INICIAR SESIÓNSa inis ni Aura Beatriz Diaz, nakuha niyang makipag-usap sa kaklase at kapitbahay niyang iniiwasan ng lahat. Sa ngalan ng plus points, pinilit niya si Shintaro Terrano na magpalit sila ng points sapagkat ito ang dahilan kung bakit siya na-late sa klase. “Sino naman ang nagsasabi sa iyong ayaw ko ng points? Pasensiya ka na, ‘di ko magagawa iyan...” Sagot ni Shintaro sa kanya. “Pero may ibang paraan ako para makakuha ka nito...” Namangha niya nang namalayan niyang kaya naman palang makipag-usap nito sa mga tao. “Babaguhin natin ang nakaraan.” Sinabi pa nito. Napatigil siya nang hawakan nito ang kamay niya at literal na umikot ang kanyang mundo. Pumikit siya ng mariin at noong sa tingin niya'y tumigil na ang pag-ikot. Nanlaki ang mga mata niya sa nakita. Wala na sila sa paaralan. Nasa waiting shed na sila kung saan sila nag-agawan ng pwesto sa jeep kanina. “P-Paano mo nagawa ito? I-Isa ka bang w-wizard? G-Guardian? Guardian angel?!” Halos pasigaw na tanong niya. Mababaliw na siya. Paano ito nagawa ng isang Shintaro Terrano? Ano nga ba si Shintaro Terrano? Umangat ang gilid ng labi nito. “Akala ko ba matalino ang isang Aura Beatriz Cortes Diaz? Bakit hindi mo napagtagping maaaring isa akong manglalakbay sa kahapon, kasalukuyan at hinaharap… Oo, manlalakbay ako. Kaya kong baguhin ang nangyari na. Itong kaharap mo ngayon ang totoong Shintaro. Ikaw lang ang nakakaalam ng totoong Shintaro Terrano… Ikaw lang ang hahayaan kong makaalam.”
Ver más
"Hindi ka pa ba matutulog?" nakangiting tanong ko habang sinusuklay ang hanggang balikat na buhok niya.
Marahan niyang iniling ang ulo bago sumandal sa akin. "Hindi mo pa tinatapos ang kuwento mo," nakangusong sabi niya at hinuli ang kamay kong patuloy na naglalaro sa buhok niya. "Tell me more about your past. Your first love, your first heartbreak, I want to know you more."
Natahimik ako nang mahimigan ang pagka-seryoso sa tinig niya. Ilang saglit pa ay natatawang binuhat ko siya paalis sa kandungan ko at ibinaba siya sa kama niya. "How about I tell you more about myself tomorrow? Sa ngayon, kailangan mo munang matulog dahil gabi na," pang-uuto ko sakaniya at saka tinuro ang orasang nakasabit sa pader. Mag-a-alas diyes na nang gabi.
"Madaya ka," sinamaan niya ko ng tingin saka umatras para makahiga na sa kama niya. "Bukas ha," nandidilat na sabi niya na ikinatawa ko.
Lumapit ako sakaniya at saka iginiya siya pahiga at inayos ang kaniyang kumot. Hinalikan ko siya sa noo na ikinahagikgik niya at saka nagpaalam. "Good night, Mama."
"Good night, baby Shane."
Nang maisara ko ang pinto ng kuwarto niya, agad akong nagtungo sa kuwarto naming dalawa. Pagkapasok ko palang sa loob, agad kong nakita ang malaking litratong nakalagay sa isang frame na nakasabit sa pader ng aming silid.
Nakangiti ko itong nilapitan. Inabot ko ito at mabining hinaplos ang larawan. Sa ibabang bahagi niyon nakasulat ang pirma ng bawat isa. Nakalagay rin ang taon kung kailan kinuhanan ang litrato.
"It's been seven years, huh."
Pitong taon na pala ang nakakaraan magmula nang makompleto kami. Magmula nang makilala ko ang mga taong bumuo sa pagkatao ko. Magmula nang mangyari ang pangyayaring iyon.Nang pumasok ako sa paaralang tinatawag nilang HILLMAN HIGH.
...
Kung mayroon mang kinatatakutang pasukang silid-aralan ang mga guro sa Hillman High, eto na yata ang klase ng 3-A.
Aminado ang lahat na ang mga nasa loob nito ay mga natatanging mag-aaral na kayang makipag kompetensiya sa kahit na sino sa patagisan ng isip, kaalaman, talento at kabarumbaduhan.
Oo, tinatawag silang mga gifted. Kung hindi lang sana mga barumbado ang mga estudyante rito, baka sila pa ang naging pride ng eskuwelahan.
Maraming umiyak, nasugatan, nag-agaw buhay at sumuko bago makalabas ng silid-aralan. Maraming nag nais na mapatalsik sa mga ito, ngunit wala ni-isang nag tagumpay.
Mga gangsters? Oo, siguro, pwede, hindi. Basta takaw-gulo. Mga walang sinasanto.
Ngunit paano nga ba magbabago ang mga buhay ng mga ito sa pagdating ng kanilang MUSE?
