LOGINChapter 16
Kinabukasan, nagising akong nakangiti habang naaalala ang nangyari sa campus fair. Nakakainis isipin na ang taong dati kong gustong iwasan ang siya ngayong dahilan kung bakit ayaw kong matapos ang araw. Agad kong kinuha ang cellphone ko at nakita ang bagong message ni Adrian.Adrian: Good morning, partner.Me: Don't call me that.Adrian: What should I call you, then? Future wife?Me: Blocked.Adrian: You wouldn't dare. You'll miss me.Me: Keep dreamChapter 26Hindi ko alam kung paano haharapin si Adrian pagkatapos ng nangyari sa amin kahapon.Ilang beses kong binuksan ang cellphone ko para basahin ulit ang huli niyang message. “Next time, ikaw ang magdedesisyon kung kailan.” Simpleng salita lang iyon, pero hindi ko maiwasang mapangiti habang nakahiga sa kama.Nakakainis.Bakit ba kailangang maging ganito kasaya ang puso ko dahil lang sa isang halik?“Belle! Bumangon ka na!” sigaw ni Mia mula sa labas ng kuwarto ko. “Kung hindi ka pa bumangon, papasok ako riyan at babasahin ko lahat ng messages mo!”Napabalikwas ako.“Wala kang mababasa!”“Ah, talaga? Ibig sabihin, may dapat basahin!”Bago ko pa siya mapigilan, bumukas ang pinto at pumasok siya na may dalang dalawang tasa ng kape. Umupo siya sa gilid ng kama at pinagmasdan ako na para bang may malaking balitang hinihintay.“Okay,” sabi niya. “Kuwento.”“Walang kuwento.”“Belle Reyes, huwag mo akong subukan. Kahapon, umuwi kang parang nanalo sa raffle. Ngayon, nakangiti ka sa cell
Chapter 25Buong umaga kong sinubukang magpokus sa mga gawain ko sa university, pero may isang bagay na paulit-ulit na bumabalik sa isip ko—ang huling mensahe ni Adrian.“Gusto kong malaman mo na ngayong araw, mas lalo kong natiyak na ikaw ang taong gusto kong makasama sa mga simpleng araw ng buhay ko, hindi lang sa mga espesyal na okasyon.”Bakit ba kailangang sabihin niya ang mga ganoong bagay? Hindi ba puwedeng manatili na lang siyang nakakainis, mayabang, at mahilig mang-asar? Mas madali sanang hindi malito kung ganoon siya palagi.Pero hindi. Kailangan pa niyang magdala ng pagkain kapag nakakalimutan kong kumain, magbukas ng pinto para sa akin, at ngumiti na para bang ako lang ang taong gusto niyang kausap.“Belle!”Napapitlag ako nang biglang lumitaw si Mia sa harap ko.“Bakit ka nakatitig sa notebook mo na parang may lihim itong itinatago?”“May iniisip lang ako.”“Adrian?”“Bakit siya agad?”“Dahil kapag pangalan niya ang naririnig mo, nag-iiba ang mukha mo.”“Hindi kaya!”Umu
Chapter 24Hindi ko alam kung bakit mas kinakabahan pa ako sa tanghalian kasama ang lola ni Adrian kaysa sa mga pagsusulit ko sa university. Ilang beses kong pinalitan ang damit na isusuot ko, inayos ang buhok ko, at tiningnan ang sarili ko sa salamin. Hindi naman ito kasal. Hindi rin ito job interview. Tanghalian lang ito kasama ang pamilya ng lalaking nakatakdang mapangasawa ko.Pero bakit parang kailangan kong maghanda para sa isang malaking laban?“Maayos ka na,” bulong ko sa sarili ko. “Huwag kang mag-overthink.”Kinuha ko ang dala kong kahon ng dessert bago bumaba. Pinili kong gumawa ng leche flan dahil iyon ang paborito kong panghimagas. Hindi ko alam kung magugustuhan iyon ni Elena, pero umaasa akong sapat na ang simpleng pagsisikap ko.Eksaktong alas-onse, tumunog ang cellphone ko.Adrian: Nasa labas na ako.Ako: Papunta na.Adrian: Take your time.Ako: Huwag kang magmadali. Baka umalis ako.Adrian: Hindi mo gagawin iyon.Ako: Gusto mo bang subukan?Adrian: Belle, bumaba ka n
