Chapter 4

“Laurel family?” inulit ni Isobel ang dalawang salitang iyon.

“Oo. Laurel family. Mula ngayon, iyon na ang tahanan ninyo,” maayos na sagot ni Uncle Jose.

Tahimik si Isobel nang ilang segundo.

Si Armando Laurel ang tunay niyang ama. Ang daan-daang bilyong mana ay napunta sa kanya. Ang pagbabalik sa Laurel family ay mangyayari talaga, sooner or later. Hindi niya iyon matatakasan, at wala rin namang dahilan para takasan.

Tumango siya. “Sige. Kung iyon ang bahay ko, dapat ko rin talagang makita.”

Kung ano man ang darating, darating talaga.

Sa biyahe, maikling ipinaliwanag ni Uncle Jose ang kasalukuyang sitwasyon ng Laurel family.

Malaki at malawak ang negosyo ng pamilya. Karamihan ng assets ay hawak noon ni Armando Laurel, at ang maliit na bahagi ay nasa ama nitong si Mr. Alas Laurel at sa nakatatandang kapatid ni Armando Laurel.

Ngayon, lahat ng mana ni Armando Laurel ay napunta kay Isobel. Ibig sabihin, siya na ang may pinakamalaking shares sa Laurel Group.

Sa ngayon, nagpapagamot sa ibang bansa si Mr. Alas Laurel. Ang mga gawain sa pamilya ay pansamantalang pinamamahalaan ng asawa ni Armando Laurel na si Kristine. Samantalang ang operasyon ng kumpanya ay hawak ng adopted son na si Henry.

Makalipas ang isang oras, pumasok ang isang mahabang Rolls-Royce sa lumang mansyon ng Laurel family.

Mahigit isang libong metro kuwadrado ang lawak ng villa compound. Mula sa gate hanggang sa main building, halos sampung minuto ring bumiyahe ang sasakyan.

Mas engrande at mas marangya ang disenyo ng mansyon kumpara sa karaniwang luxury houses. Parang kahit isang piraso ng bato sa sahig ay mahal ang halaga.

Unang beses makarating si Isobel sa ganitong lugar. Hindi niya maikakaila na may kaba siya, pero pinilit niyang manatiling kalmado.

Dinala siya ni Uncle Jose sa receiving hall ng main building. Binuksan ng isang kasambahay ang mabigat na pinto.

Sa harap ng malaking bintana, may nakatayong isang eleganteng babae. May dalawang attendant sa tabi nito, at sa sofa naman ay may isang batang lalaki na naka-suit.

Pagpasok ni Isobel, mabilis siyang sinulyapan ng babae bago ito naglakad palapit.

Mahinang ipinakilala ni Uncle Jose. Ang babaeng nasa harap niya ay si Kristine, asawa ni Armando Laurel. Ang lalaking nakaupo sa sofa ay si Henry, ang adopted son nila at ang tinuturing na kuya ni Isobel sa papel.

Pagtingin ni Kristine kay Uncle Jose, agad nitong inakay palabas ang ibang tao. Ilang saglit lang, silang tatlo na lang ang naiwan sa malawak na sala.

“Ikaw si Isobel Lopez?” tanong ni Kristine.

Tumango si Isobel. Nakangiti ang babae, pero ramdam niya ang lamig sa likod ng ngiti nito.

“Maupo ka. Nasa bahay ka na rin naman. No need to be nervous.”

Pagkasabi ni Kristine, nagsalita rin si Henry. Magalang ang tono, pero may distansya.

Umupo si Isobel sa dulo ng sofa sa tapat nila.

“Mrs. Laurel, pinapunta ninyo ako dito para sa…?”

“Diretsuhan na tayo,” putol agad ni Kristine. “Pinapunta kita para pag-usapan ang tungkol sa mana. Gusto naming bitawan mo ang ilang karapatan mo sa inheritance.”

Tumingin siya kay Henry. Agad nitong inilapag sa harap ni Isobel ang isang kasunduan.

“Miss Lopez,” malamig na sabi ni Henry, “...biglaan ang pagkamatay ng aking ama. Nasa iyo ngayon ang lahat ng assets na nasa pangalan niya. Pero ang management rights ng kumpanya ay hindi pwedeng mapunta sa iyo. Sana maintindihan mo. Bilang kabayaran, magbibigay kami ng isang daang milyong cash compensation.”

Parang hindi iyon usapan, kundi isang abiso lang.

Saglit na natigilan si Isobel. Kinuha niya ang dokumento at binasa.

“Kusang loob mo na isinusuko ang lahat ng shares sa Laurel family, ang karapatan sa pamamahala ng kumpanya, at lahat ng real estate sa ilalim ng Laurel family…”

Sa gilid, mahinahong uminom ng tsaa si Kristine.

“Inalam ko ang background mo. Panandalian lang ang naging relasyon ng nanay mo at ni Arman. Hindi nila inaasahan na magkakaroon ka. Mula tatlong taong gulang ka, naiwan ka na sa orphanage. Hindi naging madali ang buhay mo, alam ko.”

Humigop siya ulit ng tsaa bago nagpatuloy.

