Chapter 3

Nang makitang sasakay na si Isobel sa kotse, inayos agad ni Joshua ang mukha niya at kumilos para sumabay.

Sa oras na ito, palagi silang magkasamang pumapasok sa opisina.

“Magpasundo ka na lang sa assistant mo. May appointment ako sa real estate agent, may titingnan akong bahay,” kalmado na sabi ni Isobel.

Sandaling natigilan si Joshua. “Pero may malaking meeting tayo sa company ngayon…”

“Mainit sa market ang bahay na ’to. Kapag hindi ako pumunta ngayon, baka mawala pa,” putol niya agad.

Diretso ang tono ng babae. May ngiti sa labi at mata niya, pero walang mabasang emosyon.

Hindi niya alam kung bakit, pero parang biglang nanlamig ang likod ni Joshua.

Ngumiti rin siya agad. “Sige. Kung ganun, hindi na rin ako papasok. Samahan na kita tumingin.”

“Hindi na kailangan.”

Mas lalo pang ngumiti si Isobel. Humarap siya at marahang tinapik ang dibdib ng lalaki gamit ang daliri. “Gusto ko ako mismo ang pipili. Pag napili ko na, saka kita isasama. Surprise.”

Alam na alam niya ang iniisip ni Joshua. Hindi ito gustong sumama para samahan siya, kundi para bantayan siya.

Sa style ni Joshua, kung sakaling ipangalan sa kanilang dalawa ang property bilang mag-asawa, sa huli, mapupunta rin iyon sa kanya at kay Sabrina.

May bahid ng panunukso ang boses ni Isobel kaya biglang nag-init ang pakiramdam ni Joshua. Hinawakan niya ang pulsuhan ng babae.

“Surprise ba ’to for me?” mahina at malalim ang boses niya.

“Yes, surprise,” sagot ni Isobel, pero bahagyang nanigas ang ngiti niya bago niya agad binawi ang kamay.

“Sige, I’ll listen to you.” Mahinang sabi ni Joshua at marahang inakbayan ang balikat niya.

Wala nang takas si Isobel. Pinilit niyang tiisin ang pagkadiri habang hinahayaan siyang yakapin.

Habang pinapanood niya ang pag-alis ng kotse ng babae, tuluyang nawala ang ngiti sa labi ni Joshua.

Guni-guni lang ba niya, o parang nagbago si Isobel?

O baka likas lang talagang sensitibo ang mga babae. Nagseselos kaya ito sa kanya at kay Sabrina?

Hinila niya ang necktie niya, hindi maipaliwanag ang inis sa dibdib.

Hindi dapat siya nababagabag dahil kay Isobel.

Dahil kahit gaano pa ito kabuti at kaseryoso sa kanya…

Isa lang ang kikilalanin niyang asawa.

Si Sabrina lang.

***

Isang oras ang lumipas.

Nakatayo si Isobel sa harap ng malaking floor-to-ceiling window at pinagmamasdan ang buong Eldora District.

Ang napili niyang unit ay isang malawak na single-floor penthouse. Fully furnished, high-tech ang buong bahay, minimalist at sosyal ang design, at may mahigit three hundred square meter ang sukat.

Hindi man ito ang pinakamalaki, pero ang lokasyon ang pinakamaganda sa buong Eldora city.

Naiimagine na ni Isobel kung gaano kaganda ang tanawin sa gabi kapag nakasindi na ang mga ilaw ng siyudad.

“Kukunin ko na ’to. I-process na ang papers at sa pangalan ko lang ilagay,” diretso niyang sabi sa sales manager.

Pwede na agad tirhan ang unit. Ibig sabihin, kaya niyang umalis anumang oras sa nakakasakal at nakakadiring “bahay” na iyon.

“Okay po, ma’am.”

Halatang natuwa ang sales manager. Akala niya kasi, nag-iikot lang si Isobel.

Agad tumaas ang level ng pagtrato sa kanya. Dinala siya sa VIP waiting area sa lobby, pinadalhan ng drinks at snacks, at personal na kinuha ng manager ang kontrata.

Kailangan na lang ni Isobel mag-swipe ng card at pumirma, at aasikasuhin na ng staff ang lahat ng proseso.

Habang naghihintay siya, may biglang matinis at mayabang na boses na sumingit sa paligid.

“Ikaw ba ’yung gustong umagaw ng bahay na tinitingnan ko?”

