Evil Dragon มังกรร้ายคลั่งรัก

ตอนที่1 ภาพตำตาบ่ายโมงตรง ลมร้อนของวันธรรมดาพัดผ่านลานหน้าตึกคณะนิเทศศาสตร์ จันจ้าวก้าวลงบันไดด้วยท่าทีผ่อนคลาย กระเป๋าผ้าสะพายอยู่ข้างไหล่ วันนี้ไม่มีเรียนต่อแล้ว ตารางของเด็กปีสี่แบบเธอเบาลงมาก จนบางวันแทบไม่ต้องเข้าเรียนทั้งวันเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความสุดท้ายจากแทนไทแฟนหนุ่มยังค้างอยู่ในแชตเรากลับบ้านนะ โดนแม่เรียกตัวจันจ้าวยิ้มบางๆ เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนจะเดินออกจากตัวตึก“จันจ้าว!”เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลังพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ เธอหันกลับไปก็เห็น ยาหยี กับ อลิซ วิ่งมาหา สีหน้าทั้งสองดูตื่นตระหนก หายใจหอบเหมือนเพิ่งวิ่งมาไกล“มีอะไร ทำไมวิ่งมาแบบนี้” จันจ้าวถามอย่างงงๆยาหยีจับแขนเพื่อนแน่น อลิซก้มลงหอบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดเสียงสั่น“แก…แทนไท…”“แทนไททำไม?” จันจ้าวขมวดคิ้วยาหยีมองหน้าอลิซเหมือนจะผลักให้พูดต่อ ก่อนที่อลิซจะกลืนน้ำลาย“แทนไทหิ้วผู้หญิงขึ้นคอนโด!”“อะ... อะไรนะ!?” โลกของจันจ้าวเหมือนหยุดหมุน เธอถามซ้ำ เสียงแผ่วลงอย่างไม่รู้ตัว “...เมื่อกี้พวกแกพูดว่าอะไรนะ?”“แทนไทหิ้วผู้หญิงขึ้นไป…ที่คอนโดของมัน” อลิซสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทั้งที่ห

ตอนที่3 แพ้เกมจันจ้าวก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของผับอย่างระมัดระวัง แม้พยายามทรงตัวให้ดูปกติ แต่ร่างกายกลับไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไรนัก ขาทั้งสองข้างเหมือนจะไม่แข็งแรงพอรับน้ำหนักของตัวเอง โลกทั้งใบเอียงนิดๆ ทุกครั้งที่เธอก้าวขึ้นบันไดแต่ละขั้น เสียงเพลงจากชั้นล่างค่อยๆ เบาลง เหลือเพียงจังหวะทุ้มต่ำที่ลอดขึ้นมาเป็นพื้นหลังโซนวีไอพีเงียบกว่าด้านล่างมาก แสงไฟนุ่มลง ผู้คนบางตา ทุกโต๊ะถูกจัดแยกเป็นสัดส่วนให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัว จันจ้าวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความตื่นเต้นแล่นขึ้นมาตามสันหลัง หัวใจเต้นแรงกว่าปกติอย่างควบคุมไม่ได้ เธอไม่แน่ใจว่ามันเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรือเป็นเพราะการตัดสินใจบ้าบิ่นที่กำลังจะเกิดขึ้นกันแน่ก่อนจะเดินต่อ เธอหันกลับไปมองชั้นล่าง โต๊ะของเพื่อนสาวยังมองเห็นได้ลางๆ อลิซกับยาหยียกมือโบกไปมาเหมือนกำลังส่งแรงใจ บางอย่างในอกจันจ้าวอุ่นขึ้นเล็กน้อย เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วบอกตัวเองว่า แค่คืนเดียวเองแค่คืนเดียว…คงไม่เป็นอะไรร่างบางเดินตรงไปยังโต๊ะของกลุ่มชายหนุ่มที่เธอเล็งไว้ตั้งแต่แรก ยิ่งเข้าใกล้ เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุยของพวกเขาก็ชัดขึ้น ทุกคนดูผ่อนคลาย เป็นกลุ่มผู้

