Chapter 5

Huminto ang sasakyan. Binuksan ni Benjamin ang pinto at muling inanyayahan si Isobel.

“Sumakay ka muna. Dito na tayo mag-usap.”

Nag-alinlangan si Isobel ng ilang segundo pero sa huli ay sumakay din siya.

Mula kay Benjamin, mabilis niyang nalaman kung sino ang mga taong tumulong sa kanya kanina. Galing ang mga iyon sa isa sa pinakamakapangyarihang pamilya ng mga negosyante sa bansa, ang Zamora family.

Ang negosyo ng Zamora Family ay sakop ang finance, technology, energy at iba pang pangunahing industriya. Malaki ang impluwensya nila sa ekonomiya ng buong bansa. Hindi raw sobra kung sabihing kaya nilang tapatan ang isang maliit na bansa sa yaman.

Ang kasalukuyang tagapagmana ng pamilya, si Caspian Zamora, ay dalawampu’t walong taong gulang pa lang. Pero sa sariling kakayahan niya, naitaas niya lalo ang negosyo ng pamilya. Kilala si Caspian sa loob ng business circle bilang isa sa pinaka-influential at pinakabatang leader.

Kagabi, tumawag ang patriarch ng Zamora family kay Alas Laurel at nag-alok ng kasal na may kasunduan sa pagitan ng dalawang pamilya. At ang napili nilang babae para doon ay si Isobel.

Ayon kay Benjamin, napakaraming mayayamang pamilya ang gustong magkaroon ng koneksyon sa Zamora Family. Natural lang na kasama roon ang pamilya Laurel. Siya raw mismo ay inutusan ng matandang Zamora na kausapin si Isobel.

“Ibig sabihin, mas makapangyarihan ang Zamora Family kaysa sa Laurel family?” diretsong tanong ni Isobel. Wala na siyang gana sa mahabang paliwanag.

Sumagot si Benjamin, “Kung ikukumpara, parang wala talagang comparison. Ang Laurel family ang pinakamayaman sa Viga City at number one sa business world doon. Pero ang Zamora Family, sa buong bansa, walang halos naglalakas-loob na hindi sila respetuhin.”

“Si Caspian Zamora… anong klase siyang tao?” muling tanong ni Isobel.

“Internationally, sikat siya. Pero dito sa bansa, bihira siyang magpakita. He's very mysterious. Hindi ko pa siya nakikita nang personal, pero ayon sa mga naririnig ko…”

Napakamot si Benjamin sa ilong. Napaisip siya sandali kung paano niya sasabihin ang susunod.

“Ano ang sabi?” tanong ni Isobel, hindi siya titigil hangga’t walang malinaw na sagot.

“Medyo… hindi raw siya madaling pakisamahan.”

Maingat pa ang pagkakasabi ni Benjamin. Kung “medyo” lang talaga, baka matagal nang napuno ng mga gustong magpakasal sa Zamora Family ang pintuan nila.

“Paanong hindi madaling pakisamahan?”

Napangiti nang alanganin si Benjamin. “Siguro malamig ang ugali, strikto sa tao, at parang hindi interesado sa babae. Pero maayos at disiplinado ang pagpapalaki sa pamilya nila. Sa tingin ko naman, hindi masama ang pagkatao niya.”

Sa tingin ko?

Lalong naging kahina-hinala pakinggan iyon.

Tahimik na tumitig si Isobel sa kanya hanggang sa hindi na kinaya ni Benjamin.

“Sige na nga. Ayon sa tsismis, sobrang tahimik at parang may sariling mundo. Minsan matalim magsalita. Malupit kung kumilos, at negosyo lang ang tinitingnan. Wala raw gaanong emosyon. At kung may makasagasa sa kanya, hindi maganda ang nagiging ending ng taong iyon.”

Mas mabuti na raw na handa si Isobel, dahil maaga o huli ay makakasama niya ang lalaki.

