ตอนที่4 ผู้หญิงขี้เมา

ตอนที่4 ผู้หญิงขี้เมา

จันจ้าวนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม ปลายนิ้วขยับไปมาบนผิวเบาะอย่างไม่มีจุดหมาย แสงไฟสีอุ่นจากโคมด้านข้างทอดลงมาบนใบหน้าเธอ ทำให้ผิวดูนวลขึ้นอย่างน่าประหลาด เสื้อยืดตัวใหญ่ของเขาคลุมร่างเล็กไว้เกือบมิด แต่กลับยิ่งทำให้เธอดูเปราะบางและน่าดึงดูดในคราวเดียวกัน

เสียงก้าวเท้าของมังกรดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่เขาจะวางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้า เสียงแก้วกระทบกระจกดังเบาๆ แต่กลับทำให้หัวใจเธอสะดุ้งเหมือนเสียงนั้นดังอยู่ในอกตัวเอง

“ขอเวลาแป๊บนะ”

เธอพูดขึ้นก่อนจะเอื้อมไปหยิบแก้ว น้ำเสียงฟังดูพยายามทำให้เป็นเรื่องเล่นๆ ทั้งที่ในใจไม่ได้สงบอย่างที่ปากพูด

มังกรนั่งลงข้างๆ เว้นระยะห่างเพียงพอให้ดูสุภาพ แต่ใกล้พอจะรับรู้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน เขาพิงหลังกับพนักโซฟา มือวางบนต้นขาอย่างสบายๆ สายตามองเธอผ่านขอบแก้วในมือ

“ต้องใช้ความกล้าขนาดนั้นเลยเหรอ”

น้ำเสียงเขานิ่ง แต่แฝงรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้คนฟังเผลอใจเต้น

จันจ้าวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มอีกอึก ความขมแล่นผ่านลำคอจนเธอเผลอเม้มปาก ดวงตาพร่าเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะแอลกอฮอล์หรือเพราะสายตาของคนข้างๆ กันแน่

“ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องแบบนี้เท่าไหร่”

เธอพูดตามตรง พลางวางแก้วลง มือยังไม่ยอมปล่อย เหมือนกลัวว่าถ้าว่างเมื่อไร ความกล้าจะหายไปพร้อมกัน

มังกรหันมามองเธอชัดๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่นั่งลง สายตาคมลึกไล่ตั้งแต่ใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อ ลงมาถึงมือเล็กที่กุมแก้วไว้แน่น ก่อนจะย้อนกลับขึ้นมาสบตาเธออีกครั้ง

“แล้วทำไมถึงมา” คำถามนั้นไม่ได้กดดัน แต่กลับฟังดูจริงจังอย่างน่าประหลาด

จันจ้าวนิ่งไปชั่วครู่ เหมือนต้องใช้เวลารวบรวมคำตอบ เธอหลบสายตาไปมองพื้น ก่อนจะยิ้มบางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา

“บางที…คนเราก็แค่อยากหนีอะไรบางอย่าง” เธอพูดเสียงเบา ราวกับกำลังสารภาพกับตัวเองมากกว่ากับเขา

มังกรไม่ถามต่อ เขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ราวกับเข้าใจในสิ่งที่ไม่ได้พูดออกมา มือของเขาเอื้อมไปหยิบขวดเหล้า เติมให้แก้วของเธออย่างเงียบๆ เหมือนเปิดทางให้เธอเลือกเอง จันจ้าวมองแก้วที่ถูกเติมใหม่ ก่อนจะเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง

“คุณไม่ถามชื่อฉันเลยนะ”

“ถ้าผมถามตอนนี้ คุณจะบอกไหม” เขาตอบกลับทันที น้ำเสียงเรียบ แต่แววตากลับเหมือนท้าทายบางอย่าง

“ไม่แน่ใจเหมือนกัน” เธอหัวเราะเบาๆ

“งั้นก็เหมือนกัน”

“คืนนี้... ไม่จำเป็นต้องรู้จักกันก็ได้” มังกรยกแก้วขึ้นดื่มบ้าง สายตายังไม่ละจากเธอ

