Dos

Ewan ko kung ilang segundo akong nakatayo roon, nakatitig lang sa folder. Gusto kong tumakbo sa laboratory, hanapin siya agad. Pero pinipigilan ako ng katinuan ko—paano kung hindi pala niya ako tanggapin? Paano kung magulat siya o mairita kapag nalaman niyang anak niya ako? Twenty years kong hinintay 'to, kaya ngayong nandito na kami sa iisang bubong, bigla akong natakot. Baka hindi pala ako handa.

"AA, breathe," mahinang sabi ni Eireen habang hinahawakan ang braso ko. "Alam kong excited ka, pero hindi mo kailangang sugudin ngayon na ngayon at magpakilala. Take your time. Observe him first. Hindi natin alam kung paano niya tatanggapin na may anak pala siyang hindi niya nakita buong buhay niya."

Huminga ako nang malalim, pilit tumatango. Tama naman siya. Pero mahirap pigilan ang sarili kapag ang taong buong buhay mong hinanap ay ilang palapag lang ang layo sa iyo. Sa dami ng iniisip kong posibilidad, hindi ko kailanman naisip na mangyayari 'to habang suot ko ang uniform ng isang agent.

"I know," bulong ko, pilit pinapakalma ang sarili. "Hindi ko naman siya aatakihin para magpakilala agad. Pero gusto ko lang siyang makita kahit saglit. Gusto ko mangyari... kahit masilip ko lang kung paano siya magsalita, kung paano siya kumilos, kung anong itsura niya kapag seryoso. Dahil sa loob ng dalawampung taon, pangalan lang ang kilala ko."

Napabuntong-hininga si Eireen at naupo sa isang bakanteng silya malapit sa lamesa. Alam na alam niya ang kuwento ko; siya ang kasama ko sa bawat gabing nagtatanong ako kung nasaan ang tatay ko. Hindi niya ako pinigilan noon, pero pinapaalala niya lang ngayon na maging handa sa posibleng sakit.

"Then start with something simple," sabi niya. "Meet him as Amire first, not as his daughter. Hayaan mong makilala ka niya nang natural. Hindi mo kailangang pilitin ang isang relasyon na ngayon pa lang niya malalamang nag-e-exist, at hindi mo kailangang dalhin lahat ng sama ng loob sa unang pagkikita ninyo."

Ngumiti ako nang tipid. "Thanks."

"Don't thank me yet," ganti niya sabay ngisi. "Bakit, paano kung makita mo siyang guwapo pala? Baka bigla mong makalimutang professional agent tayo rito at matulala ka lang."

Napatawa ako nang mahina. "Seryoso?"

"Oo naman," natatawa niyang sagot. "Twenty years kang naghanap, tapos pagdating mo roon, makikita mong mukhang maayos at propesyonal ang buhay niya bilang scientist? Baka ikaw pa ang ma-intimidate. Kaya ayusin mo muna ang mukha mo bago tayo pumunta roon."

Umiling ako habang pinipigilan ang sarili kong mapatawa nang malakas. Kahit kailan talaga, si Eireen ang nagpapatino sa akin kapag sobrang bigat na ng sitwasyon. Pero kahit nakangiti ako, rinig na rinig ko pa rin ang kabog ng dibdib ko. Ilang minuto na lang.

Tumayo ako, inayos ang jacket, at kinuha ang ID ko. Sabay kaming naglakad pabalik sa elevator ni Eireen. Habang papalapit kami sa laboratory floor, mas bumibilis ang tibok ng puso ko—halo-ring excitement, kaba, at takot na baka madismaya lang ako sa huli.

Pagpasok sa elevator, si Eireen ang nagpindot ng button para sa floor ng mga lab. Tahimik lang akong nakatingin sa mga numerong umiilaw sa screen. Sa bawat pagtaas nito, parang unti-unting bumubukas ang p***o ng nakaraan ko.

"AA," basag niya sa katahimikan.

"Bakit?"

"Last chance to back out."

Nilingon ko siya at tinitigan nang ilang segundo. Seryoso ang mukha niya, pero alam kong hindi niya ako pinipigilan; binibigyan niya lang ako ng layang umatras kung hindi ko pa kaya.

"Hindi," deretso kong sagot. "Buong buhay ko, pinagtanungan ko kung sino siya. Hindi ako aatras ngayon dahil lang natatakot ako. Kung kailangan kong dahan-dahanin 'to, gagawin ko. Pero hinding-hindi ko tatapusin ang araw na 'to nang hindi ko man lang nakita ang tatay ko."

Tumango si Eireen sabay ngiti. "Then let's go."

Bumukas ang p***o ng elevator. Mas tahimik dito sa laboratory floor kumpara sa agents' area; karamihan sa mga nadadaanan namin ay naka-lab coat o kaya'y siksik sa kani-kanilang computer stations. Nagtanong kami sa isang staff kung nasaan ang opisina o laboratory ni Dr. Diaz.

"Dr. Diaz? Nandoon siya sa Lab Three," sagot ng babae habang nakangiti. "May ginagawa siyang research ngayon, pero pwede kayong sumilip sa labas kung kailangan ninyo siyang makausap."

"Salamat," sagot ni Eireen.

Nagpatuloy kami sa paglakad.

Leonardo Diaz.

Paulit-ulit na umiikot ang pangalan na 'yon sa isip ko. Hindi na siya simpleng tinta sa lumang dokumento ngayon; tao na siya, humihinga, at ilang hakbang na lang ang layo sa akin.

Nang marating namin ang Lab Three, tumambad sa akin ang glass wall ng laboratory. May ilang taong abala sa kani-kanilang pwesto, pero ang agad na hinagip ng mga mata ko ay ang lalaking nakasuot ng puting lab coat na nakatalikod sa amin sa dulo ng silid.

Bigla akong napihit sa kinatatayuan ko.

Hindi ko pa nakikita ang mukha niya, pero parang may sumipa sa dibdib ko. May kakaibang kutob na nagsasabing siya na 'to.

"Sya ba 'yon?" bulong ko.

Sumilip si Eireen sa loob bago lumingon sa akin. "Sa tingin ko, oo."

Nanatili akong nakatitig sa kanya. At noong unti-unti siyang lumingon para kausapin ang isang kasamang scientist, parang bumagal ang ikot ng mundo sa paligid ko.

Siya nga.

Ang lalaki sa mga lumang papel. Ang lalaking wala noong bata pa ako. Ang lalaking nagmamay-ari ng apelyidong dala-dala ko.

Leonardo Diaz.

Napahawak ako nang mahigpit sa dibdib ko dahil sa biglang bigat ng paghinga ko. Kahit nakangiti siya habang may kausap, may kirot na sumunod—kasi alam ko sa sarili ko na wala siyang kamalay-malay kung sino ako.

"AA," tawag ulit ni Eireen, mas mahina na ngayon.

"Ayos lang ako," sagot ko kahit nanginginig ang boses ko.

Hindi ako ayos. Pero sa sandaling ito, hindi ko kailangang maging matatag sa harap ng lahat.

Kailangan ko lang maging matapang para sa sarili ko.

Huminga ako nang malalim, inayos ang mukha ko, at humakbang palapit sa p***o ng laboratory. Hindi ko siya tatawaging "Dad" ngayon. Hindi ko isasabigat ang galit o luha ng nakaraan.

Sa ngayon... gusto ko lang siyang makilala bilang Dr. Leonardo Diaz.

At bilang tatay ko.