ตอนที่2 แรงดึงดูด

ตอนที่2 แรงดึงดูด

หลังอาบน้ำเสร็จ จันจ้าวยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอน เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองอย่างเงียบงัน ก่อนจะหยิบชุดที่เลือกไว้ขึ้นมาสวม

เดรสสายเดี่ยวสีดำผ้าซาติน เนื้อผ้าลื่นแนบลำตัว โอบรับสัดส่วนอย่างพอดี ช่วงอกเว้าลึกพอให้เห็นผิวขาวเนียนอย่างยั่วสายตา กระโปรงผ่าข้างสูงขึ้นมาถึงต้นขา เผยเรียวขาเรียบสวยทุกครั้งที่ขยับตัว เส้นผมยาวสีเข้มถูกปล่อยสยายเป็นลอนอ่อนๆ ปลายผมไล้แผ่นหลังอย่างจงใจ เครื่องประดับมีเพียงต่างหูเรียบๆ กับสร้อยเส้นบางที่แนบอยู่ตรงไหปลาร้า

ไม่ใช่การแต่งตัวเพื่ออวดใคร แต่เป็นการแต่งตัวเพื่อบอกตัวเองว่า…เธอยังสวย และยังมีคุณค่า

จันจ้าวเดินลงมาชั้นหนึ่งของบ้านอย่างช้าๆ บ้านหลังใหญ่เงียบสงบเช่นเคย พ่อกับแม่ของเธอไม่อยู่ ทั้งสองทำงานอยู่ต่างประเทศและไปๆ มาๆ เป็นเรื่องปกติ บ้านหลังนี้จึงมีเพียงเธอ กับความเงียบที่คุ้นชิน

ระหว่างเดินผ่านโถง ป้าแม่บ้านคนเก่าแก่ชื่อ ป้านุช เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะไม้ตัวเล็ก

“คุณหนูจะออกไปข้างนอกเหรอคะ” น้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง

“คืนนี้ไม่ต้องรอเปิดบ้านให้นะคะป้านุช หนูอาจจะนอนค้างห้องยาหยี” จันจ้าวยิ้มบางๆ

“ดูแลตัวเองดีๆ นะคะคุณหนู” ป้านุชพยักหน้า มองเธอด้วยแววตาเอ็นดู

“ค่ะ” จันจ้าวตอบ ก่อนจะคว้ากระเป๋าใบเล็กแล้วเดินออกไป

ไม่นาน รถหรูของเพื่อนก็แล่นเข้ามาจอดที่ลานหน้าบ้าน เธอก้าวลงบันได เดินไปขึ้นรถอย่างเป็นธรรมชาติ ทันทีที่ประตูรถปิดลง เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น

“นี่ขนาดว่าไม่อยากออกมานะ” อลิซแซว พลางมองเพื่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า

“อย่างแซ่บ! เลยจ้าเพื่อนฉัน”

“ก็แต่งปกตินะ” จันจ้าวเลิกคิ้วอย่างหยอกล้อ

“ปกติของแกนี่ทำผู้ชายตายได้เป็นแถวเลยนะ” ยาหยีหันมามองผ่านกระจกหลัง จันจ้าวส่ายหน้า แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

รถแล่นมาจอดที่ลานจอดรถของผับ เสียงดนตรีดังสะท้อนออกมาจากด้านใน ทั้งสามก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสบายๆ แสงไฟด้านหน้าผับสาดกระทบผิวและเสื้อผ้า ความสวยผสมความเซ็กซี่ของทั้งสามทำให้กลุ่มผู้ชายที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ใกล้ๆ หันมองกันแทบพร้อมกัน

อลิซมาในเดรสสั้นรัดรูปสีแดงแรงฤทธิ์ ยาหยีเลือกเสื้อ ครอปกับกางเกงเอวสูง เผยเอวคอดชัดเจน ส่วนจันจ้าว…สวยแบบเงียบๆ แต่ดึงสายตาได้มากกว่าใคร

พวกเธอเดินเข้าไปด้านใน ผับวัยรุ่นเต็มไปด้วยแสงไฟหลากสี เสียงเพลงดังสนั่น ผู้คนแน่นขนัด กลิ่นแอลกอฮอล์ปะปนกับควันบุหรี่

ทั้งสามตรงไปยังโต๊ะที่จองไว้ มุมชั้นหนึ่งค่อนไปด้านใน นั่งลงก่อนจะสั่งเครื่องดื่ม

ยาหยีดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ เธอขยับตัวตามจังหวะเพลงอย่างเอ็นจอย อลิซก็หัวเราะ พูดคุยกับคนรอบข้างอย่างเป็นธรรมชาติ มีเพียงจันจ้าวที่นั่งเงียบ สีหน้าเรียบเฉย

“หน้าแกบึ้งมากนะ” อลิซเอ่ยแซว “ออกมาเที่ยวแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ใส่แก้วเหล้า”

“ขอเวลาหน่อยสิ” จันจ้าวถอนหายใจ

ไม่นาน เหล้าที่สั่งก็มาถึง อลิซเป็นคนเทให้เพื่อนก่อนจะยกแก้วขึ้น

“แด่ความโสด~” เธอพูดก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ “และ…ซิงของเพื่อนเรา!”

“พูดอะไรของแกลิซ” จันจ้าวหลุดหัวเราะออกมาในที่สุด

แก้วชนกัน เสียงใสกังวาน ก่อนที่ทุกคนจะยกขึ้นดื่มพวกเธอไม่ได้ดื่มเก่งอะไรนัก ถ้าดื่มมากก็เมาได้ง่าย แต่เรื่องเที่ยวถือว่าไม่ขาด เสียงหัวเราะเริ่มดังขึ้น บรรยากาศค่อยๆ คลายความตึงเครียดในใจจันจ้าวลงทีละนิด

“แกร~ ดูนั่นสิ” จู่ๆ ยาหยีก็สะกิดแขนเพื่อน

จันจ้าวเงยหน้าขึ้นมอง กลุ่มผู้ชายประมาณห้าคนเดินเข้ามา ทุกคนดูโดดเด่นจนสายตาคนรอบข้างหันไปมองแทบพร้อมกัน พวกเขาหล่อ…ในแบบที่ไม่ต้องพยายาม

“โอ้โห…” อลิซเองก็ตบแขนเพื่อนอย่างตื่นเต้น

จันจ้าวมองตามอย่างไม่ได้ตั้งใจ สายตาของเธอก็สบเข้ากับใครคนหนึ่งในกลุ่มนั้น เขามองเธออยู่ก่อนแล้วและเพียงเสี้ยววินาที...

สายตาคมลึกนั้นหยุดนิ่ง ก่อนที่เขาจะยกยิ้มออกมาเบาๆไม่ใช่รอยยิ้มที่ตั้งใจส่งให้แต่เป็นรอยยิ้มที่เกิดขึ้น…ขณะเขาหันสายตาไปทางอื่น หัวใจของจันจ้าวเต้นแรงอย่างไร้เหตุผลเหมือนบางอย่างในอกถูกสะกิดเบาๆ อย่างห้ามไม่ได้

หลังจากกลุ่มผู้ชายที่เพิ่งเดินเข้ามาในผับหายลับขึ้นไปยังชั้นสองซึ่งเป็นโซนวีไอพี บรรยากาศด้านล่างก็กลับมาคึกคักเหมือนเดิม เสียงเพลงกระแทกโสตประสาทดังขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟหลากสีหมุนวนไปตามจังหวะ ดึงอารมณ์ของผู้คนให้ลอยสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ฝั่งจันจ้าว อลิซ และยาหยี นั่งดื่มกันต่ออย่างไม่คิดอะไรมาก แก้วแล้วแก้วเล่าถูกยกขึ้นชน เสียงหัวเราะเริ่มดังขึ้นถี่กว่าเดิม ความหนักอึ้งในใจจันจ้าวค่อยๆ ถูกกลบด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ แม้จะยังไม่หายดี แต่ก็ไม่คมจนบาดเหมือนตอนแรก

“ฉันว่าพวกเรามาทำอะไรที่มันบ้าบิ่นกันดูไหม” อลิซพูดขึ้นกลางวง ดวงตาเป็นประกายแบบที่จันจ้าวคุ้นเคยดี แววตาของคนคิดอะไรแผลงๆ

“อะไรอีกล่ะ คราวที่แล้วก็เกือบโดนหิ้วออกจากผับ” ยาหยีหันไปมองทันที

“รอบนี้เบากว่านั้นน่า…มาเล่นเกมกินเหล้ากัน” อลิซหัวเราะ

“กินเหล้า?” จันจ้าวเลิกคิ้ว

“ใช่ ใครแพ้ต้องไปวันไนท์กับผู้ชายในกลุ่มนั้นหนึ่งคน”

อลิซเอียงตัวเข้ามาใกล้ เสียงลดต่ำลงราวกับเล่าเรื่องลี้ลับ เธอชี้นิ้วขึ้นไปด้านบนชั้นสองของผับ ซึ่งกลุ่มหนุ่มหล่อเพิ่งไปนั่งกันอยู่