“Pero kasunduan lang naman ito. Hindi mo kailangang masyadong dibdibin,” dagdag ni Benjamin. “Sa mundo ng mayayaman, maraming kasal na walang pagmamahal. At sa dami ng ari-arian na nasa pangalan mo, hindi lang Laurel family ang nakatingin sa 'yo. Kung wala kang malakas na kakampi, mahihirapan ka.”

Ayaw niyang umatras si Isobel, kaya pinaalala niya ang sitwasyon nito.

“Okay,” kalmadong sagot ni Isobel.

“Sandali, huwag ka munang tumanggi…”

Natigilan si Benjamin. Inaasahan niyang tatanggi ito kaya handa na sana ang mga panghihikayat niya. Pero pumayag agad?

“Pumapayag ka?”

“Oo.”

Hindi pa naman siya totoong nakaranas ng maayos na pag-aasawa. Ngayon, mag-isa na rin siya.

Ang Caspian Zamora na inilalarawan ni Benjamin, sa pamilya at kakayahan pa lang, daig na daig si Joshua.

Dalawang taon siyang niloko ni Joshua gamit ang pekeng papeles, ginamit siya bilang hagdan para umangat sa lipunan.

Kung si Caspian Zamora ang magiging kakampi niya, hindi lang “mas magaling nang kaunti.” Para iyong tulay palabas sa kumunoy na kinalalagyan niya.

Mas mahalaga pa, masyadong magulo ang pamilya Laurel.

Nakabantay sa kanya sina Kristine at ang anak nito, handang agawin ang lahat. Siya na kakabalik lang bilang anak sa labas, kahit may legal na dokumento pa ng mana na umaabot sa trilyon, hindi sapat iyon para kontrolin ang sitwasyon.

Kung gusto niyang talagang maangkin at mapatakbo ang mga negosyo, kailangan niya ng sapat na lakas sa likod niya. Kung wala, baka hindi siya makagalaw.

Ang kasal na ito ay hindi tungkol sa pag-ibig. Isa itong transaksyon. Isang alyansa.

Tumingin siya sa labas ng bintana. Kalmado ang boses niya pero matatag.

“Mas mabuti nang may solid na kakampi kaysa kainin ako ng buhay nang mag-isa. If the Zamora Family chose me, wala akong dahilan para tumanggi.”

***

Pagsapit ng gabi.

Umuwi si Isobel sa bahay ng Casiño family at napansin niyang wala sina Joshua at Sabrina.

Nalaman niya mula sa mga katulong na isinama ni Joshua sina Sabrina at Jerson sa katabing city para manood ng art exhibit. Hindi na raw uuwi ngayong gabi.

Kinuha niya ang cellphone at nakita ang maraming missed calls at messages mula kay Joshua.

“Isobel, biglang gusto ni Jerson sumama kay Teacher Sabrina sa art exhibit. Medyo malayo ang biyahe kaya sinamahan ko na sila.”

Ang bait naman. Lumabas ang mag-anak at nag-abiso pa sa kanya.

Pero sakto rin. Dahil wala sila ngayong gabi, mas tahimik siyang makakakilos.

Pagkatapos basahin ang mensahe, tinawag ni Isobel ang ilang katulong para tulungan siyang mag-empake.

“Ma’am, may pupuntahan po ba kayo? Parang pangmatagalan ang pag-iimpake ninyo,” tanong ng isa.

“Oo,” sagot niya habang inaayos ang mga dokumento sa drawer. “Huwag na ninyong sabihin kay Joshua. Busy siya these days. Don’t disturb him kung wala namang kailangan.”

Busy nga si Joshua. Busy sa pagiging sweet na pamilya kasama ang asawa at anak niya.

At alam ni Isobel na hindi na magtatagal ang magagandang araw nito.

Hindi nagtagal, naimpake na niya ang lahat ng gamit niya.

Nang tahimik na ang buong bahay at nagpapahinga na ang mga katulong, tumawag siya ng moving company para ilipat ang mga kahon.