Not Bad~*~*~*~HABANG pinagmamasdan ko sina Jev at Letty na naglalambingan, si Riri na nang-aasar sa akin habang naliligo sa pool at sina Mama at Papa na parang batang nagtatalo habang nag-iihaw, alam kong naging mabuti ang takbo ng plano na tinuloy nila para sa akin. Masaya ako kasi sa kabila ng lahat, ganito na kami. Sa lahat ng iyak, takot at saya ay magkakasama parin kami.Hindi na muna bumalik si Austin pero tumawag naman siya kanina. Sinabi niyang maganda ang pinagbabakasyonan niyang lugar. Though, hindi niya sinabi kung nasaan talaga siya. Naalala ko pa 'yon sa plano ko, mawawala siya at tutulungan ako ni Shintaro na mahanap siya upang magkalapit kami. Nakakatawa na nangyari nga iyon at sobrang kinabahan ako. Hindi ko na talaga uulitin ang ganun, nakakamatay pala sa kaba.Pero sa t'wing maaalala ko ang mga pangyayari
Smitten~*~*~*~SINABI ko na kay Shintaro ang tungkol kay Drake. Nagulat siya pero wala na siyang magawa. Nakakapagdesisyon na ako na hindi na itutuloy ang plano. Ang tanging matutuloy ay ang pag-inom ko ng gamot upang makalimot.“Ayaw mo na ba talagang makilala ang isang weird na time-traveler na si Shintaro Terrano? Baka magsisi ka. Minsan mo na nga lang akong makikitang weird tapos hindi pa matutuloy? Tss. Pinapaalis mo pa ako. Akala ko ba si David lang ang kakalimutan mo?” Nakasimangot na tanong niya.Napailing ako at bahagyang napangiti. “Magpakilala ka nalang ulit sa akin. Sa ngayon ay bumalik ka na muna sa dati mong buhay. Nagpapasalamat ako kasi nandito ka parati para sa amin Shintaro pero sasabihin ko sayo, hindi lang sa amin, sa akin umiikot ang mundo mo. May buhay ka rin na dapat mong alagaan. Hi
Emosyon~*~*~*~NAGISING ako nang maramdaman ko ang paninitig sa akin ng kung sino. Napabalikwas agad ako ng bangon. Nasa kwarto ako! Bakit narito si Shintaro? Nang makita ko ang takot sa mga mata niya ay saka ko napagtantong ako ang dahilan kung bakit siya nandito sa kwarto ko. Kung bakit katabi ko siya sa kama ko.“B-Bakit hindi ka natulog?” Nauutal na bulong ko.Nanatili siyang nakahiga habang nakayakap sa aking bewang ang kanyang braso. Napagpasyahan ni Mama na samahan ako ni Shintaro ngayong gabi. Ayaw sana ni Papa pero dahil sa ginawa kong stunt kanina habang yakap ako ni Shintaro ay sobrang nagpakaba sa kanila. Nabahala sila na baka may gagawin na naman akong ikapapahamak ng sarili ko. Si Jev ay nasa kwarto ni Austin samantalang sina Riri naman at Letty ay magkasama sa guest room.Pina
Segundo~*~*~*~PARANG kahapon lang ang mga alaalang bumalik sa akin. Parang kahapon lang na sobra akong nasaktan. Sa kabila ng kalaliman ng gabi, pinaharurot ko pabalik sa amin ang sasakyan. Hindi ako pinayagan ng tatlo pero nagmamatigas ako. Gusto kong makausap sina Mama. Gusto ko silang makausap tungkol sa lahat ng nangyari. Gulong-gulo na ang utak ko at hindi ko alam kung ano ang una kong sasabihin sa kanila pagkauwi ko. Hindi ko na inabala pang punasan ang sariling luha.Sobrang pamilyar ng eksenang ito. Nagpapatakbo ako ng kotse habang umiiyak. Sumagi sa isip ko ang ibangga nalang itong kotse sa kung ano. Ayaw ko na. Sawang-sawa na ako sa lahat ng ito! Si David. Bullshit. Si David! Ilang mura na ang nasabi ko at ilang suntok na ang binigay ko sa manibela.Wala na akong pakialam kung makaabala ako ngayon sa iba na bumibyahe rin katulad ko. A
Puno~*~*~*~MABILIS ang lakad ko habang nakasunod kay Shintaro. Pinagtitinginan na kami ng mga estudyante habang kinakalabit ko siya. Binalewala ko na ang pagtataka nila. Kanina pa
Problema~*~*~*~“TUMAWAG ang admin ng paaralan, kahapon pa daw pinaghahanap si Tin sa buong school. They couldn’t find him...”Nanginig ang labi
Canvass~*~*~*~TAMA nga ang hinala ko. Kinuyom ko ang aking kamay upang maramdaman ang binigay na regalo ni Shintaro sa akin. Ngayon lang ako nakahawak neto kaya ako na-ignorante. &
Naghintay pala… ~*~*~*~ “MA, nakaalis na po ba si Austin?” Sinundan ko si Mama sa kitchen upang tulungan siyang kumuha ng pagkain. “May pabaon po ako sa kanya,”





