."Akala niyo ba ay ganoon lang kadali iyon?" ngisi ni Beatrice, habang dahan-dahang lumalapit. "Ang Ikaapat na Protokol ay sa akin! Cornelius, ang oras mo ay tapos na. Elena, ikaw ay isang sundalo lamang. Ako ang utak ng operasyong ito!"Napatigil ang labanan nina Ryella at Elena. Lahat sila ay nakatingin kay Beatrice na ngayon ay may hawak na detonator."Beatrice, anong ginagawa mo?" sigaw ni Ryella."Ang Deep Sea Vault ay hindi na isang imbakan, Ryella," sabi ni Beatrice. "Ginamit ko ang teknolohiya rito para i-activate ang lahat ng nuclear satellites ng World Court. Sa loob ng limang minuto, ang bawat capital city sa mundo ay magiging target. At ako... ako ang magiging bagong diyos ng abo!""Nasisiraan ka na ng bait!" sigaw ni Vladimir."Hindi, Vladimir. Ito ang ebolusyon," sagot ni Beatrice. "Ang pamilya Cruz ay naghari sa pamamagitan ng
[Blood of the Queens]Ang atmospera sa loob ng Inner Sanctum ng Deep Sea Vault ay mabigat, tila ang apat na libong metrong lalim ng karagatan sa itaas ay direktang nakadantay sa mga balikat nina Ryella at Vladimir. Ang tanging ingay ay ang mahinang pag-ikot ng mga gears ng wheelchair ni Cornelius Cruz at ang bawat mabigat na paghinga ni Sofia.Ang babaeng nakatayo sa likuran ni Cornelius ay isang anino ng nakaraan na naging reyalidad. Ang kanyang buhok ay kasing itim ng gabi, ang kanyang mga mata ay may talim ng isang Cruz, ngunit ang kanyang tindig ay may elegance na tanging ang mga Valente lamang ang nagtataglay. Siya ang panganay na anak ni Sofia—ang kapatid ni Ryella na itinuring nang isang alaala ng pait."Elena..." ang tawag ni Sofia ay isang mahabang buntong-hininga, puno ng hindi mabigkas na pagsisisi. "Buhay ka. Ang akala ko... ang sabi ni Constantine...""Ang sabi ni Constantine ay namatay ako sa panganganak, hindi ba, Ina?" ang boses ni Elena ay parang kalansing ng kristal