Napalingon si Isobel.

Isang batang babae na naka-branded na suit, maayos ang ayos at may aura ng kayabangan, ang papalapit sa kanya. May dalawang bodyguard itong kasama at isang babaeng sales manager.

“Ako ba ang kinakausap mo?” kalmado niyang tanong.

“Sino pa ba? Yung unit sa A building, ako ang unang tumingin doon. I want that unit.”

Tinanggal ng babae ang sunglasses niya. Matatalim at magaganda ang mata niya, pero punong-puno ng galit ang tingin.

“Hindi naman sinabi ng manager kanina na may nagpareserve na. At wala ka namang binayarang deposit. Kung sino ang unang magbayad, sa kanya dapat mapunta,” malamig na sagot ni Isobel habang tumatayo at balak lumipat ng upuan.

Hindi siya interesado makipagtalo sa hindi marunong makipag-usap nang maayos.

Nanginig sa inis ang babae at napapadyak pa.

“Whatever. Hindi naman kita ininform para makiusap. May priority ako dito. Gusto mo man o hindi, ibibigay mo sa akin.”

“Priority?” bahagyang kunot-noo si Isobel.

Sumagot ang babaeng sales manager sa tabi nito. “May policy po kami na mag-verify muna ng assets ng buyer. Hindi po ito first come, first served. Depende sa net worth ang priority.”

Habang nagsasalita, hindi man lang niya tiningnan si Isobel. Halatang minamaliit siya.

“Wow. That’s… kinda unfair,” mahinang sabi ni Isobel.

Sakto namang bumalik ang manager na kumuha ng kontrata. May halong pag-aalala ang mukha niya.

Lumapit siya kay Isobel at mahina itong kinausap. “Pasensya na po. Yung babaeng ’yon, Miss Hernandez ang apelyido. Yung sikat na toy brand sa bansa, sa pamilya nila.”

Naalala ni Isobel. Hernandez Toys.

Nang manahin niya ang kayamanan, sinilip din niya ang family business rankings sa Viga City. Pang-lima ang Hernandez Group sa listahan.

Kung ganoon, may basehan din ang kayabangan ng Miss Hernandez na ito.

Dagdag pa ng babaeng manager, “Alam kong hindi ka komportable, pero sorry, policy talaga.”

“Hindi naman sa hindi ako komportable. Medyo hindi lang patas. Pero kung ayon ang rules ninyo, mas mataas din naman ang priority ko kaysa sa kanya. So I’ll take the unit.”

Malumanay siyang huminga at tumingin sa manager niya. “Paki-process na agad. Nagmamadali ako.”

Malinaw ang ibig niyang sabihin.

Mas mataas ang net worth niya kaysa sa pamilyang pang-lima sa ranking ng Viga City.

“Ano?” sabay na napatitig ang Miss Hernandez at ang babaeng manager.

“Anong sabi niya? Mas may priority siya kaysa sa akin?” hindi makapaniwalang tanong ni Miss Hernandez sa kasama niyang manager.

Agad nitong chineck ang reservation records sa tablet.

Imposible. Kung may mas malaking kliyente kaysa kay Miss Hernandez, dapat naabisuhan sila nang maaga. Dapat nga ang general manager mismo ang tumanggap.

At sa itsura ng babaeng nasa harap nila, simple lang ang suot. Mukha lang normal, baka nga upstart wealth lang ito.

Paano magiging mas mayaman pa ito kay Miss Hernandez?

“Miss, baka hindi mo naiintindihan. Ang basis dito ay net worth—”

“Then verify it,” kalmado at diretsong sagot ni Isobel habang inaabot ang ID niya.

Ayaw na niyang humaba pa ang usapan.

Kung tutuusin, hindi naman siya galit. Mas malala pa ang mga taong nakasalamuha niya noon. Hindi na siya magugulat sa ganitong pagtrato.

Nag-alinlangan man, kinuha pa rin ng manager ang ID at sinimulan ang proseso.

Sa ikalawang palapag ng VIP area, bahagyang gumalaw ang makapal na kurtina.

Sa pagkakataong ito, may isang matangkad na lalaki ang tumayo mula sa kinauupuan niya, tahimik na pinagmamasdan ang nangyayari sa ibaba.

May isang lalaki sa tabi ang agad nakaintindi ng sitwasyon. May ibinulong siya sa staff na mukhang kinakabahan.

