ช่อเอื้องสีเหลือง의 작품

เช้าวันเสาร์ แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง ลิลินกำลังหาวหวอด ๆ พลางเดินไปหยิบกระเป๋าใบใหญ่ แสงเหนือมองจากโซฟาแล้วหัวเราะเบา ๆ“จะไปเที่ยวหรือย้ายบ้านกันแน่ กระเป๋าใบใหญ่ขนาดนั้น”“ก็…หนูตื่นเต้นนี่คะ ไปเที่ยวกับพี่ทั้งทีต้องจัดเต็ม!”เขาส่ายหน้าแต่ก็ยกมุมปากยิ้ม ขับรถพาเธอออกจากกรุงเทพฯ ไปยังคาเฟ่ริมน้ำที่เงียบสงบ ระหว่างทางมีเสียงเพลงเบา ๆ คลอ บางทีก็เป็นเสียงเธอฮัมไปตามทำนอง จนเขาแกล้งแซว เพี้ยน เธอเลยตีแขนเขาเบา ๆ ก่อนหัวเราะจนแก้มแดงคาเฟ่บรรยากาศโปร่ง ลมเย็นพัดจากแม่น้ำ ลิลินนั่งถ่ายรูปดอกไม้ จิบน้ำปั่นไปด้วย ส่วนแสงเหนือทำหน้าที่ตากล้อง แต่พอมีพนักงานหนุ่มเดินมาสอบถามว่าอยากได้รูปคู่มั้ย เขาก็มองด้วยสายตาดุจนอีกฝ่ายหน้าเจื่อน รีบถอยกลับไปทันที“พี่เหนือ!” เธอบ่น “หนูแค่อยากมีรูปคู่สวย ๆ เอง”“ก็พี่จะถ่ายให้เอง ไม่เห็นต้องให้ใครมายุ่ง”บ่ายนั้นพวกเขาเดินเล่นในสวนสาธารณะใกล้ ๆ เจอลูกหมาขนฟูวิ่งเข้ามาเกาะขา ลิลินกรี๊ดด้วยความเอ็นดู รีบอุ้มขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่“พี่เหนือ หนูอยากเลี้ยงแบบนี้บ้างจัง”“ไม่” เขาตอบสั้น ๆ“ทำไมล่ะคะ หนูสัญญาจะดูแลเอง”“เพราะพี่ไม่ชอบหมา” เขาพูดน

กลิ่นอาหารอุ่น ๆ ลอยอบอวลอยู่เต็มห้อง แสงเหนือกับลิลินนั่งกินมื้อเย็นด้วยกันที่โต๊ะข้างห้องครัว โมจิวิ่งวนอยู่รอบ ๆ โต๊ะด้วยท่าทางซุกซนจนต้องโดนแสงเหนือห้ามเสียงเข้มอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาขมวดคิ้ว ลิลินก็มักจะหัวเราะกลบเกลื่อนพร้อมเก็บคำพูดแก้ตัวให้เจ้าหมาน้อยเสมอ“หนูบอกแล้วว่าโมจิน่ารัก ใช่มั้ยคะพี่เหนือ” ลิลินยิ้มกว้าง ตักกับข้าวใส่จานเขาเพิ่มอย่างเอาใจเขาเลิกคิ้ว มองเธอนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบที่แฝงความเจ้าเล่ห์“อือ…น่ารัก แต่หนูน่ารักกว่า”ลิลินชะงักไปนิด ก่อนหน้าแดงจัดรีบก้มลงกินข้าวในจานแทนที่จะตอบโต้หลังจากเก็บล้างเสร็จ ทั้งคู่ก็อาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน ลิลินสวมชุดนอนตัวบางเดินออกมาพร้อมผมยาวที่ยังชื้นเล็กน้อย เธอกำลังจะทิ้งตัวลงบนเตียง แต่เสียงทุ้มของแสงเหนือก็ดังขึ้นเสียก่อน“แล้วรางวัลของพี่ล่ะ”“รางวัลอะไรคะ?” เธอหันมามองงง ๆเขาขยับตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบมองไม่วางตา“ก็รางวัลที่ยอมให้เลี้ยงหมาไง…คิดว่าของพวกนี้ได้มาฟรี ๆ เหรอ”“พี่เหนือ!” ลิลินทำท่าจะตีแขนเขา แต่ยังไม่ทันได้ขยับก็ถูกคว้าเอวเข้ามากอดไว้แน่น เขาก้มลงกระซิบข้างหูเสียงพร่าอบอุ่นจนขนลุก“เอาเป็นว

