"CHAPTER 02"

AKIO

Knock! Knock!

Narinig ko ang malakas na katok sa pintuan kaya agad ko itong binuksan, ngunit hindi siya ang babaeng gusto kong makita.

"Good morning, Sir Akio. Ito na po ang pagkain niyo," nagpapa-cute na sabi niya ngunit naiinis ako sa pagmumukha niya.

"Hindi ikaw ang inaasahan kong magdadala ng pagkaing 'yan sa'kin. Where's Eula?" seryosong sabi ko dahilan para matigilan siya.

"S-sabi niya kasi, ako na po ang m-magdala," nauutal na sabi niya.

"Lumabas ka at ibigay mo 'yan sa kanya. Kakainin ko lang 'yan kung siya ang magdadala," seryosong sabi ko at hindi na siya pinansin. Tinuon ko na lamang ang atensiyon ko sa cellphone dahil ang gulo ng mga kaibigan ko sa group chat. Puro mga nude pictures nang iba't ibang babae ang mga sini-send nila—mga siraulo talaga.

"Sorry, Sir, lalabas na po ako," naiiyak na sabi ng babae ngunit hindi na ako sumagot. Narinig ko na lamang ang pagsarado ng pintuan.

Ilang minuto rin ang inantay ko bago ko narinig ang muling pagkatok sa aking pintuan. Mabilis akong tumayo at pinagmasdan ito. Sumalubong sa akin si Eula dala ang isang tray na puno ng pagkain.

"G-good morning po ulit, Sir," nahihiyang sabi nito dahil kitang-kita ko ang pamamawis ng kanyang noo. Bakit ba takot na takot sila sa presensya ko? Wala naman akong balak gawin sa kanila.

"I-ito na po ang pagkain niyo," nangangatal na sabi nito habang ibinababa ang mga pagkain sa lamesa. Hindi ko maiwasang mapangiti dahil sa pagiging kabado niya. Hindi siya kagaya ng ibang babae diyan na kulang na lang ay ibalandra sa akin ang kanilang katawan. Napaka-inosente niya sa kanyang pananamit, katayuan, simple, at hindi na kailangan pang ayusan. Meron din siyang perpektong katawan na kahit na sinuman ay paniguradong titigisan.

"Natatakot ka ba sa akin?" tanong ko habang pinagmamasdan ang bawat paglapag niya ng pagkain. Hindi ko rin maiwasang mapatingin sa malulusog niyang dibdib dahil nakayuko siya sa akin.

"B-bakit naman ako matatakot sa inyo? H-hindi ka naman siguro nangangain, Sir, hehe," tumawa siya nang peke at tiningnan ako sa mata. Akala ko ay lalabanan niya ang mga tingin ko, pero wala pang segundo ay yumuko na naman siya.

"Paano kung sabihin ko sa'yong nangangain ako? Magpapakain ka ba?" nakangisi pa ring sabi ko, at kitang-kita ko kung paanong ang maputi niyang pisngi ay biglang namula.

"G-gutom lang 'yan. K-kumain na po kayo," nauutal na sabi nito at tumayo nang tuwid habang hawak ang tray na ipinangtatakip niya sa kanyang malulusog na dibdib. "M-mauuna na po ako," dugtong pa niya.

Nakapamulsa akong humarap sa kanya at sinalubong ang kanyang mga mata, ngunit tumungo na naman siya.

"Sa susunod na haharap ka sa'kin, ayoko nang tumutungo ka. Mukha ka kasing tanga," seryosong sabi ko sa kanya, at nakita ko kung paano siya naestatwa. Sinenyasan ko siya na lumabas na dahil baka kapag nagtagal pa siya rito ay may magawa na talaga akong hindi maganda sa kanya.

I'm ELIXER AKIO SULLIVAN—nag-iisang anak ng pinakamayamang negosyante rito sa Albay. Kami ang nagmamay-ari sa mga naglalakihang lupain at palayan dito at sa iba pang karatig na lugar sa Bicol. Currently, I'm 25 years old at malapit na nilang ibigay sa akin ang titulo. Sa ngayon ay tinuturuan na nila ako, ngunit hanggang ngayon ay wala pa rin akong interes sa kanilang mga yaman.