คำพูดนั้นทำให้จันจ้าวเงียบไป หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล เธอรู้สึกถึงระยะห่างระหว่างพวกเขาที่เหมือนจะสั้นลง ทั้งที่ไม่มีใครขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม

เธอยกแก้วขึ้นดื่มอีกครั้ง คราวนี้ดื่มช้าลง เหมือนตั้งใจรับรู้รสชาติและความรู้สึกที่ไหลเวียนอยู่ในอก มือของเธอสั่นน้อยลง แต่หัวใจกลับเต้นแรงขึ้นทุกที

“คุณดูไม่เหมือนคนที่จะพาใครกลับมาง่ายๆ” เธอเอ่ยขึ้นอย่างเผลอคิด

“แล้วคุณละ?” มังกรเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปาก

จันจ้าวสบตาเขา คราวนี้ไม่หลบ ดวงตาของทั้งสองคนอยู่ใกล้กันเกินไป ใกล้จนเธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจของเขาอย่างชัดเจน

“ฉันก็กำลังแปลกใจตัวเองเหมือนกัน” เสียงเธอสั่นนิดๆ แต่ไม่ถอย

ความเงียบตกลงมาระหว่างพวกเขาอีกครั้ง เป็นความเงียบที่ไม่อึดอัด แต่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก มังกรขยับตัวเล็กน้อย แขนของเขาเฉียดแขนเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่แค่นั้นก็ทำให้จันจ้าวสะดุ้งเบาๆ เขาหันมามองปฏิกิริยานั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ

“ถ้าไม่ไหว บอกได้”

“ฉันแค่… ต้องการเวลาอีกนิด” จันจ้าวมองเขาอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

มังกรพยักหน้าเพียงเล็กน้อย เขาไม่ได้เร่ง ไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้กว่านี้ เพียงนั่งอยู่ตรงนั้น ข้างเธอ ใกล้พอให้จันจ้าวรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาอย่างชัดเจน แต่ก็ยังเว้นระยะที่ทำให้เธอไม่รู้สึกถูกบีบคั้น ไม่อึดอัด เหมือนเขาจงใจรักษาพื้นที่นั้นไว้ให้เธอเป็นคนตัดสินใจเอง

แสงไฟสลัวสะท้อนบนผิวแก้วในมือ เงาของเขาทาบลงบนโซฟาเฉียดมาถึงขาเธอเล็กน้อย กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเขาทำให้บรรยากาศในห้องนิ่งงันอย่างประหลาด

“เคยรึเปล่า”

คำถามนั้นถูกเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่าย แต่กลับเล่นงานหัวใจจันจ้าวแรงกว่าที่เธอคิด

ลมหายใจเธอสะดุด ก้อนบางอย่างเหมือนติดอยู่ตรงลำคอ เธอเผลอกำแก้วแน่นขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยกมันขึ้นดื่ม กลืนแอลกอฮอล์ลงไปช้าๆ เพื่อประคองสติและกลบความสั่นที่ไล่ขึ้นมาจากปลายเท้า

ความขมแล่นผ่านลำคอ แสบกว่าทุกแก้วที่เธอเคยดื่มดวงตาเธอพร่าเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าเพราะฤทธิ์เหล้าหรือเพราะคำถามที่ยังค้างอยู่ในอากาศระหว่างพวกเขา

จันจ้าวไม่ได้ตอบทันที เธอวางแก้วลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบดังแผ่ว แต่กลับชัดเจนในความเงียบ สายตาเธอเลื่อนหนีไปมองอีกฝั่งของห้อง เหมือนต้องใช้เวลารวบรวมคำพูดที่ตัวเองก็ไม่แน่ใจนัก

“ถ้าฉันตอบ…มันจะเปลี่ยนอะไรไหม” เธอถามกลับ เสียงสั่น

มังกรหันมามองเธอเต็มตา สายตาคมลึกนั้นไม่ได้เร่งเร้า ไม่ได้คาดคั้น แต่ก็ไม่หลบเลี่ยง เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่เปลี่ยน” เขาตอบสั้นๆ “แค่…อยากรู้ว่าผมควรถนอมคุณแค่ไหน”

