Cuatro — A Name She Never Knew

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakaupo roon sa orientation room habang ang isang senior agent ay paulit-ulit na nagsasalita tungkol sa mga basic rules ng Main Vampires Association. Nakikinig naman ako, pero lumilipad ang isip ko. Bumabalik lang nang bumabalik sa lab. Nasa iisang gusali lang kami ng tatay ko, tapos wala siyang kamalay-malay kung sino ako.

Ilang beses kong pinisil ang mga daliri ko sa ilalim ng lamesa para pigilan ang sarili ko. Bawal akong maging emosyonal dito—malinaw ang bilin ni Erika. Ordinary agent lang ako, at kailangan kong manatiling ganoon sa paningin ng iba. Kahit alam kong kaya kong lampasan ang lakas ng karamihan sa mga nandoon, kailangan kong mag-ingat.

"AA, are you even listening?"

Lumingon ako kay Eireen. Nakataas ang isang kilay niya, halatang kanina pa napapansin na lutang ako. Bumuntong-hininga ako, pilit ngumiti, at tumango.

"Oo na. Medyo marami lang talagang tumatakbo sa isip ko," sagot ko habang inaayos ang upo ko. "Alam ko kung ano ang ginagawa ko, Eireen. Hindi ako gagawa ng katarantaduhan dahil lang nakita ko na siya. Nangako ako sa sarili ko na hindi ako gagawa ng hakbang na makakasira sa sitwasyon natin ngayon."

Tinitigan niya ako nang mariin bago unti-unting lumapit.

"Yon nga ang kinatatakutan ko, Amire. Hindi kita pinipigilang kilalanin siya, pero tandaan mo: wala kang alam sa kung ano ang magiging reaksyon niya kapag nalaman niyang anak ka niya. Wala ka ring alam sa kung anong nangyari sa kanila ng mama mo noon. Kaya huwag kang bubuo ng sarili mong kwento sa isip mo base lang sa hula."

Napayuko ako. Alam kong tama siya, pero ang hirap pigilan ng sarili. Dalawampung taon akong lumaki na pangalan lang ang hawak ko, tapos ngayon, ilang palapag lang ang layo niya.

"Alam ko," mahina kong sabi. "Kaya nga hindi ko pa sasabihin agad. Gusto ko muna siyang makilala bilang Leonardo Diaz, hindi bilang tatay ko. Gusto ko munang malaman kung anong klaseng tao siya ngayon bago ko ibagsak ang totoo."

Hindi na siya sumagot agad. Hinawakan niya lang sandali ang braso ko bago tumango.

"Then do it slowly."

Tumango ako at ibinalik ang paningin sa unahan. Pilit kong pinagtuunan ng pansin ang orientation hanggang sa sa wakas ay natapos din. Isa-isa nang nagtayuan ang mga agents para lumabas at kunin ang schedule ng first assignment.

Paglabas namin sa hallway, sinalubong kami ng ingay at dami ng tao. May nag-uusap tungkol sa misyon, may nagmamadali pabalik sa lab, at may mga nagpapahinga sa lounge. Normal na araw para sa kanila, pero para sa akin, bawat sulok ay may dalang posibilidad na baka makita ko ulit siya.

"Let's grab something to eat," basag ni Eireen sa katahimikan ko. "Hindi ka pwedeng puro isip kay Dr. Diaz. Baka makalimutan mo nang kumain."

Natawa ako nang mahina. "Vampire ako, Eireen. Kaya ko yatang mabuhay kahit walang kain."

"Half-human ka," mabilis niyang sagot. "At huwag mong idahilan ang pagiging bampira mo para pabayaan ang katawan mo."

Napairap ako nang biro. "Fine. Food first, emotional crisis later."

"Exactly."

Naglakad na kami patungo sa cafeteria nang may marinig akong dalawang agent na nag-uusap sa gilid. Hindi ko sana papansinin, pero biglang pumasok sa pandinig ko ang isang pamilyar na apelyido.

"Dr. Diaz."

Natigilan ako. Pati si Eireen ay kusang huminto sa tabi ko. Nagkatinginan kami; alam kong narinig niya rin.

"May kailangan pa raw i-check sa lab," sabi ng lalaking agent.

