Tres

Huminto ako sa tapat ng glass door ng lab at sinipat ang sarili ko sa repleksyon. Kailangan kong kontrolin ang mukha ko. Ayokong makita ni Leonardo na may kakaiba akong nararamdaman sa unang pagkikita pa lang namin. Ilang taon ko ring inisip kung ano ang sasabihin ko, pero ngayong nandito na, bigla akong blangko.

"AA, you don't have to do this alone," bulong ni Eireen sa tabi ko. "Kung hindi mo kayang magsalita, ako muna ang magpapakilala bilang transferred agents. Pwede kang dahan-dahang megsanay na makasama siya. Hindi mo kailangang ibulgar agad na anak ka niya, lalo na't hindi natin alam ang magiging reaksyon niya. Just breathe. Hawak mo pa rin ang sitwasyon."

Lumingon ako sa kanya at tumango. "Alam ko, Eireen. Pero gusto kong ako ang lumapit. Kahit simpleng pagpapakilala lang. Ayokong iba ang magpakilala sa akin, gusto ko marinig niya ang pangalan ko mula mismo sa labi ko—kahit hindi pa niya alam kung ano ang koneksyon namin."

Dahan-dahan kong itinulak ang p***o.

May ilang scientist na napatingin sa amin, pero hindi ko na sila pinansin. Deretso ang tingin ko sa lalaking nasa kabilang dulo ng silid. Habang lumiliit ang agwat namin, mas lalo kong napansin ang mga detalye ng mukha niya. May mga anggulo at galaw na parang pamilyar, at mas lalo akong kinabahan nang mapagtanto kong may mga bahagi kaming magkamukha.

"Excuse me," tawag ni Eireen.

Lumingon si Leonardo.

At doon ko siya unang nakita nang malapitan.

Hindi siya kamukha ng flat na litrato sa lumang dokumento. Mas buhay siya, mas ordinaryo, pero mas totoo kaysa sa imaheng binuo ng imahinasyon ko. Seryoso ang mukha niya habang nakatingin sa amin, pero noong nagtama ang mga mata namin, ilang segundong natahimik siya.

"Can I help you?" tanong niya.

Huminga ako nang malalim, pilit pinatatag ang boses ko. "Good morning, Doctor Diaz. Kami po ang dalawang agents na in-transfer mula Pilipinas sa Main Vampires Association. Pinapunta kami rito sa laboratory department para tumulong sa field at research operations. Ako si Amire Athanasia Vladimir Diaz, at ito naman si Eireen Foster."

Noong binanggit ko ang buong pangalan ko, bahagyang nagbago ang rehistro ng mukha niya.

Hindi ko mawari kung bakit.

"Amire Athanasia... Diaz?" ulit niya, parang lasap na lasap ang bawat pantig habang nakatitig sa akin.

Tumango ako. "Yes, sir."

Hindi niya inalis ang tingin niya. Para siyang pilit na may hinuhukay sa alaala niya na hindi niya maabot. At habang nakikita ko ang pagtataka sa mukha niya, sumundot na naman ang kirot sa dibdib ko—hindi niya ako kilala, pero sapat na ang tingin niyang 'yon para ipaalala sa akin kung sino ako sa buhay niya.

"That's an unusual name," aniya. "Have we met before?"

Pilit akong ngumiti. "I don't think so, Doctor. Unang beses ko kayong nakita nang personal, kahit nabasa ko na ang mga gawa nating records sa Association. Naka-assign ako rito pansamantala, kaya pinagbilinan akong magpakilala muna sa mga senior researchers bago sumabak sa trabaho."

Tumango siya, pero naroon pa rin ang pagtataka sa mga mata niya. "I see. Well, welcome to the Main Vampires Association, Amire and Eireen. Natanggap ko na ang transfer reports ninyo, hindi ko lang agad nabasa dahil sa dami ng ongoing cases. Kung sa research team kayo mapupunta, ipapaayos ko kayo sa isang orientation, at kung kailangan ninyo ng access sa restricted files, dumaan muna kayo sa supervisor ninyo."

"Thank you, Doctor," sagot ko. "Susunod kami sa proseso."