“Pumunta ka. Si Mr. Zamora na ang nagsalita. Sabihin mo sa kanila, hindi na kailangang i-verify ang assets ng miss na ’yon. Siya ang heiress ng Laurel family.”

Sa Viga City, iisa lang ang kilalang Laurel family.

At iyon ang numero unong pinakamayamang pamilya sa buong lungsod.

Pero kailan pa nagkaroon ng isang young lady ang Laurel family? Wala namang balita tungkol doon.

Tahimik na umupo muli si Isobel sa sofa.

Nang makita iyon, tuluyang nawalan ng pasensya ang babaeng sales manager.

“Miss, please naman, huwag kang magpanggap na kaya mo. Sinabi na namin, kailangan ng asset verification dito. Maybe may konti kang pera, pero kung makabili ka man ng isang unit dito, iyon na ang limit mo. Don’t waste Miss Hernandez’s time. Kung hindi ka aalis, tatawag na ako ng security.”

Sa pagkakataong ito, mas kalmado na si Miss Hernandez. Ngumisi siya at tinabig ang babaeng manager.

“Okay lang. I’ll wait. Gusto ko talagang makita kung anong klaseng priority ang meron siya.”

Humalukipkip siya at tinaasan ng kilay si Isobel.

“Pero warning lang. Kung wala ka namang priority at sinayang mo ang oras ko, luluhod ka sa harap ko at hihingi ng tawad. Kung hindi, don’t blame me kung hindi ako maging mabait.”

Mukhang mas bata pa si Miss Hernandez kaysa kay Isobel, mga nasa early twenties lang. Halatang spoiled na spoiled na anak-mayaman.

Ngumiti lang si Isobel.

“Sige. Pero kung may priority nga ako, ikaw ba ang luluhod at hihingi ng tawad?”

“Y-You…”

Bago pa matapos ang usapan nila, may isang lalaking naka-suit na tumatakbo papunta kay Isobel. Pinupunasan niya ang pawis sa noo.

“Miss! Pasensya na po, sobrang pasensya. Totoo po, may priority kayo. Kami ang nagkulang sa pag-asikaso. Humihingi po kami ng paumanhin!”

Halos hindi makapaniwala ang lalaking manager. Pagkatapos niyang tanggapin ang ID ni Isobel, may tumawag agad sa kanya. Ang babaeng kausap niya pala ay may assets na umaabot sa daan-daang bilyon. At higit pa roon, siya ang bagong nahanap na heiress ng pinakamayamang Laurel family.

Natigilan ang babaeng sales manager. May nagsalita sa kanya nang mahina sa tabi. Bigla siyang nanghina ang tuhod at napaluhod sa sahig.

Bago pa man siya makatayo, nagmamadali na siyang nagsalita.

“P-Pasensya na po, Miss Laurel. Hindi ko po kayo nakilala. Naging bastos ako kanina. Sana po huwag ninyo akong masamain…”

Namutla si Miss Hernandez.

Laurel family?

Ang Laurel family na iniisip niya ba?

Sa Viga City, kapag kumilos ang Laurel family, kayang magbago ang buong financial circle.

“Paki-bilisan na lang ang proseso. May iba pa akong pupuntahan,” kalmadong sabi ni Isobel.

Wala siyang balak palakihin pa ang gulo, pero napansin niyang parang sobrang bilis ng verification process nila.

Agad na dinala ng manager ang kontrata. Pagkatapos pumirma ni Isobel, inutusan agad niya ang staff na asikasuhin ang natitirang proseso.

Hindi pa rin makapaniwala si Miss Hernandez. Nakatingin siya kay Isobel na parang nanigas ang utak.

“Young lady ka ng Laurel family? Bakit hindi pa kita nakita dati?”

Kilala niya ang mga kaedad niya sa Laurel family circle. Pero ang babaeng nasa harap niya, ngayon lang niya nakita.

“Ano ba ’yang Laurel family na ’yan? Baka naman gawa-gawa lang!”

Habang lalo siyang nag-iisip, mas lalo siyang naghinala. Akala niya pinagtutulungan siya ng mga tao roon. Isang tingin lang niya sa mga bodyguard niya, at kumilos ang mga ito na parang handang gumamit ng puwersa.