ตอนที่5 One Night Stand 1 NC 🔞แรงจูบของมังกรไม่ได้รีบร้อน หากแต่ค่อยๆ เปลี่ยนจังหวะไปทีละนิด จากสัมผัสที่แผ่วเบา กลายเป็นความแนบแน่นที่ทำให้จันจ้าวรู้สึกเหมือนลมหายใจถูกดึงออกจากอกอย่างช้าๆความอุ่นร้อนจากริมฝีปากของเขาผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ยังค้างอยู่ในลมหายใจ ทำให้โลกทั้งใบของเธอหมุนช้าลง เหลือเพียงความรู้สึกที่ไหลวนอยู่ตรงหน้ามือใหญ่ของมังกรประคองเอวเธอไว้แน่นขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่แรงบังคับ แต่เป็นแรงยึดที่มั่นคง ราวกับเขาไม่ต้องการให้เธอหล่นหายไปจากอ้อมแขนนั้นจันจ้าวรู้สึกถึงแรงกดเบาๆ ที่ทำให้ร่างกายเธอเอนเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบกลบเสียงทุกอย่างรอบข้างเธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขาขยับตัวใกล้ขึ้นอีกนิด ความรู้สึกตีกันวุ่นวายในอก มือเล็กยกขึ้นจับข้อมือเขาไว้ ความตั้งใจจะห้ามปรามปนกับความสับสนที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ดวงตาของเธอสั่นไหว ริมฝีปากเผยอเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมามังกรผละออกมาเพียงเสี้ยววินาที ลมหายใจร้อนรดแก้มเธออย่างชัดเจน สายตาคมเข้มสบกับดวงตาที่พร่าเลือนของเธอ“ผมไม่รีบ”“...”เสียงเขาต่ำ หนักแน่น แต่แฝงความอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่คิดว่าจะ

ตอนที่7 เรื่องของเมื่อคืน...แสงสลัวก่อนรุ่งเช้าซึมผ่านผ้าม่านบางเข้ามาในห้องนอนอย่างแผ่วเบา นาฬิกาดิจิทัลบนหัวเตียงกระพริบตัวเลขสีแดงบอกเวลาเกือบตีสี่ จันจ้าวลืมตาขึ้นช้าๆ ด้วยความหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกันทั้งศีรษะและหัวใจโลกทั้งใบเหมือนหมุนช้ากว่าปกติ ขมับสองข้างเต้นตุบๆ อย่างไม่ปรานี เธอยกมือขึ้นกุมศีรษะตัวเองโดยอัตโนมัติ ความแห้งผากในลำคอและรสขมค้างอยู่ที่ปลายลิ้นเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าค่ำคืนก่อนหน้านี้ไม่ใช่ความฝันและเมื่อสติเริ่มกลับมาเต็มที่ สิ่งแรกที่เธอรับรู้ได้คือความอุ่นที่โอบอยู่รอบตัวจันจ้าวชะงัก ลมหายใจสะดุดเบาๆ เมื่อรู้ตัวว่ากำลังอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคน แขนแข็งแรงพาดผ่านเอวเธออย่างหลวมๆเธอไม่กล้าขยับในทันที เพียงแค่หันหน้าไปมองคนที่นอนอยู่ข้างๆ อย่างระมัดระวัง ใบหน้าคมคายของมังกรอยู่ใกล้กว่าที่คิด เปลือกตาเขาปิดสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ แสดงให้เห็นว่าเขายังหลับลึก ไม่รับรู้ถึงการตื่นของเธอเลยแม้แต่น้อยผ้าห่มผืนหนาถูกคลุมไว้เพียงช่วงล่างอย่างหมิ่นแหม่ แผ่นอกกว้างเปลือยเปล่ารับแสงสลัว เธอสะอึกในลำคอโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี ความทรงจำจากเมื่อคืนไหลย้อนกลับมาเ

ตอนที่9 คนคุ้นเคย“จะไปไหนกัน”เสียงของเจแปนดังขึ้นจากโซฟา ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นยืน มองพี่สาวกับเพื่อนสองคนที่กำลังจะเดินผ่านห้องนั่งเล่นไป น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดุ แต่แฝงความจับผิดแบบน้องชายที่คุ้นเคยนิสัยพี่สาวดีเกินไปจันจ้าวชะลอฝีเท้า หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ“ไปเที่ยวกันน่ะ แวะกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้านิดหน่อย”เจแปนหรี่ตามองเธอ ตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนกำลังชั่งใจว่าควรถามต่อดีไหม ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วหันไปทางกลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่บนโซฟา“เออ… นี่พี่สาวกู” เขาเอ่ยแนะนำเสียงเรียบ “ชื่อจันจ้าว”จันจ้าวพยักหน้าให้เล็กน้อยอย่างสุภาพ สายตากวาดไปเห็นผู้ชายสองคนที่ลุกขึ้นยืนทักทายก่อน โนอาห์กับเลโอ ทั้งคู่ยิ้มเป็นมิตร คนหนึ่งดูทะเล้น อีกคนดูสบายๆ แบบคนอารมณ์ดี“สวัสดีครับ” โนอาห์เป็นฝ่ายเอ่ยก่อน “ผมโนอาห์”“เลโอครับ” อีกคนเสริมตาม“สวัสดีค่ะ” จันจ้าวตอบกลับ น้ำเสียงเรียบ แต่สุภาพเป็นธรรมชาติเจแปนพยักหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนจะหันไปอีกทางหนึ่ง เขายื่นมือไปสะกิดไหล่คนที่นั่งอยู่ปลายโซฟา“เฮ้ย มังกร”ร่างสูงที่ก้มหน้ากดโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้นช้าๆ และในวินาทีนั้น… โลกของจันจ้าวเหมือนหยุด