เสียงเจี๊ยวจ๊าวของน้องปีหนึ่งดังไปทั่วลานหน้าตึกเรียน เสียงหัวเราะ เสียงถามทาง เสียงแนะนำตัว ทำให้บรรยากาศในมหาลัยคึกคักเป็นพิเศษ ลิลินที่นั่งอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนกับเพื่อน ๆ เหลือบตามองภาพตรงหน้าแล้วเผลอยิ้มออกมาเบาๆ“เหมือนเห็นตัวเองตอนปีหนึ่งเลยแฮะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ เมื่อภาพความวุ่นวายในวันแรกย้อนกลับมาในหัวไม่นานนัก พริกแกงกับเมษาก็เดินถือแก้วชานมไข่มุกมาคนละแก้ว พอเห็นเพื่อนก็นั่งลงทันที“โห ลิน! ปิดเทอมไปหายหัวเลยนะยะ ไม่ค่อยได้เจอกันเลย” พริกแกงว่าเสียงดังแต่ปากยังดูดชานมไข่มุกอยู่ เมษายิ้มพลางพยักหน้าเสริม“จริง ลินหายไปไหนมา ปิดเทอมพวกเรานี่คือรวมตัวกันเกือบทุกสัปดาห์นะ แต่เธอนี่…เงียบกริบ”ลิลินหัวเราะแหะ ๆ ยกมือปัดเบา ๆ“ก็อยู่กับ…พี่เหนือบ้างแหละ”“หูวววววววววว~” พริกแกงลากเสียงยาวทันที ทำเอาคนโต๊ะข้าง ๆ ยังหันมามองด้วยความสงสัย"พริกแกง! เบาหน่อย" ลิลินหน้าแดง รีบทำท่าให้เพื่อนเบาเสียง แต่ก็ไม่ทันแล้ว เพราะสายตาของพริกแกงดันเหลือบไปเห็นประกายวิบวับที่นิ้วนางซ้ายของเพื่อนสาวเข้าเต็ม ๆ“เดี๋ยว ๆ ๆ นี่มันแหวนอะไรคะคุณน้องงงงง~” พริกแกงคว้ามือเธอไปดูเต็มต

3เดือนผ่านไป..บ้านหลังใหญ่ของครอบครัวแสงเหนือถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบง่ายและอบอุ่น ดอกไม้สีขาวและชมพูอ่อนถูกจัดเรียงรายอยู่ทั่วห้องโถงใหญ่ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกกุหลาบและลิลลี่คลุ้งในอากาศ โต๊ะยาวถูกปูด้วยผ้าสีครีมสะอาดตา วางถ้วยชามและเครื่องเงินเรียงรายเป็นระเบียบทั้งสองครอบครัวนั่งอยู่ตรงข้ามกัน บรรยากาศเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ แม้จะไม่มีแขกมากมาย แต่ความรู้สึกกลับแน่นเอี๊ยดด้วยความอบอุ่นแม่ของแสงเหนือยกถ้วยชาขึ้นพลางหันไปหาลิลิน ดวงตาเปล่งประกายความเอ็นดู“วันนี้หนูลินสวยมากเลยจ้ะ แม่ยังคิดอยู่เลยว่าลูกชายแม่โชคดีแค่ไหน”ลิลินยกมือไหว้พร้อมยิ้มเขิน ๆ แก้มแดงระเรื่อ “ขอบคุณค่ะคุณแม่…”ด้านพ่อของลิลินที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่เปี่ยมด้วยความอบอุ่น“ตั้งแต่วันนี้ไปก็ฝากลิลินด้วยนะเหนือ ดูแลเขาให้ดี”แสงเหนือที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ลังเลแม้แต่วินาที ดวงตาคมมุ่งมั่นสบตาผู้ใหญ่เต็มไปด้วยความมั่นใจ“ครับ…ผมสัญญา ว่าจะดูแลลินให้ดีที่สุด”คำตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น ทำให้ทุกคนยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แสงตะวัน น้องชายของแสงเหนือที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับแซวเบา ๆ“โห…พี่ชายผมพูด