“ไม่เอา บ้าไปแล้ว~” จันจ้าวส่ายหน้าทันที

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะปฏิเสธให้จบ ยาหยีกลับพยักหน้ารับอย่างนึกสนุก

“เอาดิ น่าสนใจดี”

“ยาหยี!” จันจ้าวหันไปมองเพื่อนตาโต

“แกป๊อดเหรอ? ก็ถ้าแกไม่อยากแพ้ ก็ต้องกินให้ทัน ห้ามเมาเด็ดขาด! เข้าใจไหม?” อลิซหัวเราะชอบใจ และจันจ้าวกำลังจะอ้าปากเถียง แต่ยาหยีกลับแซวขึ้นก่อน

“หรือว่าแกคออ่อน? กลัวแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม”

ประโยคนั้นเหมือนจุดไฟบางอย่างขึ้นมาในใจจันจ้าว เธอไม่ชอบการถูกท้าทาย โดยเฉพาะในสภาพที่หัวใจเพิ่งแตกสลาย เธอไม่อยากเป็นคนแพ้ ไม่อยากเป็นคนที่ถูกมองว่าอ่อนแออีกแล้ว

“ก็ได้” เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะยกแก้วขึ้น “เล่นก็เล่น”

อลิซยิ้มกว้าง รีบเรียกพนักงานมาสั่งเหล้าเพิ่มทันที ไม่นาน ขวดใหม่ก็ถูกยกมา ยาหยีเป็นคนรินให้เพื่อนคนละแก้ว แก้วแต่ละใบถูกเติมจนเต็มอย่างไม่ปรานี กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยขึ้นชัดเจน

ทั้งสามเริ่มผลัดกันดื่ม แก้วแรกยังพอไหว แก้วที่สองเริ่มร้อนวาบ แก้วที่สาม…โลกเริ่มเอียง

สำหรับจันจ้าว ทุกอย่างเริ่มพร่าเลือน เสียงเพลงเหมือนดังอยู่ไกลออกไป แขนขาเริ่มหนัก ศีรษะมึนงง ความคิดไม่ค่อยเชื่อมต่อกันเหมือนเดิม เธอพยายามตั้งสติ พยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรเมา แต่ร่างกายกลับไม่ฟังคำสั่งเอาเสียเลยสุดท้าย เธอก็ยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้

“ฉัน…ฉันไม่ไหวแล้ว”

“แพ้แล้ว!” อลิซกับยาหยีร้องขึ้นพร้อมกันอย่างสะใจ

“ทำอย่างอื่นแทนได้ไหม ไปเต้นก็ได้” จันจ้าวหัวเราะเบาๆ อย่างคนเมา

“ไม่ต้องเยอะ ดูนั่น เลือกมาเลยหนึ่งคน” อลิซชี้นิ้วขึ้นไปด้านบน

จันจ้าวเงยหน้าขึ้นมองตามนิ้วนั้น ภาพด้านบนเลือนราง เธอหรี่ตา พยายามโฟกัส แต่ก็เห็นเพียงเงาของผู้ชายหลายคนปะปนกันไปหมด จนกระทั่งสายตาของเธอไปหยุดอยู่ที่ใครคนหนึ่ง

ชายคนนั้น…คนที่เธอจำได้ว่าเคยยิ้มตอนเดินเข้ามา

แม้ภาพจะไม่ชัด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเด่นชัดอย่างประหลาด สายตานิ่ง ลึก และอ่านไม่ออก เขาหันมาสบตากับเธอพอดี รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ราวกับไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกมอง หัวใจของจันจ้าวกระตุกแรง

“ขึ้นไปเร็วจ้าว” อลิซเร่ง “ช้าเดี๋ยวพลาด”

“เดี๋ยวก่อน ขอเล็งก่อน…ตาฉันหมุน” จันจ้าวหัวเราะงงๆ

“รีบเลยยัยขี้เมา” ยาหยีขำจนแทบสำลัก

จันจ้าวลุกขึ้นยืน ร่างบางโอนเอนไปเล็กน้อย เธอต้องจับขอบโต๊ะไว้ก่อนจะตั้งหลักได้ โลกหมุนช้าๆ แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นทุกวินาที ความร้อนวาบแล่นผ่านแผ่นหลัง ขณะที่เธอพยายามก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างคนที่ไม่แน่ใจว่ากำลังทำอะไรอยู่กันแน่