Ang gusto ko lamang ay maging simpleng mamamayan, ngunit hindi umaayon sa akin ang kapalaran. Mabilis kong binalingan ang relo ko, malapit na ring mag-alas dyes (10 am). Kailangan ko kasing pumunta sa rancho dahil iyon ang utos ng aking ama. Napabuntong-hininga na lamang ako dahil ayokong nakakaamoy ng ihi at tae ng kung ano pa man na mga hayop. May magagawa ba ako? Kahit siguro humiling ako ng isa pang kapatid kay Lord para siya na lang ang magmana ng lahat ay paniguradong hindi ako pagbibigyan. Menopause na kasi ang nanay ko at uugod-ugod na rin ang tatay ko.

Binalingan ko ang pagkain at bahagyang napangiti. Sino naman ang makakaisip ng ganitong posisyon sa ulam? Dalawang bilog na itlog at isang hotdog—parang nakikita ko ang ari ko sa ulam. Umiling na lamang ako at nagsimula nang kumain.

May ham, pansit, fried rice, at kung ano-ano pang nakalagay sa pinggan ko—hindi ko rin naman ito mauubos.

Matapos kong kumain ay nagbihis na ako—nakaligo na rin naman kasi ako kaninang madaling araw. Nagsuot lamang ako ng kumportableng sando at mahabang salawal. Mahirap na, baka kapitan pa ako ng kung ano-anong insekto doon.

Pagkatapos ay lumabas na ako. Doon ay naabutan ko sila Mom and Dad na abala sa kanilang almusal.

"Son, come here," tawag sa akin ni Mom nang makita niya ang pagbaba ko sa hagdan. Isa-isa namang nagtinginan sa akin ang mga maid na nakapalibot sa kanila. Ang iba ay kinikilig, at ang iba naman ay seryoso lamang, pero isa lamang ang nakaagaw ng aking pansin.

Si Eula na nagdidilig ng mga halaman sa labas. Napangiti ako habang tinitingnan siya, kumakanta kasi siya at bahagyang sumasayaw. Hindi man marinig ang boses niya rito sa loob ay kitang-kita ko naman ang pagiging masaya niya sa ginagawa niya.

Nakapamulsa akong lumapit kila Mom and Dad, at muling ibinalik ang seryosong mukha.

"Pupunta ka na ba sa rancho?" seryosong sabi ni Dad na agad ko namang tinanguan. "Kailan ka kaya gigising nang maaga para pumunta doon?" dugtong pa nito kaya napapikit na lamang ako. Hindi naman kasi ako manok para gumising nang maaga.

"Iñigo!" saway ni Mom sa kanya.

"What? Sinasabihan ko lang 'yang anak mo. Ini-spoil mo eh, kaya namimihasa," seryoso pa ring sabi ni Dad, bagamat mahinahon ang salita nito ay paniguradong kumukulo na ang dugo niya. Kailan kaya ako gigising na walang sermon at 'di nakakarinig ng pagtatalo? Hayys...Bumuntong-hininga ako at nakangiting bumaling sa kanila.

"Aalis na po ako," nakangiting sabi ko kahit naiinis na 'ko.

"Maglakad ka na lang. Huwag mong gagamitin ang trucktora. Gagamitin iyon ni Mang Ben mamaya," seryoso pa ring sabi ni Dad kaya hindi ko na napigilan ang sarili ko.

"Paglalakarin niyo ako?" may inis sa mga tinig na sabi ko. Tumango ang matanda kaya wala na akong nagawa kundi ang bumuntong-hininga at tumango.

"Iñigo, baka katihin 'yang anak mo sa daan. Masukal pa naman papunta sa rancho," sabi ni Mom pero umiling lang si Dad.

"Okay lang 'yan, Beatrice, nang matuto 'yang anak mo. Ako nga ay natuklaw pa ng ahas bago natuto," matigas na sabi ni Dad. Kailangan pa palang matuklaw ako ng ahas para ma-appreciate ni Dad ang ginagawa ko? Tsk.

"Okay lang, Mom. Alis na po ako," paalam ko at nakapamulsang naglakad palabas ng bahay.