หลังจากรถหรูของครอบครัวแสงเหนือแล่นออกจากหน้าบ้าน ความเงียบก็ปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง พ่อกับแม่ของลิลินนั่งอยู่ในห้องรับแขก ขณะที่ลิลินนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างเกร็ง ๆแม่หันมามองลูกสาว ดวงตาฉายความเอ็นดูปนตื้นตัน “ลิน…รู้ตัวไหมว่าหนูโชคดีแค่ไหน”เธอก้มหน้างุด เสียงเบาแทบจะกลืนไปกับลมหายใจ “หนูยังงง ๆ อยู่เลยว่ามันเกิดขึ้นจริงหรือเปล่า”ไพโรจน์ที่นั่งฟังเงียบ ๆ เอ่ยเสียงขรึม“พ่อเห็นสายตาของเหนือแล้ว เขาไม่ได้มาเล่น ๆ ถ้าเลือกแล้วก็ต้องแน่วแน่”คำพูดหนักแน่นทำให้ลิลินชะงัก ใจเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เธอเพียงพยักหน้ารับเบา ๆ ไม่กล้าพูดอะไรต่อ ลักษมียื่นมือมากุมมือลูกสาวแน่น“ไม่ว่าหนูจะตัดสินใจยังไง พ่อแม่ก็อยู่ข้างหนูเสมอ”ความอบอุ่นเอ่อล้นจนดวงตาของลิลินคลอน้ำ เธอรีบก้มหน้าลงไม่อยากให้ใครเห็นก่อนจะพึมพำเสียงเบา“ขอบคุณค่ะ”หลังจากพูดคุยกันอีกเล็กน้อย เธอก็ลุกขึ้น ขอตัวขึ้นไปพักในห้องนอน ขาเรียวก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น หัวใจยังสั่นระรัวไม่หยุด ภาพรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของแสงเหนือ และคำพูดจริงจังของผู้ใหญ่ยังวนเวียนไม่หายเมื่อเข้ามาในห้องนอน เธอทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน ใช้แขนปิดใบหน้าที่ร้

เช้าวันถัดมา แสงเหนือกับลิลินตื่นพร้อมกันเหมือนเคย อากาศยามเช้าในเมืองกรุงยังไม่ร้อนมากนัก แสงแดดลอดผ้าม่านเข้ามาเป็นลำ เขาหันไปมองคนที่กำลังนั่งหวีผมอยู่ปลายเตียง ดวงตาคมจับจ้องด้วยความคิดบางอย่างที่กดทับในอกมาตั้งแต่เมื่อคืน“ลิน” เสียงทุ้มเรียกเบา ๆ“คะ พี่เหนือ” เธอหันมาพร้อมรอยยิ้มสดใสเขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้ามา ยกมือดึงหวีออกจากมือเล็ก แล้วค่อย ๆ หวีผมให้เธออย่างใจเย็น“แม่พี่…อยากเจอครอบครัวหนู”มือที่วางอยู่บนตักของลิลินเกร็งแน่นทันที เธอเงยหน้ามองเขาอย่างตกใจดวงตากลมโตไหวระริก“ห๊ะ!…จะเจอทำไมคะ”แสงเหนือมองสบตาเธอตรง ๆ เสียงหนักแน่นแต่ยังคงอบอุ่น“ก็แม่อยากคุยเรื่องอนาคตเราไง อยากนัดวันไปหาพ่อแม่หนู”เธออ้าปากจะพูด แต่กลับพูดไม่ออก ใจเต้นแรงจนหูอื้อ ความจริงที่ได้ยินทำให้ทั้งประหม่า ทั้งเขิน ทั้งไม่อยากเชื่อว่ามันจะเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้“พี่เหนือ…หนู…” เสียงเธอสั่น ริมฝีปากขยับอย่างไม่มั่นคงเขาวางหวีลงก่อนจะก้มลงสบตาใกล้ ๆ เอื้อมมือแตะท้ายทอยเธอเบา ๆ“กลัวอะไรล่ะหื้ม.. หนูไม่ต้องทำอะไรเลย แค่เป็นตัวเองก็พอ”ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำใส ๆ แต่หัวใจกลับอบอุ่นราวกับถูกโอบกอด