“Malaki na ang isang bilyon para sa 'yo. Pero ang tagapagmana ng Laurel family ay hindi pwedeng isang anak sa labas na lumaki sa labas ng pamilya. Sana alam mo ang lugar mo.”

Diretso ang mga salita nito.

“Pero kahit paano, anak ka pa rin ni Arman. Dugo ka pa rin ng Laurel family. Sa papel, mananatili kang young miss ng Laurel family. Kung may kailangan ka, sabihin mo lang.”

Kampante ang tono ni Kristine, parang sigurado siyang hindi tatanggi si Isobel.

Maingat na ibinaba ni Isobel ang kasunduan at tumingin sa kanya.

Maganda ang mukha ni Kristine at halatang inaalagaan ang sarili. Halos hindi makita ang edad.

“Miss Lopez, kung wala ka nang tanong, please sign,” sabi ni Henry habang itinutulak ang panulat papunta sa kanya.

“Tumatanggi ako.”

Maikli at malinaw ang sagot ni Isobel.

Alam na niya mula pa noong una na hindi siya basta tatanggapin ng Laurel family bilang “anak sa labas.” Ang tinatawag nilang pag-uusap ay isa lang paraan para agawin sa kanya ang mana gamit ang impluwensya nila.

Tahimik siya sandali bago nagsalita muli.

“Sabi ninyo anak ako sa labas. Pero sa batas, blood relation ang basehan. At ang ama ko mismo ang nag-iwan ng testamento. Siya rin ang naghanap ng abogado at personal na pinapirma ako sa inheritance agreement. Ang will ng ama ko at ang DNA report ay sapat na para patunayan na legal akong tagapagmana.”

Biglang dumilim ang mukha ni Kristine. Muli niyang tiningnan si Isobel, parang ngayon lang niya ito nakitang mabuti.

Hindi niya inasahan na tatanggi ito.

“Isobel, dapat alam mo ang posisyon mo. Kahit ibigay sa 'yo ang Laurel family, wala kang kakayahang pamahalaan ito,” malamig na sabi ni Kristine at bahagyang ngumiti nang may pangungutya.

Nagulat din si Henry. Sa buong Viga City, wala pang taong naglakas-loob na tumanggi sa kanyang ina.

“Miss Lopez, baka may hindi ka naiintindihan. This is not a negotiation,” mas diretso ang tono niya ngayon. “Ang Laurel family ay isang malaking pamilya. Mas komplikado ito kaysa sa iniisip mo. Ang desisyon mo ay makakaapekto sa buong pamilya. At mag-isa ka lang. Hindi mo kayang kalabanin ang buong Laurel family.”

Malinaw ang message sa mga pahayag na iyon. Malinaw din kay Isobel ang ginagawa nila. Pinipilit siyang mapapayag sa gusto nila.

Sanay ang mga taong nasa tuktok ng lipunan na gamitin ang kapangyarihan nila para manlamang. Para sa kanila, normal lang maliitin si Isobel at isipin na sapat na ang isang daang milyon para patahimikin siya.

Pero likas kay Isobel ang hindi sumusunod basta-basta. Mas lalo siyang tumitigas kapag pinipilit.

“Sinasabi ni Mr. Laurel na hindi ito usapan kundi abiso?” kalmado niyang sagot. “Sayang lang, kasi ang legal na karapatan sa mana, hindi nawawala dahil lang may nagsabi. Hindi puwedeng i-cancel na lang just like that.”

Diretso ang tingin niya kay Henry.

“Pinag-aralan ko na ang assets at share structure ng Laurel Group nitong mga nakaraang araw. Ang core real estate ninyo ay may halagang aabot sa daan-daang bilyon. Ang annual revenue ng grupo ay mahigit 7 trillion. Tapos isang bilyon ang ibibigay ninyo sa akin bilang ‘compensation’?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Kung iko-compute, ang isang bilyon ninyo, baka hindi pa sapat para bilhin ang isang maliit na commercial space sa ilalim ng grupo ninyo. One billion versus hundreds of billions, even trillions, marunong pa naman akong magbilang. Hindi ito compensation. This is robbery.”

Pagkatapos magsalita, isinara niya ang kasunduan at ibinalik iyon kay Henry nang hindi binabago kahit isang pahina.

Nagkatinginan sina Kristine at Henry. Hindi nila inasahan ang ganitong tapang.

“Kung wala na kayong ibang sasabihin, mauuna na ako,” dagdag ni Isobel. “Either sundin natin ang batas, o mag-usap tayo nang maayos. Mr. Henry Laurel, adopted son ka ng ama ko. Sa legal na usapan, mas mababa ang inheritance rights mo kaysa sa akin. Papayag ba talaga ang Laurel family na isang adopted son ang magmana ng buong kayamanan ng ama ko?”

Pagkasabi niya noon, tumalikod siya at naglakad papunta sa pinto.

Nang mabuksan na niya ang malaking pinto, saka lang nagbigay ng senyas si Kristine kay Henry.

“Tumigil ka,” malamig na utos ni Henry.