Pero may ilang gamit siyang hindi makita.

Isa roon ang koleksyon niya ng mahahalagang research papers mula nang magtapos siya hanggang ngayon. Nandoon ang data na pinaghirapan niya sa loob ng maraming taon. Mahalaga iyon para sa trabaho at sa kinabukasan niya.

Isa pa sa mga nawawala ay ang core data ng project na ginawa niya para sa kumpanya ni Joshua.

Ang unang bagay ay lagi niyang nakakandado sa sarili niyang drawer. Ngayon na wala iyon, malamang si Joshua ang kumuha.

Ang isa naman ay naka-save sa kumpanya ni Joshua, at wala siyang access para kunin iyon.

Pero parehong bunga ng pagod at talino niya ang dalawang iyon. Kahit ano pa ang mangyari, hindi niya puwedeng iwan iyon kay Joshua.

*

Kinabukasan nang maaga, nakatanggap si Isobel ng tawag mula kay Joshua.

Maingay sa kabilang linya. Mukhang nasa expressway pa ito at nagmamaneho.

“Isobel, nakuha mo ba yung message ko kahapon?”

“Oo, nabasa ko,” sagot ni Isobel habang hinahalo ang kape. Wala kang mababasang emosyon sa boses niya.

“Sorry ha, biglaan kasi yung lakad, hindi ko na napag-usapan sa 'yo. Pero bisita si Teacher Sabrina, hindi ko naman puwedeng pabayaan siyang mag-isa kasama si Jerson.”

“Ano ba ang dapat mong ikasorry? Natural lang na samahan mo si Teacher Sabrina.”

Sandaling natahimik si Joshua. Inakala niyang hindi ito nagreply dahil galit. Pero kagabi, kasama niya si Sabrina kaya hindi rin siya makatawag nang madalas kay Isobel.

Ngayon, parang wala lang ang tono ng babae.

“Isobel, hindi ka nagreply kagabi kaya akala ko…”

“Kagabi sobrang busy ko. After tumingin ng bahay, dumiretso ako sa meeting. Wala talaga akong time magreply.”

Pinutol ni Isobel ang sasabihin nito. Magaan at relaxed ang boses niya, parang walang bahid ng tampo.

Napahinga nang maluwag si Joshua. “Alam ko namang busy ka. Huwag ka masyadong magpagod. I’ll feel bad kapag napapagod ka.”

Napakunot ang noo ni Isobel. Wala na nga siyang ganang kumain ng almusal, lalo pa nang marinig ang mga salitang iyon.

Biglang may pumasok na boses ng bata sa linya.

“Daddy, don’t talk to that bad woman!”

Kasunod nito ang mahinang pagsaway ni Sabrina.

“Okay, sige, mamaya na tayo mag-usap. I need to drive. See you tonight.”

Hindi na hinintay ni Joshua ang sagot ni Isobel at agad na ibinaba ang tawag.

Bihira na wala si Joshua sa kumpanya, kaya pagdating ni Isobel, unang-una niyang ginawa ay pumasok sa opisina nito para maghanap ng mga dokumento.

Pero kahit halughugin niya ang buong opisina, pati ang computer ni Joshua, wala siyang nahanap.

Habang nag-iisip siya, may staff na nagmamadaling lumapit.

“Manager Lopez, wala po si President Casiño ngayon. May ilang funding contracts na kailangan ng pirma ninyo.”

Kinuha ni Isobel ang mga kontrata at binasa.

Ang mga project na iyon ay hindi kayang pasukin ng Casiño Group sa kasalukuyang estado nila. Siya ang naghanap ng koneksyon at nagtrabaho nang husto para makuha ang mga iyon.

Kung maaantala ang pag-release ng pondo, malaki ang tsansang bumagsak ang kalahati ng proyekto.

“Nakausap ninyo ba si President Casiño?” tanong niya.