ตอนที่43 ความสุขของฉันคือเธอ THE END ทุกคนก้มหน้าลงเตรียมท่าปั่นจิ้งหรีดอย่างพร้อมเพรียง นิ้วชี้จิ้มพื้น หัวก้มต่ำ มืออีกข้างจับติ่งหูแน่นราวกับจับความหวังสุดท้ายของชีวิต บรรยากาศในตัวบ้านเงียบผิดปกติ มีเพียงเสียงลมหายใจของเหล่าลูกน้องที่เริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆจันจ้าวยืนคุมอยู่ด้านหน้า แขนกอดอก สีหน้าดูสงบ แต่ดวงตากลับเป็นประกายอย่างคนกำลังสนุก เธอไม่ได้โกรธ ไม่ได้งอน และไม่ได้ต้องการลงโทษใครให้เจ็บตัว สิ่งเดียวที่อยากทำ…คือให้ทุกคนจำว่า บางเส้น ก็ไม่ควรก้าวข้ามและถ้าจะจำ! ก็ขอให้จำแบบไม่มีวันลืม!“พร้อมนะ” เธอถามเสียงใส“...” ไม่มีใครตอบ เพราะทุกคนกำลังตั้งสมาธิ…“เริ่ม!”เสียงนั้นเหมือนสัญญาณปล่อยตัว ทุกคนเริ่มหมุนตัวรอบนิ้วที่จิ้มพื้นอย่างขะมักเขม้น“หนึ่ง…สอง…สาม…”รอบแรกยังดูดี รอบที่ห้าเริ่มโคลงเคลง รอบที่แปดเริ่มมีเสียงคราง“โลกเริ่มหมุนแล้วครับ…”“พื้นมันเอียงหรือผมเอียงครับเนี่ย!…”จันจ้าวกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางความพยายามเอาชีวิตรอดของเหล่าลูกน้อง ภาพตรงหน้าช่างตลกเกินกว่าจะเก็บอาการได้มังกรเองก็หมุนอยู่ไม่แพ้ใคร แม้ท่าทางยังพยายามรักษาศักดิ์ศรี แต่ตั้

ตอนที่42 บทลงโทษขั้นเด็ดขาดเสียงเพลงในผับยังคงดังไม่หยุด แสงไฟวูบวาบสาดผ่านฝูงชนที่ขยับตัวไปตามจังหวะอย่างอิสระ จันจ้าวนั่งอยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ แก้วในมือถูกยกขึ้นจิบช้าๆ ขณะกำลังฟังเอแคร์เล่าเรื่องอะไรสักอย่างอย่างออกรสและในจังหวะนั้นเอง…มีใครบางคนก้าวเข้ามาใกล้“ขอโทษนะครับ” ผู้ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น“พอดีเห็นคุณนั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เข้าผับมา…ผมขอเบอร์ได้ไหมครับ”จันจ้าวชะงักเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองชายแปลกหน้า เขาดูสะอาดสะอ้าน หน้าตาดี ยิ้มเป็นมิตร มือหนึ่งยื่นโทรศัพท์มาทางเธออย่างมั่นใจบนชั้นสองของผับ มังกรที่นั่งเอนหลังอยู่ถึงกับคิ้วกระตุกแก้วเหล้าในมือหยุดค้างกลางอากาศ สายตาคมเข้มจับจ้องภาพนั้นไม่กะพริบ โทรศัพท์ที่ถูกยื่นไปตรงหน้าเธอ รอยยิ้มของผู้ชายคนนั้น ทุกอย่างเหมือนถูกขยายใหญ่ขึ้นในหัวของเขา“เชี่ย!…” มังกรสบถเบา ๆ ก่อนจะขยับตัวจะลุกขึ้น“ใจเย็นไอ้ทิด!” เลโอรีบคว้าแขนเพื่อนไว้ทันที“ปล่อย” มังกรเสียงแข็ง “มันยื่นโทรศัพท์ให้เมียกูอยู่”“กูก็เห็น แต่มึงเข้าไปตอนนี้ มันไม่จบดีแน่” เลโอถอนหายใจมังกรไม่ฟัง เลือดขึ้นหน้าอย่างชัดเจน ยิ่งเห็นไอ้หมอนั่นส่งยิ้มให้จันจ้าว ห