Pero bago pa makialam ang staff ng sales office, may isa pang grupo ng mga lalaking naka-itim na pumasok sa lobby at agad hinarangan si Miss Hernandez at ang mga kasama niya.

Isang middle-aged na lalaki ang nasa unahan. Malakas at malinaw ang boses niya.

“Miss Hernandez, nagkita na tayo dati. Ako ang head butler ng Laurel family. Tawagin ninyo akong Uncle Jose.”

Hindi lang si Miss Hernandez ang nagulat, pati si Isobel ay napatingin.

Bakit biglang may tao mula sa Laurel family dito?

Tiningnan niya ang bagong dating. Maayos ang suot nitong suit, may bahagyang uban ang buhok, naka-gold-rimmed glasses at puting gloves. Magalang ang kilos at pananalita, pero may likas na authority sa presensya niya.

Pagkakita ni Miss Hernandez kay Uncle Jose, tuluyang nawala ang tapang niya.

“Uncle Jose… siya ba talaga… heiress ng Laurel family?”

Ayaw pa rin niyang maniwala.

Sa pagkakaalam niya, hindi magkaanak ang asawa ni Armando Laurel at may inampon lang sila. Kakamatay lang ni Armando Laurel, tapos biglang may lumabas na biological daughter?

Huwag mong sabihin na…

“Walang pagkakamali. Ang babaeng nasa harap ninyo ay ang tunay na anak ni Mr. Armando Laurel. At siya rin ang kasalukuyang nag-iisang tagapagmana ng Laurel family.”

Pagkasabi noon, nilagpasan ni Uncle Jose si Miss Hernandez at huminto sa harap ni Isobel.

Bahagyang nailang si Isobel sa titig niya.

Sa susunod na sandali, yumuko si Uncle Jose ng 90 degrees.

“Ikinalulugod ko kayong makilala, young miss.”

“Young miss.”

Sabay-sabay ring yumuko ang mga lalaking naka-itim sa likod niya.

Napakurap si Isobel. Si Miss Hernandez naman ay halos mawalan ng balanse.

Mahigpit na hinawakan ni Miss Hernandez ang bag niya at gusto nang umalis, pero hinarangan siya ng mga men in black.

“May maliit na hindi pagkakaunawaan daw kayo ni Miss Hernandez. Kailangan ba nating ayusin ngayon?” magalang na tanong ni Uncle Jose kay Isobel, hindi man lang lumilingon kay Miss Hernandez.

Namula ang mukha ni Miss Hernandez. Naalala niya ang sinabi niya kanina tungkol sa pagluhod.

Huwag naman sanang ipagawa iyon sa kanya.

Kung luluhod siya dito, paano na ang reputasyon niya sa circle nila?

Tahimik si Isobel sandali. Kahit alam niyang mataas ang estado ng Laurel family, hindi pa rin siya sanay sa ganitong eksena.

“Mabuti na lang at wala namang nangyaring masama. Hayaan na natin,” sabi niya sa huli.

“Kung ganoon, Miss Hernandez, sana makapag-sorry kayo nang maayos sa aming young miss. Para maayos pa rin ang samahan ng dalawang pamilya.”

Tumayo nang tuwid si Uncle Jose. Kahit ngumiti siya, ramdam ni Miss Hernandez ang bigat ng presensya niya.

Napilitan siyang lumunok.

“S-Sorry,” mahinang sabi niya kay Isobel.

Pagkasabi niya noon, saka lang umalis sa harang ang mga men in black.

Namumula sa hiya, dali-dali si Miss Hernandez umalis kasama ang mga tao niya.

Pagkaalis ni Miss Hernandez, isang tingin lang ni Uncle Jose at may mga taong agad umalalay sa babaeng sales manager at inilayo ito.

Hindi pa man nakakapagsalita si Isobel, lumapit muli si Uncle Jose at iniabot ang kamay na parang nag-aanyaya.

“Aasikasuhin na namin ang lahat dito. Nasa labas na po ang sasakyan. Young miss, please get in.”

Tumingin si Isobel sa kanya. Wala na ang unang pag-iingat sa mata niya, napalitan ng tahimik na pag-iisip.

Hindi siya agad kumilos.

“Sasakay? Saan tayo pupunta?” kalmado niyang tanong.

Ngumiti si Uncle Jose, magaan ang tono pero tiyak ang dating.

“Uuwi na po tayo sa Laurel family.”