“Opo, pero mukhang busy siya. Sabi niya kung may kailangan, kayo na raw po ang bahala.”

Bahagyang ngumiti si Isobel.

Sa kumpanya ni Joshua, siya ang pinaka-nagtrabaho nang todo. Hindi siya nagkamali sa desisyon kahit minsan. Tuwing hindi makapagdesisyon si Joshua, siya ang inuutusan nitong mag-handle ng lahat.

Pero hanggang salita lang ang authority na iyon.

Sa totoo lang, wala siyang posisyon na may tunay na kapangyarihan. Kahit ang ilang mid-level managers ay may shares sa kumpanya, siya wala.

Kaya tuwing siya ang gumagawa ng desisyon kapalit ni Joshua, sa meeting ay pagsasabihan at paparusahan siya nito sa harap ng lahat, para may maipakitang “accountability” sa shareholders.

Sabi ni Joshua, ginagawa niya iyon para hindi mahalata ang relasyon nila at hindi maapektuhan ang morale ng kumpanya.

“Ilagay mo muna diyan. May lalabas lang ako sandali. Pagbalik ko, rereviewhin ko at saka pipirmahan.”

“Sige po.”

Pag-alis ng staff, basta na lang itinabi ni Isobel ang mga kontrata at umalis ng kumpanya.

Ayon sa mga tao ng Zamora Family, inimbitahan siya ni Caspian Zamora para sa dinner ngayong gabi.

Kahit paano, first meeting nila bilang prospective marriage partner. Kailangan din niyang mag-ayos.

Dumaan muna siya sa beauty salon. Nang matapos siya, mag-aalas singko na ng hapon. Pumasok siya sa isang mall sa malapit at dumiretso sa paborito niyang luxury brand para pumili ng damit.

“Wow, Miss, ang ganda ng figure ninyo. Yung dress namin, medyo picky sa katawan, pero sa inyo parang mas maganda pa kaysa sa model namin!” sabi ng saleslady na halatang sincere.

Sa salamin, lalo pang lumitaw ang perpektong hubog ng katawan ni Isobel sa fitted na long dress.

Light purple ang kulay nito. May kaunting shimmer at manipis na tela sa mga pleats. Madalas, ang ganitong kulay ay nagpapaitim o nagpapamukhang simple sa iba.

Pero maputi ang balat ni Isobel, malinaw ang features at elegante ang dating. Ang kombinasyon ng malambot na kulay at matapang niyang mukha ay naging balanse at napakaganda.

“Okay, ito na,” sabi niya habang bahagyang umiikot para tingnan ang likod.

Off-shoulder ang style, simple pero classy. Hindi sobra ang pagka-revealing, sakto lang para sa dinner date.

Sa dalawang taon niya kay Joshua, puro trabaho ang inatupag niya. Matagal na siyang hindi nag-ayos nang ganito. Parang ngayon lang niya naalala kung gaano siya kaganda.

Matagal siyang tumingin sa salamin bago pumunta sa cashier.

Pero nang iaabot na niya ang card, sinabi ng saleslady, “Miss, bayad na po ito. May tumawag kanina at sinettle ang bill ninyo. Kasama na rin po ang matching na handbag, isang set ng alahas ng brand, at isang pares ng sapatos.”

“May iniwan bang pangalan?” tanong ni Isobel.

“Sabi po, apelyido niya ay Zamora.”

Sa pagkarinig ng apelyidong iyon, napalingon si Isobel. Wala naman siyang nakitang pamilyar sa paligid.

Hindi ba sinabi ni Benjamin na malamig at masungit si Caspian Zamora?

Paglabas ni Isobel ng mall, may naghihintay ngang sasakyan.

Pareho ng nakita niya noon sa Laurel residence. Walang brand logo, pero halatang mahal at espesyal ang plaka.

Lumapit ang driver at magalang na nagsalita.

“Miss Lopez, nagkita na po tayo dati. Hinihintay na po kayo ng boss ko. Please get in.”