ตอนที่41 มาตามเฝ้าเมียรถของจันจ้าวเคลื่อนตัวออกจากเซฟเฮ้าส์ไปได้ไม่นาน เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ห่างออกไปจนเหลือเพียงความเงียบ มังกรยืนมองจากระเบียงชั้นบนอยู่ครู่หนึ่ง สายตาคมเข้มยังคงจับจ้องไปยังถนนด้านหน้า ราวกับจะฝังภาพนั้นเอาไว้ในหัวคำสั่งของเขาถูกกำชับไปแล้วอย่างชัดเจน จาฟานต้องเป็นคนขับรถไปส่งและต้องรอรับ และที่สำคัญที่สุด!!อย่าให้มีหมาตัวไหนมาเกาะแกะเมียเขาเด็ดขาด!!มังกรหันหลังกลับเข้าห้อง เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทเข้ารูปถูกสวมทับด้วยแจ็กเก็ตโทนเดียวกัน ทุกอย่างดูเรียบง่าย แต่กลับขับให้ร่างสูงดูดุดันขึ้นอย่างน่าประหลาด เมื่อเขาเดินลงบันได เสียงรองเท้าหนังดังสะท้อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอด้านล่าง เจษฎายืนรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมลูกน้องอีกสามคน สีหน้าของแต่ละคนไม่ต่างกันนัก ซีดเผือดราวกับกำลังจะถูกพาไปตัดสินโทษมากกว่าตามเจ้านายออกไปข้างนอก“นาย…” เจษฎาเอ่ยเสียงแผ่ว “ต้องไปจริง ๆ เหรอครับ”“กูพูดไม่ชัด?” มังกรปรายตามองอย่างไม่ต้องเดา เจษ ฎาก็กลืนน้ำลายลงคออย่างฟืด ๆ“คือ…ผมเกรงใจนายหญิงครับ” เขาพูดออกมาอย่างยากลำบาก “นี่ผมก็เพิ่งพ้นโทษมาได้ไม่กี่เดือนเอง ถ้าเกิดนายหญ

ตอนที่40 เรื่องของเราหนึ่งปีผ่านไปโดยที่ไม่มีใครทันสังเกตว่ามันผ่านไปตั้งแต่เมื่อไรบางที…อาจเพราะวันเวลาที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ความรับผิดชอบ และความรักที่ค่อย ๆ เติบโต ทำให้ทุกอย่างไหลไปอย่างเงียบงัน แต่มั่นคงจันจ้าวในวันนี้ไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมกับเมื่อปีก่อนอีกแล้วหลังจากจบปริญญาตรี เธอเลือกที่จะไม่หยุดอยู่แค่นั้น แม้หลายคนจะมองว่าเธอมีทุกอย่างพร้อมแล้วก็ตาม ทั้งครอบครัว ฐานะ ความรักที่มั่นคง แต่สำหรับเธอ…มันยังไม่พอ จันจ้าวสมัครเรียนต่อปริญญาโทด้วยความคิดเรียบง่ายเพียงอย่างเดียวเธออยากไปได้ไกลกว่านี้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยระดับบัณฑิตศึกษาทำให้เธอเติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตารางเรียนที่แน่นขึ้น งานวิจัยที่ต้องใช้สมาธิและความอดทนมากกว่าเดิม หล่อหลอมให้จันจ้าวกลายเป็นผู้หญิงที่นิ่ง สุขุม และมั่นใจในตัวเองมากขึ้นอลิซและยาหยีเองก็เลือกเส้นทางเดียวกัน ทั้งสามคนยังคงเจอกันบ่อย แม้จะไม่ใช่ทุกวันเหมือนเมื่อก่อน แต่ทุกครั้งที่ได้นั่งคุยกันในร้านกาแฟประจำ เสียงหัวเราะก็ยังคงดังไม่ต่างจากเดิมในขณะเดียวกัน ชีวิตของมังกรก็เดินหน้าไปในเส้นทางที่หนักหนาไม่แพ้กัน เขาก้าวเข้าสู่ปีสามของคณะแพทยศ