Habang nagsasalita siya, hindi ko mapigilang titigan siya. Hinahanap ko ang bakas ng nanay ko. Gusto kong malaman kung totoo bang minahal niya si Heiley, o kung may natitira pa bang alaala ng babaeng 'yon sa isip niya.

May lumapit na scientist at iniabot ang isang tablet. "Doctor Diaz, ready na po ang resulta ng latest sample."

Kinuha niya 'yon at mabilis na sinuri. "Salamat. I-review ko mamaya, pero padalhan mo ng kopya ang medical department at siguraduhing secure ang original."

Tumango ang kasama niya at umalis. Binalik ni Leonardo ang tingin sa amin. "Magsimula na muna kayo sa orientation area. May magsusundo sa inyo maya-maya."

"Sige po," ani Eireen.

Tumalikod na sana ako para umasras, pero narinig ko ang boses niya.

"Amire."

Natigilan ako. Lumingon ako sa kanya.

"Yes, Doctor?"

Ilang sandali niya akong pinagmasdan bago tuluyang nagsalita. "I don't know why, but your face feels strangely familiar."

Parang may humigpit sa dibdib ko.

Gusto kong sabihin sa kanya ang totoo. Gusto kong isigaw na hindi ako estranghero—na ako ang anak niyang nawaglit, ang dugong matagal niyang hindi nakasama.

Pero pinigilan ko ang sarili ko. Hindi pa ngayon.

"Siguro nagkrus na ang landas natin nang hindi natin alam," sagot ko habang nakangiti nang tipid. "Hindi naman ganoon kalaki ang Australia para sa mga taong nasa iisang organisasyon."

Tumango siya nang bahagya. "Maybe."

Nagpaalam na kami at tuluyang lumabas ng lab.

Noong sumara ang p***o, saka lang ako nakahinga nang maluwag. Niyakap ko ang sarili ko habang naglalakad kami sa hallway, bitbit ang kakaibang halo ng sakit at saya sa dibdib ko.

"AA," basag ni Eireen sa katahimikan, "ayos ka lang ba?"

Tumango ako. "Oo. Mas ayos pa nga kaysa sa inexpect ko."

"Talaga?" nagtataka niyang tanong.

"Oo," sagot ko habang nakangiti. "Kahit paano, nakita ko na siya. Nakita ko kung paano siya magsalita, kung paano siya magtrabaho, at kung paano niya ako tinitigan kahit hindi niya alam kung sino ako. Kahit papaano, may pakiramdam akong hindi lang ako basta estranghero sa kanya."

Hinaplos ni Eireen ang balikat ko. "Don't rush it. Nakita mo na siya, AA. Hindi mo kailangang makuha ang lahat ng sagot ngayon. Dahan-dahan lang... hanggang sa dumating ang araw na handa ka nang sabihin sa kanya ang totoo."

Tumango ako.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, hindi na ako basta naghahanap ng pangalan sa lumang papel, o umaasa sa mga kwento ng ibang tao. Nakaharap ko na siya. Nakausap ko siya. Narinig ko ang boses niya nang walang namamagitan kundi ang manipis na hangin sa loob ng laboratory.

Hindi ko pa siya kayang tawaging "Dad."

Dahil sa bawat pagbuka ng labi ko, ang tanging lumalabas ay ang pormal na "Doctor." May bahagi sa akin na gustong magalit sa tadhana—bakit kailangang sa ganitong paraan pa kami magkita? Bakit kailangang magsuot ako ng agent uniform at magpanggap na estranghero para lang masilayan ang mukha ng sarili kong ama? Ang bigat-bigat sa dibdib, parang may nakabara na kahit anong lunok ko ayaw mawala.

Pero habang naglalakad kami ni Eireen patungo sa orientation room, at habang unti-unting lumulubog sa isip ko ang mga nangyari, naramdaman ko ang pagluwag ng paghinga ko.

Hindi ko man nakuha ang lahat ng sagot ngayon, at hindi man niya ako nakilala... alam ko sa sarili ko na tama ang desisyon kong pumunta rito.

Sa wakas, nagsimula na akong makilala ang ama ko. At sa pagkakataong ito, hindi na sa imahinasyon ko lamang siya bubuhayin.