ประโยคนั้นทำให้หัวใจจันจ้าวกระตุกวูบ เธอหันกลับมามองเขาอย่างเผลอไผล ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ดวงตาที่เริ่มแดงจากฤทธิ์เหล้าสะท้อนแสงไฟจนดูสั่นไหว เธอหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่ได้สดใสนัก

“คุณถามเก่งนะ…สำหรับคนที่บอกว่าไม่จำเป็นต้องรู้จักกัน”

มังกรยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่กว้าง แต่กลับชัดเจนจนทำให้เธอใจเต้นแรงขึ้นอีก

“บางอย่างไม่ต้องรู้ชื่อ ก็รู้สึกได้”

ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง คราวนี้มันหนักแน่นกว่าเดิม จันจ้าวรู้สึกถึงหัวใจตัวเองที่เต้นช้าลง แต่แรงขึ้น ทุกจังหวะเหมือนสะท้อนอยู่ในอก เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกมาในที่สุด

“ไม่เคยค่ะ”

คำตอบนั้นเบาแต่ชัดเจน เธอไม่ได้อธิบายต่อ ไม่ได้ขยายความ เพียงแค่ยอมรับความจริงนั้นออกมา

มังกรไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ เขาไม่ได้เปลี่ยนสีหน้า เพียงแค่พยักหน้าอีกครั้ง ช้าๆ เหมือนกำลังรับรู้บางอย่างที่สำคัญ มือของเขาวางลงบนโซฟาใกล้มือเธอ แต่ยังไม่แตะต้อง

“ขอบคุณที่บอก” น้ำเสียงเขานุ่มลงอย่างเห็นได้ชัด “งั้นคืนนี้…เราค่อยๆ เป็นไปก็ได้”

จันจ้าวเงยหน้ามองเขา สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ใกล้พอจะเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาอีกฝ่าย เธอไม่แน่ใจว่าความอุ่นที่แผ่ซ่านในอกมาจากเหล้า หรือจากผู้ชายตรงหน้ากันแน่

“…”

และในวินาทีนั้นเอง ความกล้าที่เธอคิดว่ามาจากแอลกอฮอล์ กลับค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจตั้งชื่อได้

แอลกอฮอล์เริ่มทำงานช้ากว่าที่จันจ้าวคิด แต่เมื่อมันไล่ขึ้นมาแล้วก็ไม่ปรานีใคร ความมึนเบาๆ แผ่ซ่านจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงขมับ สติที่เธอพยายามประคองไว้เริ่มเลือนลาง ร่างกายเหมือนเบากว่าปกติ ราวกับไม่ต้องคิดอะไรให้หนักอีกต่อไป

เธอขยับตัวเข้าใกล้เขาอีกนิด โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าระยะห่างนั้นสั้นลงตั้งแต่เมื่อไร จนในที่สุด ร่างเล็กก็ขยับขึ้นไปนั่งบนตักของเขาอย่างถือวิสาสะ การเคลื่อนไหวช้าๆ แต่แน่วแน่ ราวกับเป็นสิ่งที่เธอตัดสินใจแล้ว แม้สมองจะยังไม่ทันประมวลผลทั้งหมดก็ตาม

มือใหญ่ของมังกรยกขึ้นรับเอวคอดของเธอไว้โดยอัตโนมัติ แรงประคองนั้นมั่นคง ไม่กระชับจนแน่นเกินไป แต่ก็ไม่หลวมพอให้เธอเสียสมดุล เพียงแค่ขยับตัวให้เธอนั่งได้ถนัดขึ้น ราวกับการกระทำของเธอเป็นสิ่งที่เขาเตรียมรับมือไว้อยู่แล้ว

จันจ้าวรู้สึกถึงความอุ่นจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านขึ้นมาผ่านผิวบางของต้นขา หัวใจเต้นแรงจนเธอแทบได้ยินเสียงมันอยู่ในหูตัวเอง เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้น นิ้วชี้ไล่ไปตามสันจมูกโด่งของเขาอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วลากช้าๆ ราวกับกำลังสำรวจ ลามลงมาถึงริมฝีปากที่ได้รูปอย่างน่าประหลาด

ใกล้ขนาดนี้ เธอเพิ่งสังเกตว่าดวงตาของเขาคมเข้มกว่าที่คิด ใบหน้าคมคาย ภายใต้แสงไฟสลัว ยิ่งดูอันตรายและน่าดึงดูดในคราวเดียวกัน