ตอนที่39 ยังไม่อิ่ม NC🔞ร่างแกร่งของมังกรขยับเข้าใกล้จนแทบกลืนร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนตักเขา แขนแข็งแรงโอบรอบเอวบางอย่างเป็นธรรมชาติ ความอุ่นจากอกกว้างกดทับเข้ามาใกล้จนจันจ้าวต้องกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเขากอบกุมหน้าอกอวบของเธอไว้แน่นอย่างพอดี สัมผัสนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทุกที มังกรสูดลมหายใจแผ่วหนัก รอยยิ้มบางแต้มที่มุมปากอย่างคนพอใจ“ยกตัวขึ้นหน่อยที่รัก…” เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความหลงใหลที่เขาไม่คิดจะซ่อนมือหนาเลื่อนไปตามแผ่นหลังอย่างระวัง ก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อย ส่วนอีกมือก็เลื่อนไปกอบกุมเอ็นร้อนที่กำลังขยายใหญ่เตรียมพร้อมต่อความต้องการในครั้งนี้“อ๊ะ! อื้อ…” ทันทีที่เขาถูหัวเห็ดไปยังช่องทางคับแคบ จันจ้าวก็เผลอร้องออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ สองมือของเธอจับไหล่เขาไว้เพื่อพยุงตัวเองมังกรค่อย ๆ ดันแก่นกายเข้าไปอย่างช้า ๆ เขาหาจังหวะที่เธอเผลอไผล ดันเอ็นนั้นเข้าไปจนสุดความยาว ก่อนจะปล่อยให้เธอได้นั่งทับส่วนนั้นของเขาเอาไว้“อ๊าา ซี๊ดดด!”ยิ่งเขาขยับเข้าใกล้ ความร้อนจากร่างกายก็ยิ่งกลืนทับเข้ามา จันจ้าวรู้สึกได้ถึงแก้มตัวเองที่อุ่นวาบ แม้แสงในห้องจะส

ตอนที่38 นมนี้มีประโยชน์ NC🔞จันจ้าวชะงักไปเสี้ยววินาทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอเบิกตาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นทุบอกเขาเบา ๆ อย่างคนทั้งเขินทั้งหมั่นไส้“พูดอะไรไม่รู้จักอาย!”“พูดจริง” เขาเอ่ยเสียงเบา “ถ้าจ้าวอยากให้เราเลิกดูดบุหรี่… จ้าวก็ต้องหาอย่างอื่นมาให้เราดูดแทน”คำพูดนั้นไม่ได้หยาบ แต่กลับทำให้จันจ้าวรู้สึกร้อนวาบไปทั้งตัว เธอชะงัก มือที่วางอยู่บนไหล่เขาแข็งค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ กำเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว“มังกร…” เธอเรียกชื่อเขาเสียงต่ำ “หยุดพูดอะไรแบบนี้เลยนะ”เขาเงยหน้าขึ้นมามอง ดวงตาคมเต็มไปด้วยแววล้อเลียนและความอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน“แล้วจ้าวจะให้เราพูดยังไงล่ะ”“ก็…พูดให้มันดี ๆ หน่อย” เธอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้มังกรยกยิ้มก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ขึ้น แค่พอให้หน้าผากของทั้งสองเกือบจะชนกัน“เราก็พูดดีแล้วนะ” เขาพูดช้า ๆ “เราหมายถึง… ถ้าไม่มีบุหรี่ ก็อยากได้อะไรสักอย่างที่ทำให้ใจเราสงบลง”จันจ้าวสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นแสดงความหื่นกระหายออกมาอย่างเห็นได้ชัด มีทั้งความคิดถึง ความโหยหา และความต้องการอย่างเปิดเผย“ละ... แล้วมันคืออะไรล่ะ” เธอถามกลับเสีย