Chapter 23Hindi ako nakatulog nang maayos dahil sa huling mensahe ni Adrian.“Bago pa inayos ng mga pamilya natin ang engagement, tinanong ko ang lola ko kung anong klaseng babae ang dapat kong pakasalan. At inilarawan ka niya bago ko pa amining gusto kita.”Ano raw?Paano ako mailalarawan ng lola niya gayong hindi pa naman kami ganoon magkakilala noon? At bakit niya ako naisip na pakasalan? Hindi ba sapat nang komplikado ang sitwasyon namin?Habang iniisip ko iyon, lalo lamang dumami ang mga tanong sa isip ko. Kinabukasan, paggising ko, may bago na naman akong mensahe mula kay Adrian.Adrian: Good morning. Sana huwag mo muna akong imbestigahan bago ka mag-almusal.Napakunot ang noo ko.Ako: Huwag ka kasing magpadala ng nakakalitong mensahe bago ako matulog.Adrian: Hindi ko sinasadyang maging misteryoso.Ako: Congratulations. Nabigo ka pa rin.Adrian: Puwede ba tayong mag-usap pagkatapos ng klase?Ako: Depende. May ilalabas ka na naman bang impormasyong makakapagpabago sa buhay ko?
Chapter 22Hindi ko alam kung bakit parang may bagong tanong na naman sa bawat sagot na nakukuha ko tungkol kay Adrian.“Ask him why he wanted you to meet her before your engagement was even announced.”Ilang minuto kong tinitigan ang mensahe ni Chloe habang nakatayo sa labas ng university gate. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa o mainis. Akala ko, pagkatapos ng usapan namin ni Adrian sa library, mas magiging malinaw na ang lahat. Pero heto na naman ako, nag-iisip tungkol sa isang bagay na hindi ko naman dapat problemahin.His grandmother.Naalala ko ang unang pagkikita namin ng lola niya. Naganap iyon sa bahay ng mga Montenegro, sa isang simpleng hapunan na inakala kong ordinaryong family meeting lang. Mabait sa akin ang matandang babae. Tinawag niya akong Belle, pinaupo sa tabi niya, at tinanong kung kumakain ba ako nang maayos dahil mukha raw akong laging nagmamadali.At si Adrian? Tahimik lang siyang nakaupo sa tabi ko, paminsan-minsang inaabot ang tubig o pagkain ko.Hindi
Chapter 21Hindi ko maalis sa isip ko ang mensahe ni Chloe.“He didn’t just agree to the engagement to get to know you. He had a reason for choosing you specifically.”Ilang beses kong binasa ang mga salitang iyon habang nakaupo sa gilid ng kama. Gusto kong tanungin si Chloe kung ano ang ibig niyang sabihin, pero natatakot akong baka mas lalo lang akong malito. Mas mabuti sigurong si Adrian mismo ang tanungin ko.Pero paano kung ang sagot niya ay magpapabago sa lahat?Kinabukasan, maaga akong dumating sa university. May klase pa ako sa umaga, pero wala akong gaanong naintindihan sa lecture. Paulit-ulit kong naaalala ang mga sinabi ni Chloe at ang mga sandaling naging mabait si Adrian sa akin kahit hindi niya kailangang gawin iyon.Ang pagdadala niya ng pagkain kapag nakakalimutan kong kumain. Ang pag-aalala niya kapag tahimik ako. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin kapag akala niyang hindi ko siya napapansin.Baka naman normal lang ang lahat ng iyon para sa kanya.O baka ako lang ang







