Engaged to My Worst Enemy

Chapter 1

“ISABELLA REYES! Kapag hindi mo inayos ang ginawa mo, isusumbong talaga kita sa professor natin!” Napalingon ako sa lalaking halos tumakbo papalapit sa akin sa university hallway. Nakakunot ang noo niya at halatang gustong-gusto na akong pagalitan. Ngumiti ako. “Good morning din sa'yo, Adrian. Ang aga-aga, galit ka na naman. Hindi ka ba nag-breakfast?” “Don't change the subject!” “Concerned lang ako sa health mo.” May ilang estudyanteng napahinto para panoorin kami. Hindi na bago sa kanila ang ganitong eksena. Kung may subject sa university namin tungkol sa pang-aasar, malamang perfect score na kami ni Adrian Montenegro. Matangkad, guwapo, matalino, at sobrang kumpiyansa sa sarili si Adrian. Anak siya ng mayamang pamilya, pero ang pinakanakakainis sa kaniya ay ang paniniwalang palagi siyang tama. At ako ang babaeng hindi natatakot sabihin sa kaniya kapag mali siya. “Binago mo ang presentation slides natin!” sabi niya. “Correction. Inayos ko ang presentation slides natin.” “Without telling me?” “May nakasulat bang pangalan mo sa buong project?” “I'm the team leader!” “At ako ang gumawa ng kalahati ng trabaho. You're welcome.” Napapikit siya na para bang humihingi ng pasensya sa langit. Napangiti naman ako. “Someday, Reyes, may gaganti rin sa'yo.” “I'm looking forward to it, Montenegro.” “Your confidence is unbelievable.” “Thank you. I work hard for it.” “That's not a compliment.” “I'll take it as one.” Umiling siya at hinila ang strap ng bag niya sa balikat. Muntik na akong matawa nang makita kong parang gusto niyang sabihin ang lahat ng masasakit na salitang alam niya pero pinipili niyang magpigil. Ang sarap talaga niyang asarin. Bago pa siya makasagot, may yumakap sa baywang ko mula sa likuran. Si Lucas Villanueva, ang boyfriend kong halos isang taon ko nang karelasyon. “Good morning, beautiful,” bati niya, saka hinalikan ang noo ko. Napangiti ako na may halong kilig. “Good morning.” Tumingin siya kay Adrian. “May problema na naman ba?” “Your girlfriend is impossible,” sagot ni Adrian. “Then stop talking to me,” singit ko. “Gladly.” “Good. Bye!” “Bye!” Umalis siya habang umiiling. Napatawa si Lucas at hinawakan ang kamay ko. “Hindi ba kayo nagsasawang magbangayan?” tanong niya. “Sa kaniya? Never. Nakakaaliw siyang inisin.” “I'm starting to think you enjoy fighting with him more than talking to me.” Napahinto ako. “Excuse me? Ikaw ang boyfriend ko!” “I'm joking, Belle.” Hinalikan niya ang pisngi ko. “Lunch tayo mamaya?” Tumango ako. Si Lucas ang kabaligtaran ni Adrian—maamo, sweet, at marunong makinig. Hindi niya kailangang makipagtaasan ng boses para makuha ang atensyon ko. Kapag kasama ko siya, pakiramdam ko ay wala akong kailangang patunayan sa kahit sino. “Of course. I miss spending time with you,” sagot ko. “Good. I'll make sure your favorite restaurant is ready for us.” “That's why I love you.” Ngumiti siya at hinigpitan ang hawak sa kamay ko. Wala akong dahilan para isipin ang lalaking iyon nang higit sa isang nakakairitang kaklase. At least, iyon ang akala ko. Pagkatapos ng klase, dumiretso ako sa library para tapusin ang research namin. Kakatapos ko pa lang magbukas ng laptop nang may humatak ng upuan sa tapat ko. Hindi ko na kailangang tumingin para malaman kung sino iyon. “Do you ever go somewhere without following me?” bulong ko. “Don't flatter yourself. May kailangan akong tapusin.” “Then do it somewhere else.” “Reserved na ang buong library?” “Unfortunately, hindi. Try the moon.” Napangisi siya. “You first, princess.” “Don't call me that.” “Okay, princess.” Kinuha ko ang papel at ibinaling sa kaniya. “Kung hindi ka tatahimik, ipapasa ko sa professor ang version ng project na may pangalan ko lang.” Agad siyang umayos ng upo. “You wouldn't dare.” “Then try me.” “You're unbelievable.” “And you're predictable.” “Isabella, do you always have to win every argument?” “Only when I'm arguing with someone who thinks he's always right.” Napailing siya at binuksan ang laptop. Sa wakas, natahimik din ang bibig niya. Ilang minuto kaming nagtrabaho nang walang imikan, maliban sa tunog ng pagta-type namin at paminsan-minsang pagbubuntong-hininga niya kapag may nakikita siyang mali sa slides. “Your conclusion needs more supporting details,” sabi niya pagkaraan ng ilang sandali. “Then add them.” “I thought you wanted to do everything yourself.” “I'm giving you a chance to prove you're useful.” Tumingin siya sa akin. “You know what? You're lucky you're smart.” “At least may isang bagay kang inaamin tungkol sa akin.” “Don't get used to it.” Sa halip na sumagot, itinulak niya sa akin ang isang chocolate bar. Napakunot ang noo ko. “What's this?” “Peace offering.” “May lason ba?” “Kung meron, sana sa akin mo unang ipinatikim.” Hindi ko napigilang matawa. Mabilis niyang ibinaling ang mukha, pero