Sa labas ng receiving hall, may dalawang hanay ng bodyguards na nakahanda na. Isang sulyap lang ni Isobel, alam niyang hindi siya basta makakaalis.

Hindi siya gumalaw. Tumingin lang siya kay Kristine.

“Mrs. Laurel, balak ninyo ba akong pilitin na isuko ang mana?”

Ngumisi si Kristine, magaan pa rin ang tono pero may diin.

“Isobel, mukhang hindi mo pa kilala ang ugali ko. Mas mabuti nang makipag-usap ka habang may pasensya pa ako.”

Tumayo si Henry at lumapit. Matangkad siya at may bigat ang presensya.

“Kung hindi ka satisfied sa offer, you can name your price,” sabi niya nang mababa ang boses.

Hindi umurong si Isobel kahit isang hakbang. Diretso siyang tumingin pabalik.

“Ang presyo ko, hindi ninyo kayang bayaran. Ang iniwan sa akin ng ama ko ay daan-daang bilyon. Hindi ako papayag na mabawasan kahit isang sentimo.”

Nanigas ang ekspresyon ni Henry.

“Kung ganoon, mapipilitan kaming gumawa ng paraan,” sabi niya, at may malamig na tingin sa mga mata.

Pagkasabi niya noon, bahagyang umabante ang mga bodyguard sa likod ni Isobel.

Tinalikuran ni Kristine ang eksena at naglakad papunta sa malaking bintana. Dahan-dahang nagsara ang pinto ng receiving hall.

Tuwid ang likod ni Isobel. Matatag ang tingin niya sa mga papalapit na lalaki.

Biglang may maririnig na mabilis na yabag sa mahabang pasilyo.

Mahigit sampung lalaking naka-itim na suit ang sabay-sabay na pumasok. Kasunod nila si Uncle Jose.

Napahinto si Henry. Nang makita niya ang ayos ng mga bagong dating, nagbago ang mukha niya at agad napatingin kay Kristine.

“Madam,” magalang na tawag ng isa sa mga lalaki.

Lumapit si Uncle Jose kay Kristine at may ibinulong. Biglang nagbago ang kulay ng mukha ng babae.

“Ano ang sinabi mo?”

“Kakatawag lang ni Old Master Alas. Nakumpirma na. Pinili na ng Zamora Family si Miss Isobel.”

Pagkatapos sabihin iyon, may isang lalaking naka-suit ang lumapit kay Isobel.

“Hello po. Kayo po si Miss Isobel?”

Medyo nanginginig pa ang loob ni Isobel sa nangyari, pero tumango siya.

“Nais po sana ng aming sir na makasama kayo sa dinner bukas ng gabi. This is his calling card.”

Maingat na iniabot ng lalaki ang isang itim na business card na may gold trim.

Tinanggap iyon ni Isobel. Hindi pa siya nakakapagsalita nang umalis na ang lalaki kasama ang grupo niya.

Tumingin siya sa card.

Isang pangalan at isang numero lang ang nakalagay.

Caspian Zamora.

Pagkaalis ng grupo, ang mga bodyguard sa harap niya ay napatingin kay Henry, naghihintay ng utos.

Sandaling nag-isip si Henry. Nang magtaas ng kamay si Kristine bilang senyas, saka siya tumango.

Hindi man malinaw kay Isobel ang buong sitwasyon, hindi na siya nagtagal. Agad siyang lumabas ng mansyon.

Pagkalabas niya, nakita niya ang isang convoy ng mga sasakyan na dahan-dahang umaalis.

Mga itim na business vans, may plate number na nagsisimula sa A.

Sa likod ng tinted na salamin, nakaramdam siya ng kakaibang lamig, parang may matang nakatingin sa kanya.

“Isobel Lopez.”

Napalingon siya.

Isang puting Bentley ang huminto sa tabi niya. Bumaba ang bintana.

Isang middle-aged na lalaki na naka-casual sportswear ang ngumiti sa kanya.

“Magpapakilala ako. Ako ang tiyuhin mo, Benjamin. Sumakay ka, ihahatid kita.”

Pinagmasdan ni Isobel ang mukha niya. May pagkakahawig nga ang features nila.

Pero dahil sa nangyari kanina, hindi agad siya nagtiwala.

“Salamat, pero kaya ko na pong umuwi mag-isa,” mahinahon niyang sagot.

“Hindi ka dapat matakot. Iba ako sa mga nasa loob. I'm here to help you out.”

Hindi tumigil si Isobel sa paglalakad. Mabagal na umusad ang kotse kasabay niya.

Nang makita ng lalaki na hindi siya nagtitiwala, nagsalita ulit ito.

“Isang anak sa labas na biglang nagmana ng daan-daang bilyon? Natural lang na hindi ka basta palampasin ng pamilya. Pero swerte ka.”

Bahagyang napatingin si Isobel.

“Napili ka ng Zamora Family. Kapag nagtagumpay ang marriage alliance ninyo, magiging matatag ang posisyon mo sa Laurel family. Wala nang magagawa sina Kristine laban sa 'yo.”

Doon tuluyang huminto si Isobel.

“Ano’ng marriage alliance?” tanong niya, malamig ang boses.