"Oo nga eh, parang hindi pa rin satisfied sa resulta ng huling eksperimento."

"Normal na 'yan kay Dr. Diaz," sagot ng babae. "Kahit tapos na, hahanapan pa rin ng mali."

Pinigilan ko ang sarili kong lumingon agad. Huminga ako nang malalim, pero nag-uunahan na naman ang mga tanong sa isip ko. Ilang sandali pa, lumipat sila ng direksyon at naglakad palayo.

"Eireen," bulong ko.

"Narinig ko."

Hindi ko napigilan. "Anong alam nila tungkol sa kanya?"

Umiling si Eireen. "Malamang mas marami kaysa sa atin, pero huwag kang magtanong-tanong ngayon."

"Bakit?"

"Dahil halatang-halata ka."

Napahawak ako sa dibdib ko at natawa nang alanganin. "Halata ba? Wala pa naman akong sinasabi."

"Oo, pero tingnan mo ang mukha mo. Para kang batang gustong sumunod para tanungin kung anong paboritong pagkain niya o kung may asawa ba siya."

Natawa na lang ako nang mahina dahil totoo naman. "Fine, medyo curious lang."

"Hindi lang 'yan curious, AA."

"Sige na nga," amin ko. "Gusto kong malaman ang lahat."

Tumigil siya sandali at hinarap ako. "Kung gusto mo siyang makilala, dahan-dahanin mo. Kilalanin mo kung sino siya ngayon. Huwag mong hanapin agad ang tatay na nakatatak sa imahinasyon mo."

Tumango ako.

Pero bago pa kami tuluyang makahakbang palayo, may isa pang agent na lumapit sa grupo ng mga nag-uusap kanina. Medyo malapit sila sa amin kaya malinaw kong narinig ang sinabi.

"May nakakita ba sa assistant ni Leonardo?"

"Hindi pa, bakit?"

"Hinahanap ni Erika ang lumang records tungkol sa Diaz case."

Biglang parang nawalan ng hangin ang baga ko.

Diaz case.

Ewan ko kung bakit parang binuhusan ako ng malamig na tubig. May kakaibang kaba ang kumawala sa dibdib ko—pakiramdam ko, konektado ako sa kasong 'yon kahit wala akong ideya kung tungkol saan.

"Eireen," tawag ko ulit, nanginginig ang boses.

"Huwag."

"Pero narinig mo 'yon."

"Oo, narinig ko."

"Diaz case, Eireen."

Bumuntong-hininga siya, seryoso na ang mukha. "Oo, narinig ko."

Hindi ko maalis ang tingin ko sa direksyon kung saan lumipad ang usapan. "Paano kung tungkol sa kanya 'yon?"

"Posible."

"Paano kung tungkol sa Mama ko?"

Mas lalong sumeryoso ang mukha ni Eireen. "Yun ang dahilan kung bakit hindi tayo dapat basta-basta nagpapalagay."

Natahimik ako at napatingin sa sementadong sahig. Buong buhay ko, puro tanong ang meron ako. Sino ba talaga si Leonardo? Bakit hindi niya kami binalikan? At bakit parang may mga lihim tungkol sa pamilya ko na pilit itinatago ng paligid?

"Siguro dapat kong itanong kay Erika," sabi ko.

"Huwag ngayon."

"Bakit ba?"

"Dahil nagbanta na siya kanina."

Napakurap ako. "Tungkol sa pag-iingat?"

"Exactly. Kung may classified records tungkol sa Diaz case, ibig sabihin may dahilan kung bakit nakatago 'yon. Huwag mong gamitin ang pwesto natin para maghukay ng mga bagay na bago pa lang natin dapat malaman."

Napakagat ako sa labi ko. Gusto kong sumuway, pero alam kong tama ang kaibigan ko.

Kaya kahit mabigat sa loob, nagpatuloy na kami patungo sa cafeteria. Pero habang naglalakad kami, paulit-ulit na umuusok sa isip ko ang pangalang narinig ko.

Diaz case.

Hindi ko alam kung anong sikreto ang nakatago sa mga pahinang 'yon.

Pero iisa lang ang sigurado ko:

Ang nakaraang pilit nilang itinatago... bago ko tuluyang mahanap ang ama ko, kailangan ko munang malaman kung ano ang totoo.