nahuli ko ang maliit niyang ngiti. Sandali lang iyon, pero sapat para mapansin kong iba pala ang itsura niya kapag hindi nakasimangot. Hindi. Stop it, Isabella. Chocolate lang iyon. Hindi proposal. “Thanks,” bulong ko bago ko buksan ang tsokolate. Saglit siyang tumingin sa akin. “What did you say?” “Nothing.” “I heard something.” “Then have your ears checked.” “Unbelievable.” “Annoying.” Nagpatuloy kami sa paggawa hanggang matapos ang research. Nang isara ko ang laptop, halos sabay kaming napabuntong-hininga. “Finally,” sabi ko. “Don't celebrate yet. We still have to present this tomorrow.” “Relax. With my intelligence and your average skills, we'll survive.” “Average? I'm the top student in our class!” “Exactly. Imagine how good we'd be if you were humble.” Napailing siya, pero sa pagkakataong iyon, hindi na siya nakipagtalo. Sa halip, kinuha niya ang bag niya at tumayo. “See you tomorrow, Reyes.” “Hopefully not.” “Keep dreaming, princess.” Pinanood ko siyang lumabas ng library habang pilit na pinipigilan ang ngiti. Nakakainis talaga siya. Iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko. Pagsapit ng hapon, umuwi akong pagod. Pagbukas ko ng p***o, nakita ko ang Mama kong abalang nag-aayos ng hapunan. “Belle, mabuti at dumating ka na. Magpalit ka ng damit. May importante tayong bisita.” “Sino po?” “Pamilya Montenegro.” Natigilan ako. “The Montenegros? Bakit?” “Matagal na silang kaibigan ng pamilya natin.” Alam ko iyon. Nagsimula ang negosyo ng pamilya namin sa maliit na construction supply business na itinayo ng Lolo ko. Nang lumaki iyon, naging business partners namin ang mga Montenegro. Sa loob ng maraming taon, nagtulungan ang dalawang pamilya sa mga proyekto at investments. Pero bakit kailangang pumunta ang buong pamilya nila nang hindi man lang ako sinasabihan? “Ma, kasama ba si Adrian?” Ngumiti siya. “Of course.” “Can I suddenly become sick?” “Isabella!” “Fine. I'll behave.” “Please do. Gusto kong makita nila kung gaano ka kagandang makitungo sa mga bisita.” “Ma, mabait naman ako.” “Kapag hindi mo inaasar ang ibang tao.” “That's a very specific condition.” Tumawa siya at itinulak ako nang marahan papunta sa hagdan. Napailing na lang ako bago umakyat para magpalit ng damit. Pinili ko ang simpleng cream blouse at maong na pantalon. Hindi ko kailangang magpakitang-gilas sa harap ni Adrian. Kahit magsuot pa ako ng basahan, siguradong may masasabi pa rin siya. Pagdating ko sa sala, naroon na ang mga magulang ni Adrian. Siyempre, katabi nila ang lalaking ayaw kong makita kahit sa panaginip. Nakasuot siya ng itim na polo at nang makita ako ay tinaasan ako ng kilay. “Wow. Marunong ka palang magbihis nang hindi mukhang ready makipag-away.” Ngumiti ako. “Wow. Marunong ka palang magbiro nang hindi nakakaasar.” “Kids, please,” saway ng Papa ko, pero natatawa siya. Umupo ako sa tabi ni Mama habang si Adrian ay nasa kabilang sofa. Akala ko simpleng family dinner lang iyon. Marahil may bagong business project na naman ang aming mga magulang. Habang kumakain, pinag-usapan nila ang tungkol sa negosyo, mga investment, at ang mga planong palawakin pa ang kanilang mga kumpanya. Tahimik akong nakikinig, paminsan-minsang sumasagot kapag tinatanong nila tungkol sa pag-aaral ko. Samantala, si Adrian ay mukhang napakabait sa harap ng mga magulang namin. Maayos siyang sumagot, magalang na ngumiti, at walang kahit anong bakas ng lalaking halos makipag-away sa akin sa university kanina. Nakakagulat kung gaano siya kahusay magpanggap. Nang magkasalubong ang mga mata namin, bahagya siyang ngumiti. “What?” bulong ko. “Nothing, princess.” Tinapakan ko ang sapatos niya sa ilalim ng mesa. Napangiwi siya pero mabilis ding bumalik sa maayos niyang ekspresyon nang mapatingin sa kaniya ang Mama niya. Halos matawa ako sa pagpipigil niya. Pagkatapos ng hapunan, seryosong tumayo ang Papa ko. “May mahalaga kaming gustong sabihin sa inyong dalawa.” Nagkatinginan kami ni Adrian. “Matagal nang magkaibigan at business partners ang dalawang pamilya natin,” paliwanag ng Mama niya. “Marami na tayong pinagdaanang projects, at marami pa tayong gustong buuin para sa future.” “Okay,” sagot ni Adrian. “What's this all about?” Huminga nang malalim ang Papa ko. “May kasunduan kami noon pa man. At dumating na ang panahon para malaman ninyo.” Hindi ko nagustuhan ang tono niya. “Anong kasunduan?” tanong ko. Nagpalitan ng tingin ang aming mga magulang bago nagsalita ang Papa ni Adrian. “Pagka-graduate ninyo ng college, inaasahan naming magpakasal kayong dalawa.” Natahimik ang buong sala. Napatingin ako kay Adrian. Nakatitig din siya sa akin, at sa unang pagkakataon, pareho kaming walang masabi. Then he stood up. “Excuse me?” Ako naman ay napahawak sa sofa. “WHAT?” At sabay naming nasabi ang pinakamasakit na salitang puwedeng marinig ng dalawang taong magkaaway. “SIYA?!”