“คุณหล่อมากเลยนะ…”

เสียงเธอเบากว่าปกติ คล้ายกระซิบมากกว่าการพูดมังกรยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่กว้าง แต่แววตากลับฉายชัดถึงความพอใจ

“เมาแล้วชมคนอื่นเก่งขึ้นเหรอ”

เธอหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอียงหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม สายตาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเขา

“แล้วก็…ปากคุณ น่าจูบมากด้วย”

คำพูดนั้นทำให้มังกรเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกัน

“อยากลองไหม” เสียงเขาต่ำลงโดยไม่รู้ตัว “จะได้รู้ว่าอร่อยรึเปล่า”

จันจ้าวนิ่งไปชั่วขณะ สมองเหมือนหยุดทำงานไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกจังหวะ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ และจรดริมฝีปากลงบนปากของเขาอย่างช้าๆ แผ่วเบา ราวกับกำลังแตะสิ่งเปราะบางที่กลัวจะแตกสลาย

สัมผัสแรกนั้นนุ่มกว่าที่เธอคิด ริมฝีปากของเขาอุ่นและมั่นคง ทำให้หัวใจเธอเต้นรัวจนแทบควบคุมไม่อยู่

มือใหญ่ของมังกรยกขึ้นจับท้ายทอยของเธอไว้ นิ้วสอดผ่านเส้นผมยาวอย่างแผ่วเบา ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายบดจูบกลับลงมา คราวนี้หนักแน่นขึ้นอีกนิด แต่ยังคงช้าและควบคุมได้ดี ราวกับเขากำลังรอให้เธอคุ้นเคยกับจังหวะนั้นก่อน

เขาไม่ได้เร่ง ไม่ทำให้เธอรู้สึกว่าต้องตามไม่ทัน แต่เมื่อรับรู้ได้ว่าลมหายใจของเธอเริ่มขาดห้วง จังหวะการจูบก็ผ่อนลง ก่อนจะถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง

จันจ้าวรีบโกยเอาอากาศเข้าปอดทันที อกกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจ ดวงตาพร่าด้วยทั้งแอลกอฮอล์และความรู้สึกที่เอ่อล้น

“จูบไม่เป็น?” มังกรหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู

“...”

เธอเบะปากเล็กน้อย ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทางเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แก้มร้อนผ่าวอย่างปิดไม่มิด แต่ยังไม่ทันได้หลบสายตา มือของเขาก็ยกขึ้นจับคางเธอไว้ บังคับให้หันกลับมาสบตากันอีกครั้ง

“เวลาจูบ” น้ำเสียงเขานุ่มลงอย่างเห็นได้ชัด “อย่ากลั้นหายใจ แค่หายใจตามจังหวะก็พอ”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนที่เขาจะกดจูบลงมาอีกครั้ง คราวนี้ลึกกว่าเดิม กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยอบอวลอยู่ภายในปาก ผสมกับกลิ่นกายของเขาที่ทำให้จันจ้าวรู้สึกมึนงงยิ่งกว่าเดิม

เธอเริ่มหายใจตามจังหวะที่มังกรเป็นคนนำ ช้า มั่นคง และชำนาญ ราวกับเขารู้ดีว่าควรหยุดตรงไหน ควรไปต่ออย่างไร ริมฝีปากของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างแนบแน่น แต่ไม่เร่งร้อนจนเกินไป

หัวใจจันจ้าวเต้นแรงจนแทบทะลุออกมาจากอก ความรู้สึกร้อนๆ วูบวาบแล่นผ่านสันหลังลงไปถึงปลายเท้า ทั้งตื่นเต้น ทั้งสับสน ทั้งหวั่นไหวในคราวเดียวกัน

และในวินาทีนั้นเอง เธอก็รู้ว่า…สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่เพราะเหล้า ไม่ใช่แค่ความเหงาแต่เป็นแรงดึงดูดที่ชัดเจนเกินกว่าจะปฏิเสธได้

อ้อนนักอ่าน กดไลค์คอมเม้นท์ให้ไรท์ด้วยน๊าาา